'한글'... "Από το μονοπώλιο της εξουσίας στην απελευθέρωση του ανθρώπου"

[Magazine Kave=Πακ Σου-ναμ 기자] Στη δυναστεία Τζοσόν του 15ου αιώνα, η γραφή ήταν εξουσία. Τα κινεζικά ιδεογράμματα δεν ήταν απλώς ένα μέσο γραφής, αλλά ένα αδιαπέραστο φρούριο που στήριζε την αριστοκρατική τάξη. Μόνο όσοι είχαν μάθει τα δύσκολα ιδεογράμματα μπορούσαν να περάσουν τις εξετάσεις και να αποκτήσουν εξουσία, και να ερμηνεύσουν τους περίπλοκους νόμους για να κυριαρχήσουν στους άλλους. Οι αγράμματοι πολίτες δεν είχαν τρόπο να εκφράσουν την αδικία τους και, ακόμη και αν οι ανακοινώσεις στους τοίχους των κυβερνητικών κτιρίων καθόριζαν τη ζωή ή το θάνατό τους, μπορούσαν μόνο να τις κοιτάζουν με φόβο. Η γνώση εκείνης της εποχής δεν ήταν για να μοιράζεται, αλλά ήταν ένα εργαλείο μονοπωλίου και αποκλεισμού.

Για την άρχουσα τάξη, η διάδοση της γνώσης σήμαινε την απώλεια των προνομίων τους. Αργότερα, οι λόγιοι όπως ο Τσόι Μαν-ρι αντιτάχθηκαν έντονα στη δημιουργία του Χουνμιντζόνγκουμ, με το επιχείρημα ότι "πώς μπορούμε να μοιραστούμε τη γνώση με τους κατώτερους;". Υπήρχε μια αλαζονεία και ένας βαθύς φόβος ότι το ιερό τους θα μπορούσε να παραβιαστεί. Αν και επικρίθηκαν έντονα λέγοντας ότι "αντιβαίνει στο καθήκον να υπηρετούμε την Κίνα" ή ότι "είναι πράξη βαρβάρων", η ουσία ήταν ο φόβος της κατάρρευσης της ταξικής τάξης. Οι πολίτες που γνώριζαν γραφή δεν υπάκουαν πλέον τυφλά.  

Τα όρια του Ιντου και η διακοπή της επικοινωνίας

Φυσικά, δεν ήταν ότι δεν υπήρξαν προσπάθειες να καταγραφεί η κορεατική γλώσσα. Το Ιντου, το Χιάνγκτσαλ και το Κουγκιόλ, που αναπτύχθηκαν από την εποχή του Σίλλα, ήταν προσπάθειες των προγόνων μας να καταγράψουν την κορεατική γλώσσα δανειζόμενοι τον ήχο και το νόημα των κινεζικών ιδεογραμμάτων. Ωστόσο, αυτό δεν μπορούσε να είναι μια θεμελιώδης λύση. Όπως φαίνεται από την αναφορά του Τσόι Μαν-ρι, το Ιντου είχε σαφή όρια, καθώς "καταγράφει τη φυσική γλώσσα με κινεζικά ιδεογράμματα, με αποτέλεσμα η γραφή να διαφέρει ανάλογα με την περιοχή και τη διάλεκτο".  

Το Ιντου δεν ήταν πλήρης γραφή, αλλά ένα 'μισό' βοηθητικό μέσο που απαιτούσε να ξεπεραστεί το τεράστιο εμπόδιο των κινεζικών ιδεογραμμάτων. Ακόμη και για να μάθει κανείς το Ιντου, έπρεπε να γνωρίζει χιλιάδες κινεζικά ιδεογράμματα, καθιστώντας το απρόσιτο για τους απλούς πολίτες. Επιπλέον, το Ιντου ήταν μια σκληρή γραφή για διοικητική χρήση, ακατάλληλη για να εκφράσει τη ζωντανή ζωή και τα συναισθήματα των πολιτών, τα τραγούδια και τους θρήνους τους. Η ατελής επικοινωνία σήμαινε κοινωνική απομόνωση και προκάλεσε "αρτηριοσκλήρωση της επικοινωνίας", όπου οι φωνές των πολιτών δεν έφταναν στον βασιλιά.

Η αγάπη για τον λαό, όχι απλώς σύνθημα... μια επαναστατική κοινωνική πολιτική

Επαινούμε τον Σετζόνγκ ως "μεγάλο βασιλιά" όχι επειδή επέκτεινε τα εδάφη ή έχτισε λαμπρά παλάτια. Λίγοι ηγέτες στην ιστορία ήταν τόσο αφοσιωμένοι στον "άνθρωπο" όσο ο Σετζόνγκ. Η αγάπη του για τον λαό δεν ήταν μια αφηρημένη κομφουκιανή αρετή, αλλά εκδηλώθηκε σε ριζοσπαστικές κοινωνικές πολιτικές που βελτίωσαν συγκεκριμένα τη ζωή των πολιτών. Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα που δείχνουν το ιδεολογικό υπόβαθρο της δημιουργίας του Χουνμιντζόνγκουμ είναι το σύστημα "άδειας μητρότητας για τους δούλους".

Την εποχή εκείνη, οι δούλοι θεωρούνταν "ομιλούντα ζώα" και καταγράφονταν ως περιουσιακά στοιχεία. Ωστόσο, η οπτική του Σετζόνγκ ήταν διαφορετική. Το 1426 (8ο έτος του Σετζόνγκ), διέταξε να δοθεί άδεια 100 ημερών στις γυναίκες δούλες που γεννούσαν. Αλλά η προσοχή του Σετζόνγκ δεν σταμάτησε εκεί. Το 1434 (16ο έτος του Σετζόνγκ), πρόσθεσε 30 ημέρες άδειας πριν από τον τοκετό, λέγοντας ότι "υπάρχουν περιπτώσεις όπου οι μητέρες πεθαίνουν επειδή δεν έχουν αναρρώσει πλήρως μετά τον τοκετό". Συνολικά 130 ημέρες άδειας. Αυτό ήταν μια εντυπωσιακή περίοδος, μεγαλύτερη από την άδεια μητρότητας που εγγυάται ο σύγχρονος νόμος εργασίας της Νότιας Κορέας (90 ημέρες).

Ακόμη πιο εντυπωσιακή ήταν η φροντίδα για τους συζύγους. Ο Σετζόνγκ αναγνώρισε την ανάγκη για κάποιον να φροντίσει τη μητέρα και έδωσε 30 ημέρες άδειας και στον σύζυγο, τον δούλο, για να φροντίσει τη γυναίκα του. Δεν υπάρχει καμία καταγραφή σε καμία πολιτιστική περιοχή, είτε στην Ευρώπη είτε στην Κίνα, που να δείχνει ότι δόθηκε άδεια μητρότητας με πληρωμή στους συζύγους των δούλων τον 15ο αιώνα. Αυτό δείχνει ότι ο Σετζόνγκ αντιλαμβανόταν τους δούλους όχι απλώς ως εργατική δύναμη, αλλά ως "μέλη της οικογένειας" με έμφυτα ανθρώπινα δικαιώματα. Το Χουνμιντζόνγκουμ είναι μια επέκταση αυτής της ιδέας. Όπως έδωσε άδεια στους δούλους για να προστατεύσουν τη "βιολογική ζωή" τους, έτσι έδωσε γραφή για να προστατεύσουν τη "κοινωνική ζωή" τους.

Ρωτώντας 170.000 ανθρώπους... το πρώτο δημοψήφισμα της Τζοσόν

Η μέθοδος επικοινωνίας του Σετζόνγκ δεν ήταν μονομερής. Δεν φοβόταν να ρωτήσει τη γνώμη των πολιτών όταν έπρεπε να ληφθούν σημαντικές αποφάσεις για το κράτος. Η ιστορία της θέσπισης του "Γκονγκμπόπ" (νόμος για τη φορολογία της γης) αποδεικνύει την δημοκρατική του ηγεσία.

Το 1430 (12ο έτος του Σετζόνγκ), όταν το Υπουργείο Οικονομικών πρότεινε μια μεταρρύθμιση της φορολογίας, ο Σετζόνγκ διεξήγαγε μια έρευνα κοινής γνώμης σε όλη τη χώρα για πέντε μήνες, ρωτώντας τους πολίτες αν συμφωνούν ή διαφωνούν. Από τους αξιωματούχους μέχρι τους αγρότες, συνολικά 172.806 άτομα συμμετείχαν σε αυτή την ψηφοφορία. Λαμβάνοντας υπόψη ότι ο πληθυσμός της Τζοσόν ήταν περίπου 690.000, αυτό ήταν ένα ουσιαστικό "δημοψήφισμα" στο οποίο συμμετείχε η πλειονότητα των ενήλικων ανδρών. Το αποτέλεσμα ήταν 98.657 υπέρ (57,1%) και 74.149 κατά (42,9%).  

Ενδιαφέρον παρουσιάζει η αντίδραση ανά περιοχή. Στις εύφορες περιοχές της Γκιόνγκσανγκ και της Τζόλλα, η υποστήριξη ήταν συντριπτική, ενώ στις άγονες περιοχές της Πιόνγκαν και της Χάμγκιλ, υπήρχε περισσότερη αντίθεση. Ο Σετζόνγκ δεν επέβαλε την απόφαση με βάση την πλειοψηφία. Κατανόησε τις συνθήκες των περιοχών που αντιτίθεντο και επένδυσε χρόνια για να αναπτύξει μια λογική εναλλακτική λύση (το σύστημα "Τζονμπουν 6 Ντεούνγκμπόπ" και "Γιονμπουν 9 Ντεούνγκμπόπ") που διαφοροποιούσε τους φόρους ανάλογα με την γονιμότητα της γης και την απόδοση της σοδειάς. Για έναν ηγέτη που άκουγε τόσο προσεκτικά τις φωνές των πολιτών, η απουσία ενός "δοχείου" για τις φωνές τους, δηλαδή μιας γραφής, θα ήταν μια ανυπόφορη αντίφαση και πόνος.

Η αγωνία της νύχτας, το μυστικό της προσωπικής διακυβέρνησης

Ο Σετζόνγκ κράτησε τη διαδικασία δημιουργίας του Χουνμιντζόνγκουμ αυστηρά μυστική. Στα αρχεία δεν υπάρχουν σχεδόν καθόλου καταγραφές για τη διαδικασία συζήτησης της δημιουργίας του Χουνμιντζόνγκουμ, μέχρι που ξαφνικά εμφανίζεται τον Δεκέμβριο του 1443 με την καταγραφή "ο βασιλιάς δημιούργησε προσωπικά 28 γράμματα". Αυτό υποδηλώνει ότι, προβλέποντας την αντίδραση της αριστοκρατίας, ο βασιλιάς και η βασιλική οικογένεια ηγήθηκαν της έρευνας κρυφά, χωρίς να το γνωρίζουν ούτε οι λόγιοι του Τζιπχιόντζον. Στα τελευταία χρόνια της ζωής του, ο Σετζόνγκ υπέφερε από σοβαρά προβλήματα όρασης και επιπλοκές από διαβήτη. Ακόμη και όταν δεν έβλεπε καλά, ξενυχτούσε για να δημιουργήσει γράμματα για τους πολίτες. Το Χουνμιντζόνγκουμ δεν ήταν το αποτέλεσμα μιας στιγμής έμπνευσης ενός ιδιοφυούς, αλλά το προϊόν μιας αφοσιωμένης μάχης ενός άρρωστου βασιλιά που θυσίασε τη ζωή του.

Εργονομικός σχεδιασμός... μιμούμενος τα όργανα της ομιλίας

Το Χουνμιντζόνγκουμ δημιουργήθηκε με την αρχή της "μορφοποίησης των οργάνων της ομιλίας", κάτι που είναι σπάνιο στην ιστορία των γραφών του κόσμου. Σε αντίθεση με τα περισσότερα γράμματα που μιμούνται τη μορφή αντικειμένων (ιδεογράμματα) ή δημιουργούνται με την τροποποίηση υπαρχόντων γραμμάτων, το Χάνγκουλ είναι ένας "χάρτης του ήχου" που αναλύει και οπτικοποιεί τον βιολογικό μηχανισμό της παραγωγής ήχου στον άνθρωπο. Το 『Χουνμιντζόνγκουμ Χαρέμπον』 εξηγεί αυτή την επιστημονική αρχή με σαφήνεια.

Τα πέντε βασικά γράμματα των αρχικών συμφώνων σχεδιάστηκαν σαν ακτινογραφία της δομής του στόματος κατά την προφορά.

• Αμ (ㄱ): Η μορφή της ρίζας της γλώσσας που κλείνει το λαιμό (ο πρώτος ήχος του "Γκουν"). Αυτό αποτυπώνει με ακρίβεια τη θέση άρθρωσης του ουρανικού ήχου.  

• Σεολ (ㄴ): Η μορφή της γλώσσας που αγγίζει τα άνω ούλα (ο πρώτος ήχος του "Να"). Η άκρη της γλώσσας που αγγίζει τα ούλα απεικονίζεται.  

• Σουν (ㅁ): Η μορφή του στόματος (ο πρώτος ήχος του "Μι"). Η μορφή των κλειστών και ανοιχτών χειλιών μιμείται.  

• Τσι (ㅅ): Η μορφή των δοντιών (ο πρώτος ήχος του "Σιν"). Η ιδιότητα του ήχου που διαφεύγει ανάμεσα από τα δόντια αποτυπώνεται.  

• Χου (ㅇ): Η μορφή του λαιμού (ο πρώτος ήχος του "Γιοκ"). Η μορφή του ήχου που αντηχεί μέσω του λαιμού απεικονίζεται.  

Με βάση αυτά τα πέντε βασικά γράμματα, εφαρμόζεται η αρχή της "προσθήκης γραμμών" για την ένταση του ήχου. Προσθέτοντας γραμμές στο "ㄱ" γίνεται το "ㅋ" με πιο έντονο ήχο, προσθέτοντας γραμμές στο "ㄴ" γίνεται το "ㄷ" και προσθέτοντας ξανά γίνεται το "ㅌ". Αυτό δημιουργεί μια συστηματική δομή που εντυπωσιάζει ακόμη και τους σύγχρονους γλωσσολόγους, καθώς οι ήχοι της ίδιας κατηγορίας (με την ίδια θέση άρθρωσης) έχουν μορφολογική ομοιότητα. Οι μαθητές μπορούν να κατανοήσουν διαισθητικά τα υπόλοιπα γράμματα αν μάθουν μόνο τα πέντε βασικά.

Ουρανός, Γη, Άνθρωπος... το σύμπαν στους φωνήεντες

Ενώ τα σύμφωνα μιμούνται το ανθρώπινο σώμα (όργανα της ομιλίας), οι φωνήεντες περιλαμβάνουν το σύμπαν στο οποίο ζει ο άνθρωπος. Ο Σετζόνγκ σχεδίασε τους φωνήεντες με βάση την κομφουκιανή κοσμοθεωρία των τριών στοιχείων: Ουρανός (天), Γη (地), Άνθρωπος (人).  

• Ουρανός (·): Η μορφή του στρογγυλού ουρανού (βασικός φωνήεν του θετικού ήχου)

• Γη (ㅡ): Η μορφή της επίπεδης γης (βασικός φωνήεν του αρνητικού ήχου)

• Άνθρωπος (ㅣ): Η μορφή του ανθρώπου που στέκεται στη γη (βασικός φωνήεν του ουδέτερου ήχου)

Συνδυάζοντας αυτά τα τρία απλά σύμβολα (συνδυασμός), δημιουργήθηκαν πολλοί φωνήεντες. Όταν το "·" συναντά το "ㅡ", γίνεται "ㅗ", όταν το "·" συναντά το "ㅣ", γίνεται "ㅏ". Αυτό είναι το αποκορύφωμα του "μινιμαλισμού", εκφράζοντας τον πιο περίπλοκο κόσμο του ήχου με τα πιο απλά στοιχεία (σημείο, γραμμή). Επιπλέον, το φιλοσοφικό μήνυμα ότι ο άνθρωπος (ουδέτερος) επιτυγχάνει αρμονία μεταξύ ουρανού (θετικός) και γης (αρνητικός) δείχνει ότι το Χάνγκουλ δεν είναι απλώς ένα λειτουργικό εργαλείο, αλλά περιέχει ανθρωπιστική φιλοσοφία. Αυτό το σύστημα φωνηέντων εφαρμόζεται ακόμη και στη σύγχρονη μέθοδο εισαγωγής δεδομένων σε ψηφιακές συσκευές (πληκτρολόγιο Τσόντζιιν), αποτελώντας σημείο συνάντησης της φιλοσοφίας 600 ετών με τη σημερινή τεχνολογία.

Η αντίθεση του Τσόι Μαν-ρι... "Θέλετε να γίνετε βάρβαροι;"

Στις 20 Φεβρουαρίου 1444, ο Τσόι Μαν-ρι και άλλοι έξι λόγιοι από το Τζιπχιόντζον υπέβαλαν μια αναφορά κατά του Χουνμιντζόνγκουμ. Αυτή η αναφορά είναι ένα ιστορικό έγγραφο που αποκαλύπτει ξεκάθαρα την κοσμοθεωρία των ελίτ της εποχής και τον φόβο τους για τη δημιουργία του Χάνγκουλ. Τα επιχειρήματά τους συνοψίζονται σε τρία κύρια σημεία.

Πρώτον, το επιχείρημα της υποταγής (Σα-ντα). "Η δημιουργία μιας ανεξάρτητης γραφής είναι πράξη βαρβάρων και θα προκαλέσει τη χλεύη της μεγάλης χώρας (Κίνα)", υποστήριζαν. Για αυτούς, ο πολιτισμός σήμαινε να ανήκουν στον πολιτιστικό κύκλο των κινεζικών ιδεογραμμάτων, και η απόκλιση από αυτό ήταν επιστροφή στη βαρβαρότητα. Δεύτερον, η ανησυχία για την παρακμή της μάθησης. "Η εύκολη εκμάθηση της γραφής θα μειώσει το ενδιαφέρον για δύσκολες επιστήμες όπως η κομφουκιανή φιλοσοφία, μειώνοντας έτσι τον αριθμό των ταλαντούχων ανθρώπων", ήταν η ελιτίστικη άποψη. Τρίτον, ο πολιτικός κίνδυνος. "Ακόμη και αν δεν υπάρχει κανένα όφελος για την πολιτική, θα προκαλέσει απώλεια στη μάθηση των πολιτών", υποστήριζαν.  

Ωστόσο, αυτό που πραγματικά φοβούνταν ήταν η "εύκολη γραφή" αυτή καθαυτή. Όπως αποκάλυψε ο Τζονγκ Ιν-τζι στην εισαγωγή, "οι έξυπνοι θα την κατανοήσουν πριν το μεσημέρι, και ακόμη και οι ανόητοι θα την μάθουν σε δέκα ημέρες". Όταν η γραφή γίνεται εύκολη, όλοι μπορούν να γνωρίζουν τους νόμους και να εκφράζουν τις σκέψεις τους. Αυτό σήμαινε την κατάρρευση του "μονοπωλίου της πληροφορίας" και της "εξουσίας της ερμηνείας" που κατείχαν οι αριστοκράτες. Η αναφορά του Τσόι Μαν-ρι δεν ήταν απλώς συντηρητισμός, αλλά η κορύφωση της λογικής υπεράσπισης των προνομίων.

Η αντεπίθεση του Σετζόνγκ: "Ξέρετε την επιστήμη των ήχων;"

Ο Σετζόνγκ, αν και συνήθως σεβόταν τις απόψεις των υπουργών του, δεν υποχώρησε σε αυτό το ζήτημα. Ρώτησε τον Τσόι Μαν-ρι και τους άλλους, "Ξέρετε την επιστήμη των ήχων; Ξέρετε πόσα είναι τα φωνήεντα και οι συμφωνίες των τεσσάρων τόνων και των επτά ήχων;". Αυτό δείχνει ότι ο Σετζόνγκ σχεδίασε το Χάνγκουλ όχι απλώς ως "εργαλείο ευκολίας", αλλά ως ένα υψηλής επιστημονικής αρχής σύστημα βασισμένο στην επιστήμη των ήχων.

Ο Σετζόνγκ είπε, "Η γραφή του Σολ Τσονγκ δεν ήταν για να διευκολύνει τους πολίτες; Εγώ επίσης θέλω να διευκολύνω τους πολίτες", καταπνίγοντας το επιχείρημα της "υποταγής" των αριστοκρατών με το μεγαλύτερο επιχείρημα της "αγάπης για τον λαό". Είχε σαφή πολιτικό στόχο να επιτρέψει στους πολίτες να αποφύγουν άδικες ποινές (διάδοση της νομικής γνώσης) και να εκφράσουν τις απόψεις τους μέσω του Χάνγκουλ. Αυτή ήταν μια από τις πιο έντονες διανοητικές και πολιτικές μάχες στην ιστορία της δυναστείας Τζοσόν.

Η καταπίεση του Γιονσάνγκουν και η επιβίωση της γραφής

Μετά τον θάνατο του Σετζόνγκ, το Χάνγκουλ υπέστη σκληρές δοκιμασίες. Ιδιαίτερα ο τύραννος Γιονσάνγκουν φοβόταν τη "δύναμη της καταγγελίας" που είχε το Χάνγκουλ. Το 1504, όταν ανώνυμες επιστολές που επικρίνουν τις κακές του πράξεις και την ανηθικότητά του γράφτηκαν στο Χάνγκουλ και αναρτήθηκαν παντού, ο Γιονσάνγκουν εξοργίστηκε. Αμέσως εξέδωσε το πρωτοφανές "διάταγμα απαγόρευσης της γραφής", διατάζοντας να μην διδάσκεται ούτε να μαθαίνεται το Χάνγκουλ, και όσοι το είχαν ήδη μάθει να μην το χρησιμοποιούν. Συγκέντρωσε και έκαψε όλα τα βιβλία στο Χάνγκουλ (καύση βιβλίων) και βασάνισε όσους γνώριζαν το Χάνγκουλ. Από τότε, το Χάνγκουλ υποβιβάστηκε από την επίσημη γραφή σε "ανώμαλη γραφή" και "γυναικεία γραφή".

Η αναβίωση της φωνής... η γραφή που διατήρησε ο λαός

Ωστόσο, ούτε το ξίφος της εξουσίας μπορούσε να αφαιρέσει τη γραφή που είχε ήδη διεισδύσει στις γλώσσες και τα δάχτυλα των πολιτών. Οι γυναίκες στα σπίτια κατέγραφαν τη ζωή και τα συναισθήματά τους στο Χάνγκουλ μέσω των "Ναεμπάνγκγασα" (ποιήματα των γυναικών), και οι βουδιστές μετέφραζαν τα βουδιστικά κείμενα στο Χάνγκουλ για να διαδώσουν τη θρησκεία τους. Οι απλοί πολίτες διάβαζαν μυθιστορήματα στο Χάνγκουλ, γελούσαν και έκλαιγαν, και αντάλλασσαν νέα μέσω επιστολών. Ακόμη και μέσα στη βασιλική οικογένεια, οι βασίλισσες και οι πριγκίπισσες αντάλλασσαν κρυφά επιστολές στο Χάνγκουλ, και βασιλιάδες όπως ο Σοντζο και ο Τζοντζο χρησιμοποιούσαν το Χάνγκουλ στις προσωπικές τους επιστολές.

Η γραφή που η εξουσία επίσημα εγκατέλειψε, ο λαός την αγκάλιασε. Αυτό αποδεικνύει ότι το Χάνγκουλ δεν ήταν απλώς μια γραφή που επιβλήθηκε από πάνω προς τα κάτω, αλλά μια γραφή που ριζώθηκε στη ζωή των πολιτών και απέκτησε ζωή από κάτω προς τα πάνω. Αυτή η ανθεκτική ζωτικότητα έγινε η κινητήρια δύναμη για να ξεπεραστούν οι μεγαλύτερες δοκιμασίες της ιαπωνικής κατοχής.

Η ιαπωνική κατοχή, η πολιτική εξάλειψης του έθνους και η Κορεατική Γλωσσική Εταιρεία

Το 1910, όταν η Ιαπωνία κατέλαβε την Κορέα, καταπίεσε αυστηρά τη γλώσσα και τη γραφή μας ως μέρος της "πολιτικής εξάλειψης του έθνους". Από τα τέλη της δεκαετίας του 1930, απαγόρευσε πλήρως τη χρήση της κορεατικής γλώσσας στα σχολεία και επέβαλε τη χρήση της ιαπωνικής γλώσσας (πολιτική χρήσης της εθνικής γλώσσας), και μέσω της αλλαγής των ονομάτων, ανάγκασε τους Κορεάτες να υιοθετήσουν ιαπωνικά ονόματα. Μέσα σε αυτή την κρίσιμη στιγμή, όταν η εξαφάνιση της γλώσσας σήμαινε την εξαφάνιση της ψυχής του έθνους, ιδρύθηκε η "Κορεατική Γλωσσική Εταιρεία" με επικεφαλής τους μαθητές του Τζου Σι-γκιονγκ.  

Ο στόχος τους ήταν ένας: να δημιουργήσουν ένα "λεξικό" της γλώσσας μας. Η δημιουργία ενός λεξικού σήμαινε τη συγκέντρωση της διασκορπισμένης γλώσσας μας, την καθιέρωση ενός προτύπου και την ανακήρυξη της γλωσσικής ανεξαρτησίας. Αυτό το τεράστιο έργο, που ξεκίνησε το 1929, ονομάστηκε "επιχείρηση Μαλμοί" (συλλογή λέξεων). Δεν ήταν απλώς το έργο μερικών διανοουμένων. Η Κορεατική Γλωσσική Εταιρεία απευθύνθηκε σε όλο το έθνος μέσω του περιοδικού 〈Χάνγκουλ〉. "Στείλτε μας τις τοπικές σας λέξεις." Και τότε συνέβη ένα θαύμα. Άνθρωποι από όλη τη χώρα, νέοι και γέροι, άνδρες και γυναίκες, έστειλαν τις διαλέκτους, τις τοπικές λέξεις και τις γηγενείς λέξεις τους στην Κορεατική Γλωσσική Εταιρεία. Χιλιάδες επιστολές έφτασαν. Δεν ήταν απλώς μια συλλογή λέξεων, αλλά μια εθνική γλωσσική ανεξαρτησιακή κίνηση στην οποία συμμετείχε όλο το έθνος.

Η θυσία των 33 και το θαύμα της αποθήκης του σταθμού της Σεούλ

Ωστόσο, η ιαπωνική παρακολούθηση ήταν επίμονη. Το 1942, η Ιαπωνία κατασκεύασε το "περιστατικό της Κορεατικής Γλωσσικής Εταιρείας" με αφορμή μια φράση στο ημερολόγιο ενός μαθητή του σχολείου Χάμχουνγκ Γιονγκσέινγκ, που έλεγε "χρησιμοποίησα την εθνική γλώσσα και με επέπληξαν". Συνελήφθησαν 33 κύριοι λόγιοι, όπως ο Ι Γκικ-ρο, ο Τσόι Χιόν-μπε και ο Ι Χι-σέουνγκ, και υπέστησαν σκληρά βασανιστήρια. Ο Ι Γιουν-τζε και ο Χαν Τζινγκ πέθαναν τελικά στη φυλακή.  

Ακόμη πιο θλιβερό ήταν το γεγονός ότι τα 26.500 χειρόγραφα του "Μεγάλου Λεξικού της Κορεατικής Γλώσσας", που συγκεντρώθηκαν με κόπο για 13 χρόνια, κατασχέθηκαν ως αποδεικτικά στοιχεία και εξαφανίστηκαν. Αν και η Κορέα απελευθερώθηκε το 1945, χωρίς τα χειρόγραφα δεν μπορούσε να εκδοθεί το λεξικό. Οι λόγιοι ήταν απελπισμένοι. Αλλά στις 8 Σεπτεμβρίου 1945, συνέβη κάτι απίστευτο. Στη γωνία μιας αποθήκης της Κορεατικής Μεταφορικής Εταιρείας στον σταθμό της Σεούλ, βρέθηκε ένα σωρός από χαρτιά που είχαν πεταχτεί. Ήταν τα χειρόγραφα του "Μεγάλου Λεξικού της Κορεατικής Γλώσσας" που η Ιαπωνία είχε προγραμματίσει να καταστρέψει αλλά είχε παραμελήσει.  

Αυτός ο σωρός από χαρτιά, θαμμένος στη σκόνη της σκοτεινής αποθήκης, δεν ήταν απλώς χαρτί. Ήταν το αίμα των προγόνων που προσπάθησαν να διατηρήσουν τη γλώσσα μας ακόμη και μέσα στα βασανιστήρια, και η επιθυμία των πολιτών που είχαν χάσει τη χώρα τους και έστειλαν λέξη προς λέξη. Αν δεν είχε βρεθεί αυτό το δραματικό εύρημα, ίσως να μην απολαμβάναμε σήμερα το πλούσιο και όμορφο λεξιλόγιο της γλώσσας μας. Αυτά τα χειρόγραφα έχουν πλέον χαρακτηριστεί ως εθνικός θησαυρός της Νότιας Κορέας, μαρτυρώντας την έντονη μάχη εκείνης της ημέρας.  

Η πιο φιλική γραφή προς την AI... ο αλγόριθμος του Σετζόνγκ

Στον 21ο αιώνα, το Χάνγκουλ βρίσκεται στο επίκεντρο μιας άλλης επανάστασης. Είναι η εποχή της ψηφιακής τεχνολογίας και της τεχνητής νοημοσύνης (AI). Η δομική ιδιαιτερότητα του Χάνγκουλ ταιριάζει εκπληκτικά με τη σύγχρονη επιστήμη των υπολογιστών. Το Χάνγκουλ έχει μια αρθρωτή δομή που συνδυάζει στοιχεία (φωνήματα) για να δημιουργήσει γράμματα (συλλαβές). Συνδυάζοντας 19 αρχικά σύμφωνα, 21 μεσαία φωνήεντα και 27 τελικά σύμφωνα, μπορεί θεωρητικά να εκφράσει 11.172 διαφορετικούς ήχους. Αυτό προσφέρει μια συντριπτική υπεροχή στην ταχύτητα εισαγωγής και την αποδοτικότητα επεξεργασίας πληροφοριών σε σύγκριση με τα κινεζικά ιδεογράμματα, που απαιτούν την εισαγωγή και κωδικοποίηση χιλιάδων ολοκληρωμένων χαρακτήρων, ή την αγγλική γλώσσα, που έχει ακανόνιστο σύστημα προφοράς.  

Ειδικά για την επεξεργασία και την εκμάθηση φυσικής γλώσσας από την AI, η λογική δομή του Χάνγκουλ προσφέρει μεγάλο πλεονέκτημα. Χάρη στην κανονική αρχή δημιουργίας (μορφοποίηση + προσθήκη γραμμών + συνδυασμός), η AI μπορεί εύκολα να αναλύσει τα μοτίβα της γλώσσας και να δημιουργήσει φυσικές προτάσεις με σχετικά λίγα δεδομένα. Ο "αλγόριθμος" που σχεδίασε ο Σετζόνγκ με το πινέλο του πριν από 600 χρόνια ανθίζει ξανά σήμερα μέσα στα πιο σύγχρονα ημιαγωγά και διακομιστές. Το Χάνγκουλ δεν είναι απλώς μια κληρονομιά του παρελθόντος, αλλά το πιο αποδοτικό "ψηφιακό πρωτόκολλο" για το μέλλον.

Η παγκόσμια αναγνώριση ως κληρονομιά... περιουσία της ανθρωπότητας

Το 1997, η UNESCO αναγνώρισε το Χουνμιντζόνγκουμ ως "Παγκόσμια Κληρονομιά". Αν και υπάρχουν χιλιάδες γλώσσες και δεκάδες γραφές στον κόσμο, το Χάνγκουλ είναι η μόνη γραφή που έχει διατηρηθεί στην αρχική της μορφή, με τον δημιουργό της (Σετζόνγκ), την εποχή δημιουργίας (1443), την αρχή δημιουργίας και το εγχειρίδιο χρήσης (Χουνμιντζόνγκουμ Χαρέμπον) να είναι γνωστά.  

Αυτό αναγνωρίζει το Χάνγκουλ ως "διανοητική δημιουργία" που σχεδιάστηκε και εφευρέθηκε με υψηλή διανοητική ικανότητα και φιλοσοφία, και όχι ως γραφή που εξελίχθηκε φυσικά. Η Περλ Μπακ, βραβευμένη με το Νόμπελ Λογοτεχνίας, επαίνεσε το Χάνγκουλ ως "το πιο απλό και ταυτόχρονα το πιο εξαιρετικό γράμμα στον κόσμο", και αποκάλεσε τον Σετζόνγκ "τον Λεονάρντο ντα Βίντσι της Κορέας". Το γεγονός ότι το βραβείο της UNESCO για την καταπολέμηση του αναλφαβητισμού φέρει το όνομα "Βραβείο Γραμματισμού Βασιλιά Σετζόνγκ" δεν είναι τυχαίο.  

Ο Σετζόνγκ δημιούργησε το Χάνγκουλ όχι απλώς για να γράφουν οι πολίτες επιστολές και να μαθαίνουν πώς να καλλιεργούν, αλλά για να τους επιστρέψει τη "φωνή" τους. Ήθελε να τους απελευθερώσει από τη φυλακή της σιωπής, επιτρέποντάς τους να φωνάξουν όταν είναι άδικοι και να καταγράψουν όταν είναι άδικοι.

Οι προπάτορες της Κορεατικής Γλωσσικής Εταιρείας κατά την ιαπωνική κατοχή, που ρίσκαραν τη ζωή τους, και οι πολίτες που έστειλαν τις διαλέκτους τους με τσαλακωμένες επιστολές, έκαναν το ίδιο. Δεν ήταν απλώς η δημιουργία ενός λεξικού. Ήταν μια απεγνωσμένη μάχη για να διατηρηθεί το "πνεύμα" και η "ψυχή" του έθνους που πνιγόταν από τη γλώσσα της ιαπωνικής αυτοκρατορίας. Σήμερα, μπορούμε να στέλνουμε ελεύθερα μηνύματα με τα smartphones μας και να αφήνουμε τις απόψεις μας στο διαδίκτυο χάρη στο αίμα και τον ιδρώτα των ανθρώπων που πολέμησαν την εξουσία και επιβίωσαν για 600 χρόνια.

Το Χάνγκουλ δεν είναι απλώς μια γραφή. Είναι μια καταγραφή αγάπης που ξεκίνησε "για να λυπηθεί τον λαό", και το πρωτότυπο της δημοκρατίας που ήθελε "όλοι να μάθουν εύκολα" και να γίνουν κύριοι του κόσμου. Αλλά μήπως απολαμβάνουμε αυτή τη μεγάλη κληρονομιά ως κάτι δεδομένο; Στη σύγχρονη κοινωνία, εξακολουθούν να υπάρχουν οι σιωπές των αποκλεισμένων. Οι μετανάστες εργάτες, οι ανάπηροι, οι φτωχοί στην κορεατική κοινωνία... οι φωνές τους φτάνουν πραγματικά στο κέντρο της κοινωνίας μας;

Ο κόσμος που ονειρευόταν ο Σετζόνγκ ήταν ένας κόσμος όπου όλοι οι πολίτες μπορούσαν να εκφράσουν τις απόψεις τους. Όταν δεν σταματάμε απλώς να είμαστε περήφανοι για το Χάνγκουλ, αλλά καταγράφουμε και εκπροσωπούμε τις "χαμένες φωνές" της εποχής μας με αυτή τη γραφή, τότε το πνεύμα της δημιουργίας του Χουνμιντζόνγκουμ θα ολοκληρωθεί. Η ιστορία δεν ανήκει απλώς σε αυτούς που την καταγράφουν, αλλά σε αυτούς που τη θυμούνται, δρουν και φωνάζουν.