Η σκοτεινή εποχή της εξουσίας των γραμμάτων
Στον 15ο αιώνα στην Κορέα, τα γράμματα ήταν εξουσία. Τα κινεζικά ιδεογράμματα δεν ήταν απλώς ένα μέσο γραφής, αλλά ένα αδιαπέραστο φρούριο που στήριζε την τάξη των ευγενών. Μόνο όσοι μάθαιναν τα δύσκολα ιδεογράμματα μπορούσαν να περάσουν τις εξετάσεις και να αποκτήσουν εξουσία, να ερμηνεύσουν τους περίπλοκους νόμους και να κυριαρχήσουν στους άλλους. Οι αγράμματοι πολίτες δεν είχαν τρόπο να εκφράσουν την αδικία τους και, ακόμη και αν οι ανακοινώσεις στους τοίχους των κυβερνητικών κτιρίων καθόριζαν τη ζωή τους, μπορούσαν μόνο να τις κοιτάζουν με φόβο. Η γνώση τότε δεν ήταν για να μοιράζεται, αλλά ένα εργαλείο μονοπώλησης και αποκλεισμού.
Για την άρχουσα τάξη, η διάδοση της γνώσης σήμαινε απώλεια των προνομίων τους. Η έντονη αντίθεση των λογίων, όπως ο Τσόι Μαν-ρι, στη δημιουργία του Χουνμιντζόνγκουμ βασιζόταν στην αλαζονεία του "πώς μπορούμε να μοιραστούμε τη γνώση με τους κατώτερους" και στον φόβο ότι το ιερό τους θα μπορούσε να παραβιαστεί. Αν και επικρίθηκαν έντονα λέγοντας ότι "αντιβαίνει στην αρχή της υποταγής στην Κίνα" ή ότι "είναι πράξη βαρβάρων", η ουσία ήταν ο φόβος της κατάρρευσης της ταξικής τάξης. Οι πολίτες που γνώριζαν γραφή δεν υπάκουαν πλέον τυφλά.
Τα όρια του Ιντου και η διακοπή της επικοινωνίας
Φυσικά, δεν ήταν ότι δεν υπήρξαν προσπάθειες να γραφτεί η κορεατική γλώσσα. Το Ιντου, το Χιάνγκτσαλ και το Κουγιολ, που αναπτύχθηκαν από την εποχή του Σίλλα, ήταν προσπάθειες των προγόνων μας να γράψουν την κορεατική γλώσσα δανειζόμενοι τον ήχο και το νόημα των κινεζικών ιδεογραμμάτων. Ωστόσο, αυτό δεν μπορούσε να είναι μια θεμελιώδης λύση. Όπως φαίνεται από την αναφορά του Τσόι Μαν-ρι, το Ιντου είχε σαφή όρια, καθώς "καταγράφει τη φυσική γλώσσα με κινεζικά ιδεογράμματα, με αποτέλεσμα η γραφή να διαφέρει ανάλογα με την περιοχή και τη διάλεκτο".
Το Ιντου δεν ήταν πλήρης γραφή, αλλά ένα 'μισό' βοηθητικό μέσο που απαιτούσε να ξεπεραστεί το τεράστιο εμπόδιο των κινεζικών ιδεογραμμάτων. Για να μάθει κανείς το Ιντου, έπρεπε να γνωρίζει χιλιάδες κινεζικά ιδεογράμματα, κάτι που το καθιστούσε απρόσιτο για τους απλούς πολίτες. Επιπλέον, το Ιντου ήταν μια σκληρή γραφή για διοικητική χρήση, ακατάλληλη για να εκφράσει τη ζωντανή ζωή και τα συναισθήματα των πολιτών, τα τραγούδια και τους θρήνους τους. Η ατελής επικοινωνία σήμαινε κοινωνική απομόνωση και προκάλεσε "αρτηριοσκλήρωση της επικοινωνίας", όπου η φωνή των πολιτών δεν έφτανε στον βασιλιά.
Η αγάπη για τον λαό, όχι απλώς σύνθημα... μια επαναστατική κοινωνική πολιτική
Ο Σετζόνγκ δεν επαινείται ως 'μεγάλος βασιλιάς' απλώς επειδή επέκτεινε τα εδάφη ή έχτισε λαμπρά παλάτια. Λίγοι ηγέτες στην ιστορία ήταν τόσο αφοσιωμένοι στον 'άνθρωπο' όσο ο Σετζόνγκ. Η αγάπη του για τον λαό δεν ήταν μια αφηρημένη κομφουκιανή αρετή, αλλά εκδηλώθηκε σε ριζοσπαστικές κοινωνικές πολιτικές που στόχευαν στη βελτίωση της ζωής των πολιτών. Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα που δείχνουν το ιδεολογικό υπόβαθρο της δημιουργίας του Χουνμιντζόνγκουμ είναι το σύστημα "άδειας μητρότητας για τους δούλους".
Την εποχή εκείνη, οι δούλοι θεωρούνταν "ομιλούντα ζώα" και καταγράφονταν ως περιουσιακά στοιχεία. Ωστόσο, η οπτική του Σετζόνγκ ήταν διαφορετική. Το 1426 (8ο έτος του Σετζόνγκ), διέταξε να δοθεί άδεια 100 ημερών στις γυναίκες δούλες που γεννούσαν. Αλλά η προσοχή του Σετζόνγκ δεν σταμάτησε εκεί. Το 1434 (16ο έτος του Σετζόνγκ), πρόσθεσε 30 ημέρες άδειας πριν από τη γέννα, λέγοντας ότι "υπάρχουν περιπτώσεις όπου οι μητέρες πεθαίνουν επειδή δεν έχουν αναρρώσει πλήρως μετά τη γέννα". Συνολικά 130 ημέρες άδειας. Αυτό ήταν μια εντυπωσιακή περίοδος, μεγαλύτερη από την άδεια μητρότητας που εγγυάται ο σύγχρονος νόμος εργασίας της Νότιας Κορέας (90 ημέρες).
Ακόμη πιο εντυπωσιακή ήταν η φροντίδα για τους συζύγους. Ο Σετζόνγκ αναγνώρισε την ανάγκη για κάποιον να φροντίσει τη μητέρα και έδωσε 30 ημέρες άδειας στους συζύγους των δούλων για να φροντίσουν τις γυναίκες τους. Δεν υπάρχει καμία καταγραφή σε καμία πολιτιστική περιοχή, είτε στην Ευρώπη είτε στην Κίνα, που να δείχνει ότι οι σύζυγοι των δούλων έλαβαν άδεια μητρότητας με πληρωμή τον 15ο αιώνα. Αυτό δείχνει ότι ο Σετζόνγκ αντιλαμβανόταν τους δούλους όχι απλώς ως εργατική δύναμη, αλλά ως 'μέλη της οικογένειας' με φυσικά δικαιώματα. Το Χουνμιντζόνγκουμ είναι η συνέχεια αυτής της σκέψης. Όπως έδωσε άδεια στους δούλους για να προστατεύσουν τη 'βιολογική ζωή' τους, έτσι έδωσε γράμματα για να προστατεύσουν τη 'κοινωνική ζωή' τους.
Ρωτώντας 170.000 ανθρώπους... το πρώτο δημοψήφισμα της Κορέας
Η μέθοδος επικοινωνίας του Σετζόνγκ δεν ήταν μονομερής. Δεν φοβόταν να ρωτήσει τη γνώμη των πολιτών όταν έπρεπε να ληφθούν σημαντικές αποφάσεις για το κράτος. Η ιστορία της θέσπισης του φορολογικού νόμου "Γκονγκμπόπ" αποδεικνύει την δημοκρατική του ηγεσία.
Το 1430 (12ο έτος του Σετζόνγκ), όταν το Υπουργείο Οικονομικών πρότεινε μια μεταρρύθμιση του φορολογικού συστήματος, ο Σετζόνγκ διεξήγαγε μια έρευνα κοινής γνώμης σε όλη τη χώρα για πέντε μήνες, ρωτώντας τους πολίτες αν συμφωνούν ή διαφωνούν. Από τους αξιωματούχους μέχρι τους αγρότες, συνολικά 172.806 άτομα συμμετείχαν σε αυτή την ψηφοφορία. Λαμβάνοντας υπόψη ότι ο πληθυσμός της Κορέας τότε ήταν περίπου 690.000, αυτό ήταν ένα ουσιαστικό 'δημοψήφισμα' στο οποίο συμμετείχε η πλειονότητα των ενήλικων ανδρών. Το αποτέλεσμα ήταν 98.657 υπέρ (57,1%) και 74.149 κατά (42,9%).
Ενδιαφέρον παρουσιάζει η αντίδραση ανά περιοχή. Στις εύφορες περιοχές της Γκιόνγκσανγκ και της Τζόλλα, η υποστήριξη ήταν συντριπτική, ενώ στις φτωχές περιοχές της Πιονγκάν και της Χάμγκιλ, υπήρχε περισσότερη αντίθεση. Ο Σετζόνγκ δεν επέβαλε την απόφαση με πλειοψηφία. Κατανόησε τις συνθήκες των περιοχών που αντιτίθεντο και επένδυσε χρόνια για να αναπτύξει μια λογική εναλλακτική λύση (το σύστημα "Τζονμπουν 6 Ντενγκμπόπ" και "Γιονμπουν 9 Ντενγκμπόπ") που διαφοροποιούσε τους φόρους ανάλογα με την γονιμότητα της γης και την απόδοση της σοδειάς. Για έναν ηγέτη που άκουγε τόσο προσεκτικά τη φωνή των πολιτών, η απουσία ενός 'δοχείου' για να εκφράσουν τη φωνή τους ήταν μια ανυπόφορη αντίφαση και πόνος.
Η αγωνία της νύχτας, το μυστικό της προσωπικής διακυβέρνησης
Ο Σετζόνγκ κράτησε τη διαδικασία δημιουργίας του Χουνμιντζόνγκουμ αυστηρά μυστική. Στα αρχεία δεν υπάρχουν σχεδόν καθόλου καταγραφές για τη διαδικασία συζήτησης της δημιουργίας του Χουνμιντζόνγκουμ, μέχρι που ξαφνικά εμφανίζεται τον Δεκέμβριο του 1443 με την καταγραφή "ο βασιλιάς δημιούργησε προσωπικά 28 γράμματα". Αυτό υποδηλώνει ότι, προβλέποντας την αντίδραση της άρχουσας τάξης, οι μελέτες διεξήχθησαν μυστικά από τον βασιλιά και την βασιλική οικογένεια, χωρίς να το γνωρίζουν ούτε οι λόγιοι του Τσιπχιόντζον. Στα τελευταία χρόνια της ζωής του, ο Σετζόνγκ υπέφερε από σοβαρά προβλήματα όρασης και επιπλοκές από διαβήτη. Ακόμη και όταν δεν έβλεπε καλά, ξενυχτούσε για να δημιουργήσει γράμματα για τους πολίτες. Το Χουνμιντζόνγκουμ δεν ήταν το αποτέλεσμα μιας στιγμιαίας έμπνευσης ενός ιδιοφυούς, αλλά το προϊόν μιας αφοσιωμένης μάχης ενός άρρωστου βασιλιά που θυσίασε τη ζωή του.
Εργονομικός σχεδιασμός... Μιμούμενος τα όργανα της ομιλίας
Το Χουνμιντζόνγκουμ δημιουργήθηκε με την αρχή της "μορφοποίησης των οργάνων της ομιλίας", κάτι που είναι σπάνιο στην ιστορία των γραμμάτων του κόσμου. Ενώ τα περισσότερα γράμματα μιμούνται τη μορφή αντικειμένων (ιδεογράμματα) ή δημιουργούνται με την τροποποίηση υπαρχόντων γραμμάτων, το Χάνγκουλ αναλύει και οπτικοποιεί τον βιολογικό μηχανισμό της παραγωγής ήχου στον άνθρωπο, δημιουργώντας έναν "χάρτη του ήχου". Το 『Χουνμιντζόνγκουμ Χαρέμπον』 εξηγεί αυτή την επιστημονική αρχή με σαφήνεια.
Τα πέντε βασικά γράμματα των αρχικών συμφώνων σχεδιάστηκαν σαν ακτινογραφία της δομής του στόματος κατά την προφορά.
Αμ (ㄱ): Η μορφή της ρίζας της γλώσσας που κλείνει τον λαιμό (πρώτος ήχος του "Γκουν"). Απεικονίζει με ακρίβεια τη θέση άρθρωσης του ουρανικού ήχου.
Σολ (ㄴ): Η μορφή της γλώσσας που αγγίζει τα άνω δόντια (πρώτος ήχος του "Να"). Απεικονίζει τη γλώσσα που αγγίζει τα ούλα.
Σουν (ㅁ): Η μορφή του στόματος (πρώτος ήχος του "Μι"). Μιμείται το κλείσιμο και το άνοιγμα των χειλιών.
Τσι (ㅅ): Η μορφή των δοντιών (πρώτος ήχος του "Σιν"). Αντικατοπτρίζει τη φύση του ήχου που διαφεύγει ανάμεσα από τα δόντια.
Χου (ㅇ): Η μορφή του λαιμού (πρώτος ήχος του "Γιοκ"). Απεικονίζει τον ήχο που αντηχεί μέσω του λαιμού.
Με βάση αυτά τα πέντε βασικά γράμματα, εφαρμόζεται η αρχή της "προσθήκης γραμμών" για την ένταση του ήχου. Προσθέτοντας γραμμές στο 'ㄱ', ο ήχος γίνεται πιο έντονος και γίνεται 'ㅋ', προσθέτοντας γραμμές στο 'ㄴ', γίνεται 'ㄷ', και προσθέτοντας ξανά γίνεται 'ㅌ'. Αυτό δημιουργεί μια συστηματική δομή που εντυπωσιάζει ακόμη και τους σύγχρονους γλωσσολόγους, καθώς οι ήχοι της ίδιας κατηγορίας (με την ίδια θέση άρθρωσης) έχουν μορφολογική ομοιότητα. Οι μαθητές μπορούν να μαντέψουν διαισθητικά τα υπόλοιπα γράμματα αν μάθουν μόνο τα πέντε βασικά.
Ουρανός, Γη, Άνθρωπος... Το σύμπαν στους φωνήεντες
Ενώ τα σύμφωνα μιμούνται το ανθρώπινο σώμα (όργανα της ομιλίας), οι φωνήεντες περιλαμβάνουν το σύμπαν στο οποίο ζει ο άνθρωπος. Ο Σετζόνγκ σχεδίασε τους φωνήεντες με βάση την κομφουκιανή κοσμοθεωρία των τριών στοιχείων: Ουρανός (天), Γη (地), Άνθρωπος (人).
Ουρανός (·): Η μορφή του στρογγυλού ουρανού (βασικός φωνήεν του θετικού ήχου)
Γη (ㅡ): Η μορφή της επίπεδης γης (βασικός φωνήεν του αρνητικού ήχου)
Άνθρωπος (ㅣ): Η μορφή του ανθρώπου που στέκεται στη γη (βασικός φωνήεν του ουδέτερου ήχου)
Συνδυάζοντας αυτά τα τρία απλά σύμβολα (συνδυασμός), δημιουργήθηκαν πολλοί φωνήεντες. Όταν το '·' και το 'ㅡ' συνδυάζονται, γίνεται 'ㅗ', και όταν το '·' και το 'ㅣ' συνδυάζονται, γίνεται 'ㅏ'. Αυτό είναι το αποκορύφωμα του 'μινιμαλισμού', που εκφράζει τον πολύπλοκο κόσμο των ήχων με τα πιο απλά στοιχεία (σημεία, γραμμές). Επιπλέον, το φιλοσοφικό μήνυμα ότι ο άνθρωπος (ουδέτερος) επιτυγχάνει αρμονία μεταξύ ουρανού (θετικός) και γης (αρνητικός) δείχνει ότι το Χάνγκουλ δεν είναι απλώς ένα λειτουργικό εργαλείο, αλλά περιέχει ανθρωπιστική φιλοσοφία. Αυτό το σύστημα φωνηέντων εφαρμόζεται ακόμη και στη σύγχρονη μέθοδο εισαγωγής δεδομένων σε ψηφιακές συσκευές (πληκτρολόγιο Τσοντζιιν), αποτελώντας σημείο συνάντησης της φιλοσοφίας 600 ετών με τη σημερινή τεχνολογία.
Η αντίθεση του Τσόι Μαν-ρι... "Θέλετε να γίνετε βάρβαροι;"
Στις 20 Φεβρουαρίου 1444, ο Τσόι Μαν-ρι και άλλοι έξι λόγιοι υπέβαλαν μια αναφορά κατά του Χουνμιντζόνγκουμ. Αυτή η αναφορά είναι ένα ιστορικό έγγραφο που αποκαλύπτει ξεκάθαρα την κοσμοθεωρία των ελίτ της εποχής και τον φόβο τους για τη δημιουργία του Χάνγκουλ. Η αντίθεσή τους συνοψίζεται σε τρία κύρια επιχειρήματα.
Πρώτον, το επιχείρημα της υποταγής (σαδέ). "Η δημιουργία ενός ανεξάρτητου συστήματος γραφής είναι πράξη βαρβάρων και θα προκαλέσει τη χλεύη της μεγάλης χώρας (Κίνα)", υποστήριζαν. Για αυτούς, ο πολιτισμός ήταν η ένταξη στον κινεζικό πολιτιστικό κύκλο, και η απόκλιση από αυτόν ήταν επιστροφή στη βαρβαρότητα. Δεύτερον, η ανησυχία για την παρακμή της μάθησης. "Το Χάνγκουλ είναι εύκολο να μάθει κανείς, και αν το μάθουν, δεν θα ασχοληθούν με δύσκολες επιστήμες όπως η κομφουκιανή φιλοσοφία, με αποτέλεσμα να μειωθούν οι ταλαντούχοι", ήταν η ελιτίστικη άποψή τους. Τρίτον, ο πολιτικός κίνδυνος. "Ακόμη και αν δεν υπάρχει κανένα όφελος για την πολιτική, θα προκαλέσει απώλεια στη μάθηση των πολιτών", υποστήριζαν.
Ωστόσο, αυτό που πραγματικά φοβούνταν ήταν το "εύκολο σύστημα γραφής". Όπως αναφέρει ο Τζονγκ Ιν-τζι στην εισαγωγή, "οι σοφοί το κατανοούν πριν το μεσημέρι, και ακόμη και οι ανόητοι το μαθαίνουν σε δέκα ημέρες". Όταν η γραφή γίνεται εύκολη, όλοι μπορούν να γνωρίζουν τον νόμο και να εκφράζουν τις σκέψεις τους. Αυτό σήμαινε την κατάρρευση της "εξουσίας της πληροφορίας" και της "εξουσίας της ερμηνείας" που μονοπωλούσαν οι ευγενείς. Η αναφορά του Τσόι Μαν-ρι δεν ήταν απλώς συντηρητισμός, αλλά η κορύφωση της λογικής υπεράσπισης των προνομίων.
Η αντεπίθεση του Σετζόνγκ: "Γνωρίζετε την φωνητική;"
Ο Σετζόνγκ, αν και συνήθως σεβόταν τις απόψεις των υπουργών του, δεν υποχώρησε σε αυτό το ζήτημα. Ρώτησε τον Τσόι Μαν-ρι και τους άλλους, "Γνωρίζετε τη φωνητική; Γνωρίζετε πόσα είναι τα γράμματα των τεσσάρων τόνων και των επτά ήχων;" επικρίνοντας την ακαδημαϊκή τους άγνοια. Αυτό δείχνει ότι ο Σετζόνγκ σχεδίασε το Χάνγκουλ όχι απλώς ως "εργαλείο ευκολίας", αλλά ως ένα υψηλής επιστημονικής αρχής σύστημα βασισμένο στη φωνητική.
Ο Σετζόνγκ είπε, "Η γραφή του Σολ Τσονγκ δεν ήταν για να διευκολύνει τους πολίτες; Εγώ επίσης θέλω να διευκολύνω τους πολίτες", καταπνίγοντας το επιχείρημα της "υποταγής" των ευγενών με το μεγαλύτερο επιχείρημα της "αγάπης για τον λαό". Είχε σαφή πολιτικό στόχο να επιτρέψει στους πολίτες να αποφύγουν άδικες ποινές (διάδοση νομικής γνώσης) και να εκφράσουν τις απόψεις τους μέσω του Χάνγκουλ. Αυτή ήταν μια από τις πιο έντονες πνευματικές και πολιτικές μάχες στην ιστορία της δυναστείας Τζόσεον.
Η καταπίεση του Γιονσάνγκουν και η επιβίωση του Χάνγκουλ
Μετά τον θάνατο του Σετζόνγκ, το Χάνγκουλ υπέστη σκληρές δοκιμασίες. Ιδιαίτερα ο τύραννος Γιονσάνγκουν φοβόταν τη "δύναμη της καταγγελίας" του Χάνγκουλ. Το 1504, όταν ανώνυμες επιστολές που επικρίνουν τις κακές του πράξεις και την ανηθικότητά του γράφτηκαν με Χάνγκουλ και αναρτήθηκαν παντού, ο Γιονσάνγκουν εξοργίστηκε. Αμέσως εξέδωσε την πρωτοφανή "απαγόρευση του Χάνγκουλ", διατάζοντας "να μην διδάσκεται ούτε να μαθαίνεται το Χάνγκουλ, και όσοι το έχουν ήδη μάθει να μην το χρησιμοποιούν". Συγκέντρωσε και έκαψε όλα τα βιβλία γραμμένα με Χάνγκουλ (βιβλιοκαύση) και βασάνισε όσους γνώριζαν το Χάνγκουλ. Από τότε, το Χάνγκουλ υποβιβάστηκε από την επίσημη θέση του σε "άσεμνη γραφή" και "γυναικεία γραφή".
Η αναβίωση της φωνής... Το γράμμα που διατήρησε ο λαός
Ωστόσο, ούτε το ξίφος της εξουσίας μπορούσε να αφαιρέσει το γράμμα που είχε ήδη διεισδύσει στις γλώσσες και τα δάχτυλα των πολιτών. Οι γυναίκες στα σπίτια κατέγραφαν τη ζωή και τα συναισθήματά τους με το Χάνγκουλ μέσω της "Ναεμπάνγκγκασα" (ποιήματα των γυναικών), και οι βουδιστές μετέφραζαν τα βουδιστικά κείμενα στο Χάνγκουλ για να διαδώσουν τη θρησκεία τους. Οι απλοί πολίτες διάβαζαν μυθιστορήματα γραμμένα με Χάνγκουλ, γελούσαν και έκλαιγαν, και αντάλλασσαν νέα μέσω επιστολών. Ακόμη και μέσα στη βασιλική οικογένεια, οι βασίλισσες και οι πριγκίπισσες αντάλλασσαν κρυφά επιστολές γραμμένες με Χάνγκουλ, και βασιλιάδες όπως ο Σοντζο και ο Τζοντζο χρησιμοποιούσαν το Χάνγκουλ στις προσωπικές τους επιστολές.
Ο λαός αγκάλιασε το γράμμα που η εξουσία είχε επίσημα απορρίψει. Αυτό αποδεικνύει ότι το Χάνγκουλ δεν ήταν απλώς ένα σύστημα γραφής που επιβλήθηκε από πάνω προς τα κάτω, αλλά ένα γράμμα που ριζώθηκε στη ζωή των πολιτών και απέκτησε ζωή από κάτω προς τα πάνω. Αυτή η ανθεκτική ζωτικότητα έγινε η κινητήρια δύναμη για να ξεπεραστεί η μεγαλύτερη δοκιμασία της ιαπωνικής κατοχής.
Η ιαπωνική κατοχή, η πολιτική εξάλειψης του έθνους και η Κορεατική Γλωσσική Εταιρεία
Το 1910, όταν η Ιαπωνία κατέλαβε την Κορέα, καταπίεσε αυστηρά τη γλώσσα και τη γραφή μας ως μέρος της "πολιτικής εξάλειψης του έθνους". Από τα τέλη της δεκαετίας του 1930, απαγόρευσε πλήρως τη χρήση της κορεατικής γλώσσας στα σχολεία και επέβαλε τη χρήση της ιαπωνικής γλώσσας (πολιτική χρήσης της εθνικής γλώσσας), ενώ μέσω της αλλαγής ονομάτων, ανάγκασε τους Κορεάτες να αλλάξουν τα ονόματά τους σε ιαπωνικά. Μέσα σε αυτή την κρίσιμη στιγμή, οι μαθητές του Τζου Σι-γκιονγκ ίδρυσαν την "Κορεατική Γλωσσική Εταιρεία".
Ο στόχος τους ήταν ένας: να δημιουργήσουν ένα "λεξικό" της γλώσσας μας. Η δημιουργία ενός λεξικού σήμαινε τη συγκέντρωση της διασκορπισμένης γλώσσας μας, την καθιέρωση ενός προτύπου και την ανακήρυξη της γλωσσικής ανεξαρτησίας. Αυτό το τεράστιο έργο, που ξεκίνησε το 1929, ονομάστηκε "Επιχείρηση Συλλογής Λέξεων". Δεν ήταν το έργο μερικών διανοουμένων. Η Κορεατική Γλωσσική Εταιρεία απευθύνθηκε σε όλο το έθνος μέσω του περιοδικού 〈Χάνγκουλ〉. "Στείλτε μας τις τοπικές σας λέξεις." Και τότε συνέβη ένα θαύμα. Άνθρωποι από όλη τη χώρα, νέοι και γέροι, έστειλαν τις διαλέκτους, τις τοπικές λέξεις και τις γηγενείς λέξεις τους στην Κορεατική Γλωσσική Εταιρεία. Χιλιάδες επιστολές έφτασαν. Αυτό δεν ήταν απλώς μια συλλογή λέξεων, αλλά μια εθνική γλωσσική ανεξαρτησιακή κίνηση στην οποία συμμετείχε όλο το έθνος.
Η θυσία των 33 και το θαύμα της αποθήκης του σταθμού της Σεούλ
Ωστόσο, η ιαπωνική παρακολούθηση ήταν επίμονη. Το 1942, η Ιαπωνία κατασκεύασε το "Συμβάν της Κορεατικής Γλωσσικής Εταιρείας" με αφορμή μια φράση στο ημερολόγιο ενός μαθητή του Γυμνασίου Χάμχουνγκ, που έλεγε "χρησιμοποίησα την εθνική γλώσσα και με επέπληξαν". Συνελήφθησαν 33 κύριοι λόγιοι, όπως ο Ι Γκικ-ρο, ο Τσόι Χιόν-μπε και ο Ι Χι-σουνγκ, και υπέστησαν σκληρά βασανιστήρια. Ο Ι Γιουν-τζε και ο Χαν Τζινγκ πέθαναν τελικά στη φυλακή.
Ακόμη πιο θλιβερό ήταν το γεγονός ότι τα 26.500 χειρόγραφα του "Μεγάλου Λεξικού της Κορεατικής Γλώσσας", που συγκεντρώθηκαν με κόπο για 13 χρόνια, κατασχέθηκαν ως αποδεικτικά στοιχεία και εξαφανίστηκαν. Αν και η Κορέα απελευθερώθηκε το 1945, χωρίς τα χειρόγραφα δεν μπορούσαν να εκδώσουν το λεξικό. Οι λόγιοι ήταν απελπισμένοι. Αλλά στις 8 Σεπτεμβρίου 1945, συνέβη κάτι απίστευτο. Στην αποθήκη της Κορεατικής Μεταφορικής Εταιρείας στον σταθμό της Σεούλ, βρέθηκε ένα σωρός από χαρτιά που είχαν πεταχτεί. Ήταν τα χειρόγραφα του "Μεγάλου Λεξικού της Κορεατικής Γλώσσας" που η Ιαπωνία είχε προγραμματίσει να καταστρέψει.
Αυτός ο σωρός από χαρτιά, που ήταν θαμμένος στη σκόνη της σκοτεινής αποθήκης, δεν ήταν απλώς χαρτί. Ήταν το αίμα των προγόνων που προσπάθησαν να διατηρήσουν τη γλώσσα μας ακόμη και μέσα στα βασανιστήρια, και η επιθυμία των πολιτών που είχαν χάσει τη χώρα τους και έστειλαν τις λέξεις τους μία προς μία. Αν δεν είχε γίνει αυτή η δραματική ανακάλυψη, ίσως να μην απολαμβάναμε σήμερα το πλούσιο και όμορφο λεξιλόγιο της γλώσσας μας. Αυτά τα χειρόγραφα έχουν ανακηρυχθεί εθνικός θησαυρός της Νότιας Κορέας και μαρτυρούν την έντονη μάχη εκείνης της ημέρας.
Το πιο φιλικό γράμμα προς την AI... Ο αλγόριθμος του Σετζόνγκ
Στον 21ο αιώνα, το Χάνγκουλ βρίσκεται στο επίκεντρο μιας άλλης επανάστασης. Είναι η εποχή της ψηφιακής τεχνολογίας και της τεχνητής νοημοσύνης (AI). Η δομική ιδιαιτερότητα του Χάνγκουλ ταιριάζει εκπληκτικά με τη σύγχρονη επιστήμη των υπολογιστών. Το Χάνγκουλ έχει μια αρθρωτή δομή που συνδυάζει στοιχεία (φωνήματα) για να δημιουργήσει γράμματα (συλλαβές). Συνδυάζοντας 19 αρχικά σύμφωνα, 21 μεσαία φωνήεντα και 27 τελικά σύμφωνα, μπορεί θεωρητικά να εκφράσει 11.172 διαφορετικούς ήχους. Αυτό προσφέρει μια συντριπτική υπεροχή στην ταχύτητα εισαγωγής και την αποδοτικότητα επεξεργασίας πληροφοριών σε σύγκριση με τα κινεζικά ιδεογράμματα, που απαιτούν την εισαγωγή και κωδικοποίηση χιλιάδων ολοκληρωμένων χαρακτήρων, ή την αγγλική γλώσσα, που έχει ακανόνιστο σύστημα προφοράς.
Ειδικά για την επεξεργασία και την εκμάθηση φυσικής γλώσσας από την AI, η λογική δομή του Χάνγκουλ προσφέρει μεγάλο πλεονέκτημα. Χάρη στην κανονική αρχή δημιουργίας (μορφοποίηση + προσθήκη γραμμών + συνδυασμός), η AI μπορεί εύκολα να αναλύσει τα γλωσσικά πρότυπα και να δημιουργήσει φυσικές προτάσεις με σχετικά λίγα δεδομένα. Ο 'αλγόριθμος' που σχεδίασε ο Σετζόνγκ με το πινέλο του πριν από 600 χρόνια ανθίζει ξανά σήμερα μέσα στα πιο σύγχρονα ημιαγωγά και διακομιστές. Το Χάνγκουλ δεν είναι απλώς μια κληρονομιά του παρελθόντος, αλλά το πιο αποδοτικό 'ψηφιακό πρωτόκολλο' για το μέλλον.
Η παγκόσμια αναγνώριση ως κληρονομιά... Ένα περιουσιακό στοιχείο της ανθρωπότητας
Το 1997, η UNESCO ανακήρυξε το Χουνμιντζόνγκουμ ως "Παγκόσμια Κληρονομιά". Αν και υπάρχουν χιλιάδες γλώσσες και δεκάδες συστήματα γραφής στον κόσμο, το Χάνγκουλ είναι το μόνο σύστημα γραφής του οποίου ο δημιουργός (Σετζόνγκ), η εποχή δημιουργίας (1443), οι αρχές δημιουργίας και το εγχειρίδιο χρήσης (Χουνμιντζόνγκουμ Χαρέμπον) έχουν διατηρηθεί στην αρχική τους μορφή.
Αυτό αναγνωρίζει το Χάνγκουλ ως ένα "πνευματικό δημιούργημα" που δεν εξελίχθηκε φυσικά, αλλά σχεδιάστηκε και εφευρέθηκε με υψηλή διανοητική ικανότητα και φιλοσοφία. Η Περλ Μπακ, βραβευμένη με το Νόμπελ Λογοτεχνίας, επαίνεσε το Χάνγκουλ ως "το πιο απλό και ταυτόχρονα το πιο εξαιρετικό σύστημα γραφής στον κόσμο", λέγοντας ότι "ο Σετζόνγκ είναι ο Λεονάρντο ντα Βίντσι της Κορέας". Το γεγονός ότι το βραβείο της UNESCO για την καταπολέμηση του αναλφαβητισμού φέρει το όνομα "Βραβείο Γραμματισμού Βασιλιάς Σετζόνγκ" δεν είναι τυχαίο.
Ο Σετζόνγκ δημιούργησε το Χάνγκουλ όχι μόνο για να γράφουν οι πολίτες επιστολές και να μαθαίνουν πώς να καλλιεργούν, αλλά για να τους επιστρέψει τη "φωνή" τους. Ήθελε να τους απελευθερώσει από τη φυλακή της σιωπής, επιτρέποντάς τους να φωνάξουν όταν είναι άδικοι και να καταγράψουν όταν είναι άδικοι.
Η θυσία των προγόνων της Κορεατικής Γλωσσικής Εταιρείας κατά την ιαπωνική κατοχή και η συλλογή διαλέκτων από όλο το έθνος δεν ήταν απλώς για τη δημιουργία ενός λεξικού. Ήταν μια απεγνωσμένη μάχη για να διατηρηθεί το "πνεύμα" και η "ψυχή" του έθνους που πνιγόταν από τη γλώσσα της ιαπωνικής αυτοκρατορίας. Σήμερα, μπορούμε να στέλνουμε ελεύθερα μηνύματα με τα smartphones μας και να εκφράζουμε τις απόψεις μας στο διαδίκτυο χάρη στο αίμα και τον ιδρώτα των ανθρώπων που αγωνίστηκαν και επιβίωσαν για 600 χρόνια.
Το Χάνγκουλ δεν είναι απλώς ένα σύστημα γραφής. Είναι μια καταγραφή αγάπης που ξεκίνησε "για να λυπηθεί τον λαό" και το πρωτότυπο της δημοκρατίας που ήθελε "όλοι να μάθουν εύκολα και να γίνουν κύριοι του κόσμου". Αλλά μήπως απολαμβάνουμε αυτή τη μεγάλη κληρονομιά πολύ δεδομένα; Στη σύγχρονη κοινωνία, εξακολουθούν να υπάρχουν οι σιωπές των αποκλεισμένων. Οι μετανάστες εργάτες, οι ανάπηροι, οι φτωχοί στην κορεατική κοινωνία... Φτάνουν οι φωνές τους στο κέντρο της κοινωνίας μας;
Ο κόσμος που ονειρευόταν ο Σετζόνγκ ήταν ένας κόσμος όπου όλοι οι πολίτες μπορούσαν να εκφράσουν τις απόψεις τους. Όταν δεν περιοριζόμαστε απλώς στο να είμαστε περήφανοι για το Χάνγκουλ, αλλά καταγράφουμε και εκπροσωπούμε τις "χαμένες φωνές" της εποχής μας με αυτό το σύστημα γραφής, τότε το πνεύμα της δημιουργίας του Χουνμιντζόνγκουμ θα ολοκληρωθεί. Η ιστορία δεν ανήκει απλώς σε αυτούς που την καταγράφουν, αλλά σε αυτούς που τη θυμούνται, δρουν και φωνάζουν.
