Ο κόσμος παρακολουθεί τώρα την 'κόπωση' της Νότιας Κορέας. Πίσω από τα λαμπερά νέον φώτα του K-pop και τις δυναμικές αφηγήσεις των K-drama, αναδύεται σιωπηλά αλλά μαζικά ένα συναίσθημα, το 'burnout'. Όταν το βρετανικό 『The Economist』 ανέφερε να "χαμηλώσουμε την ένταση του K-pop και να εστιάσουμε στο K-healing", δεν απλώς ανέφεραν τις τάσεις των μπεστ σέλερ της Νότιας Κορέας. Ήταν μάρτυρες της συλλογικής αδυναμίας που βιώνει η κοινωνία της Νότιας Κορέας, η οποία βρίσκεται στην πρώτη γραμμή του σύγχρονου καπιταλισμού, και της παράξενης λογοτεχνικής αντίκρισής της.
Αν οι μέχρι τώρα 'K-healing' μυθιστορίες προσέφεραν στους αναγνώστες μια 'στάση' μέσω ζεστής παρηγοριάς και απλής αλληλεγγύης σε καταστήματα, βιβλιοπωλεία και καθαριστήρια, οι Τζεόν Γιετζίν και Κιμ Γιουνά μεταφέρουν αυτό το σημείο στάσης όχι στην επιφάνεια αλλά στο 'υπόγειο' και 'τα βάθη του εσωτερικού'. Ο κόσμος τους δεν είναι απλώς παρηγορητικός. Είναι μια απεγνωσμένη ανασκαφή για επιβίωση και μια αρχαιολογική εργασία που συλλέγει τα συντρίμμια της αλήθειας πάνω σε κατεστραμμένη εμπιστοσύνη. Με επίκεντρο το μυθιστόρημα της Τζεόν Γιετζίν 『Οι Υποτακτικοί του Υπογείου』 και τη συλλογή διηγημάτων της Κιμ Γιουνά 『Αλήθεια όσο μπορείς να πιστέψεις』, εξετάζουν πώς η παθολογική κατάσταση της 'κόπωσης' στην κοινωνία της Νότιας Κορέας έχει μετατραπεί σε λογοτεχνικό κεφάλαιο και γιατί αυτά τα κείμενα προκαλούν αναπόφευκτο αντίκτυπο στους παγκόσμιους αναγνώστες.
Για να κατανοήσουμε τη σύγχρονη κορεατική λογοτεχνία, είναι απαραίτητο να δούμε μέσα από τον φακό του 'Κοινωνία της Κόπωσης (The Burnout Society)', όπως το διαγνώσκει ο Γκαν Μπιόνγκ-τσολ. Ο 21ος αιώνας είναι μια εποχή που έχει περάσει από την πειθαρχία και τις απαγορεύσεις σε μια κοινωνία επιτυχίας που κυριαρχείται από την θετικότητα του "μπορώ (Can)". Σε αυτό το περιβάλλον, το άτομο δεν εκμεταλλεύεται από άλλους, αλλά γίνεται ο ίδιος θύτης και θύμα που εκμεταλλεύεται τον εαυτό του. Οι χαρακτήρες στα μυθιστορήματα των Τζεόν Γιετζίν και Κιμ Γιουνά είναι φυγάδες που έχουν δραπετεύσει από τη φυλακή του 'μπορώ'. Δηλώνουν ότι "θέλουν να ξαπλώσουν χωρίς να ακούσουν τίποτα" και αποκόπτονται από τις κοινωνικές συνδέσεις, απομονώνοντας τους εαυτούς τους. Αυτό δεν είναι ήττα, αλλά η πιο ριζοσπαστική και παθητική αντίσταση για την αποκατάσταση της "φιλοσοφικής παύσης", όπως λέει ο Γκαν Μπιόνγκ-τσολ. Οι δυτικοί αναγνώστες βλέπουν το μέλλον ή το παρόν τους μέσα από την απομόνωση και την κόπωση που βιώνουν οι χαρακτήρες της κορεατικής λογοτεχνίας. Οι μεγάλες εκδοτικές εταιρείες όπως η Penguin Random House στέλνουν προσκλήσεις για την κορεατική λογοτεχνία, όχι απλώς λόγω εξωτισμού, αλλά λόγω της κοινής σύγχρονης οδύνης (Synchronized Suffering).
Η Τζεόν Γιετζίν, που έκανε το ντεμπούτο της το 2019 μέσω του διαγωνισμού νέων συγγραφέων της Κορεατικής Εφημερίδας, δείχνει μια μοναδική ικανότητα να "μετατρέπει την αθλιότητα της πραγματικότητας σε γραμματική φαντασίας". Από το ντεμπούτο της, έχει συλλάβει με οξύτητα την κρίση της αυτοαπασχόλησης και την αδυναμία της νεολαίας να βρει τον δρόμο της. Το στυλ της δεν υπερκαταναλώνει τα συναισθήματα, αλλά χρησιμοποιεί μια ψυχρή χιουμοριστική προσέγγιση που τρυπάει τα σωθικά του αναγνώστη. Για την Τζεόν Γιετζίν, η φαντασία δεν είναι καταφύγιο, αλλά μεγεθυντικός φακός που δείχνει την πραγματικότητα πιο καθαρά. Το πρώτο της μυθιστόρημα 『Οι Υποτακτικοί του Υπογείου』 ξεκινά με τον νεαρό 'Σον-ου' που αναζητά το 'Κατάστημα Γκοράνι' σε ένα βαθύ δάσος.
Το 'Γκοράνι', που εμφανίζεται στον τίτλο και το φόντο, είναι ένα συμβολικό ον στην κορεατική κοινωνία. Είναι ένα είδος που απειλείται με εξαφάνιση, αλλά είναι τόσο κοινό στην Κορέα που έχει χαρακτηριστεί ως επιβλαβές είδος και είναι γνωστό ως το σύμβολο των οδικών ατυχημάτων. Η Τζεόν Γιετζίν χρησιμοποιεί αυτό το 'Γκοράνι' για να απεικονίσει την αυτοεικόνα της νεολαίας που δεν προστατεύεται και βρίσκεται σε κίνδυνο να πεθάνει στον δρόμο. Το 'Κατάστημα Γκοράνι' που επισκέπτεται ο Σον-ου είναι το σημείο συγκέντρωσης των περισσευμάτων που έχουν εκτοξευθεί από την κοινωνία, όπως σε έναν αυτοκινητόδρομο. Οι επισκέπτες του 'ξενοδοχείου γουλιών' στο υπόγειο του καταστήματος πληρώνουν για να τους ανατεθεί ένα κρεβάτι, αλλά αντί αυτού, τους παρέχονται φακοί και στρατιωτικές φτυαριές για να σκάψουν και να φτιάξουν το δωμάτιό τους.
Στο ξενοδοχείο γουλιών συγκεντρώνονται τραυματισμένοι άνθρωποι όπως αλκοολικοί και αποτυχημένοι επιχειρηματίες, σχηματίζοντας μια 'χαλαρή αλληλεγγύη' χωρίς να παρεμβαίνουν ο ένας στον άλλον. Η Τζεόν Γιετζίν διερωτάται για την ουσία των σχέσεων που επιθυμούν οι σύγχρονοι άνθρωποι. Θέλουμε να είμαστε εντελώς απομονωμένοι, αλλά ταυτόχρονα επιθυμούμε να υπάρχει κάποιος κοντά μας. Η τελευταία φράση "Ας κρατήσουμε επαφή" δείχνει ότι η πλήρης αποκοπή είναι αδύνατη και ποιο είναι το ελάχιστο σωσίβιο που μπορούν να προσφέρουν οι τραυματισμένοι ο ένας στον άλλον.
Αν η Τζεόν Γιετζίν αναλύει την κοινωνία μέσω του χώρου, η Κιμ Γιουνά εξετάζει τις λεπτές ρωγμές της ανθρώπινης ψυχής με μικροσκόπιο. Η πρώτη συλλογή διηγημάτων της Κιμ Γιουνά, που έκανε το ντεμπούτο της το 2020, 『Αλήθεια όσο μπορείς να πιστέψεις』, αντιπροσωπεύει παραδοξολογικά την αβεβαιότητα της σύγχρονης κοινωνίας από τον τίτλο της. Ζούμε σε μια εποχή όπου ακόμη και την αλήθεια την αποδεχόμαστε επιλεκτικά, μόνο "όσο μπορούμε να πιστέψουμε". Οι χαρακτήρες της Κιμ Γιουνά δεν είναι κακοί. Όσο πιο δύσκολη γίνεται η ζωή, τόσο περισσότερο εξαπατούν τον εαυτό τους και αντέχουν. Η συγγραφέας αποτυπώνει ήρεμα τη 'γυμνή αλήθεια' που αποκαλύπτεται τη στιγμή που οι μικρές ψευδαισθήσεις που έχουν χτίσει οι χαρακτήρες καταρρέουν.
Αν οι κορεατικές μυθιστορίες που έχουν επιτύχει πρόσφατα στην παγκόσμια αγορά προσφέρουν 'ασφαλείς χώρους' και 'εύκολες λύσεις' με το 'Cozy Healing', τα έργα των Τζεόν Γιετζίν και Κιμ Γιουνά είναι 'Dark Healing' (Σκοτεινή Θεραπεία) ή 'Ρεαλιστική Λογοτεχνία του Burnout'.
Διαφορά χώρου: Αντί για φωτεινά βιβλιοπωλεία, το φόντο είναι υγρά και σκοτεινά υπόγεια ή κατεστραμμένοι κόσμοι.
Τρόπος επίλυσης: Αντί για μαγική θεραπεία, δείχνει τη διαδικασία να κοιτάμε κατάματα τον πόνο και να αντέχουμε σιωπηλά.
Εμπειρία αναγνώστη: Αντί για άμεση παρηγοριά, αφήνει μια μακρά αντήχηση και στοχασμό μετά το κλείσιμο του βιβλίου.
Η αγγλοσαξονική εκδοτική βιομηχανία έχει ήδη αντιληφθεί την πιθανότητα της 'σκοτεινής' κορεατικής λογοτεχνίας. Η επιμελήτρια της Penguin Random House, Τζέιν Ρόσον, ανέφερε ότι "η κορεατική λογοτεχνία έχει γίνει ξαφνικά μια μεγάλη τάση". Τα μυθιστορήματα των Τζεόν Γιετζίν και Κιμ Γιουνά είναι ισχυρό περιεχόμενο που στοχεύει σε μια παγκόσμια αναγνωστική κοινότητα που δεν είναι ικανοποιημένη με τις υπάρχουσες θεραπευτικές ιστορίες και επιθυμεί βαθύτερες λογοτεχνικές επιτυχίες και κοινωνική κριτική. Το 'K-burnout' έχει γίνει πλέον μια καθολική ανθρώπινη κατάσταση (Human Condition), και οι λύσεις που προτείνουν οι κορεάτες συγγραφείς παρέχουν μια έγκυρη φιλοσοφική καθοδήγηση στους αναγνώστες παγκοσμίως.
Οι 『Υποτακτικοί του Υπογείου』 της Τζεόν Γιετζίν και 『Αλήθεια όσο μπορείς να πιστέψεις』 της Κιμ Γιουνά ρωτούν: "Πού τρέχεις τώρα;" και "Η εικόνα που συναντάς στο τέλος της φυγής σου είναι αληθινή;" Αυτοί οι δύο συγγραφείς είναι σημάδι μιας νέας ωριμότητας που έχει φτάσει η κορεατική λογοτεχνία. Δεν τραγουδούν πρόωρα ελπίδα. Αντίθετα, ψάχνουν προσεκτικά το βάθος της απελπισίας και προσφέρουν μια μικρή παρηγοριά, σαν βότσαλο, που μπορεί να βρεθεί μόνο σε αυτό το βάθος.
Η Τζεόν Γιετζίν δίνει το θάρρος να πουλήσει 'τη δική της σπηλιά'. Αυτή η σπηλιά δεν είναι αποκοπή από τον κόσμο, αλλά η ελάχιστη γραμμή άμυνας για να προστατεύσει τον εαυτό της.
Η Κιμ Γιουνά δίνει τη δύναμη να αντέξει 'την ατελή αλήθεια'. Ακόμα και αν δεν είναι τέλεια, ακόμα και αν είναι λίγο δειλή, είναι η ανακούφιση που προέρχεται από την αναγνώριση ότι αυτό είναι ανθρώπινο.
Για τους σύγχρονους ανθρώπους που τρέχουν επικίνδυνα στον δρόμο όπως το Γκοράνι, οι ιστορίες τους θα γίνουν μια 'λεωφόρος' και 'υπόγειο καταφύγιο' για να σταματήσουν και να πάρουν μια ανάσα. Τώρα, η κορεατική λογοτεχνία κατεβαίνει κάτω από τη γη. Για να αντλήσει το πιο καθολικό φως από το πιο βαθύ μέρος.
