Op de drempel van management is er een keuze die het leven en de dood van de CEO bepaalt. Het gaat om egoïsme en altruïsme! Het lijkt eenvoudig. Terwijl je anderen helpt, moet je ook je eigen belangen in overweging nemen en een balans vinden om je te wijden aan management. Maar deugd van gematigdheid, ook wel bekend als 'flexibiliteit', is niet van toepassing op de managementdrempel van de CEO. Of het nu de identiteit van het bedrijf, de ideologie, het businessmodel of de pijplijn is, deze zaken zijn secundair en de trigger die duidelijk het leven en de dood van het management van de CEO onthult, is het buigen voor de gedachten van egoïsme en altruïsme.
De mens, als een onvolmaakt wezen, heeft altijd iets nodig om de lege beker te vullen, of het nu religie of ideologie is, we worden hun slaven. De CEO is hierop geen uitzondering. De handeling van management kan ook niet eenvoudig worden uitgevoerd met de onvolmaakte controle van de mens. Daarom is er een managementideologie nodig en de autobiografie van een grootse CEO verkoopt als warme broodjes. De kerntrigger daarin is de 'keuze' voor de tweesprong tussen de weg van egoïsme en de weg van altruïsme.
Wat is egoïsme? De definitie in woordenboeken is "alleen het eigen belang nastreven". Natuurlijk zal er geen 100% egoïstische CEO zijn, en succesvolle CEO's kunnen hun managementideologie elegant uitdrukken met een verhouding van 60:40 of het handige concept van eerst egoïsme, dan de werknemers. Maar de essentie is niet zo eenvoudig.
De belangrijke waarheid is dat de gouden verhouding van 50:50 absoluut niet kan bestaan. De mens, zoals Boeddha het verwoordde, bestaat uit de conflicten en harmonieën van het 'ware zelf' en het 'ego', en afhankelijk van welke kant het opgaat, kan hij een gewetensvolle mens worden of een ongewetensvolle crimineel. Soms kan hij, zoals Siddhartha, 100% van zijn ware zelf bereiken en in nirvana komen.
Maar de meeste gewone mensen kunnen kiezen voor egoïsme of altruïsme voor de weegschaal van 50.0000000000000001% en 49.999999999999999999%. Het management van de CEO is hetzelfde.
Voor wie is het management? Wat is het doel van het management? Voor wie is dit management uiteindelijk bedoeld? De bovenstaande vragen zijn absoluut geen filosofische vragen. Het zijn uiterst metafysische vragen die het levensonderhoud van de werknemers beïnvloeden. Het spijt me dat het te pretentieus is, maar ik hoop dat het als een versiering wordt gezien zodat slimme CEO's het niet verkeerd opvatten, en ik zal één vraag stellen.
De opoffering van het kleine voor het grote is slechts een basiskeuze, zoals het hoofdstuk over verzamelingen in de 'Basis van de Wiskunde', en de opoffering van het kleine is vanzelfsprekend een rite de passage voor een grote CEO. Het probleem is: wat is jouw grote? Bijvoorbeeld, het bedrijf heeft herstructurering nodig om te overleven, en soms moet je de vaders met hun kostbare kinderen die aan hun rok hangen, hardhandig afschudden. Maar om te overleven? Voor de duurzaamheid en welvaart van het bedrijf? Wat is die duurzaamheid en welvaart voor? Is het een middel voor de vermogensvermeerdering van de eigenaar die net zo waardeloos is als een sinaasappelschil? Is het voor de blijvende aanwezigheid van essentiële industrieën die bijdragen aan de nationale economie? Of is het een soort donatie aan de samenleving zoals een sociale onderneming?
Als je CEO bent, heb je een duidelijke definitie van het bovenstaande concept nodig. Simpel gezegd, waarvoor beheer je? Stop met de metafysische 'gezeur' van 'egoïsme of altruïsme' en vraag jezelf af waarvoor je beheert? Is dat wat dichter bij 'egoïsme' of 'altruïsme'? Nu is het aan jou om een eerlijke antwoord te geven.
Laat me het nog iets dramatischer maken. Succesvolle oplichters en falende ondernemers. Is jouw keuze de eerste of de tweede? Zoals je weet, houdt het mechanisme van het kapitalisme geen rekening met de kwalitatieve aspecten van succesvolle oplichters en falende ondernemers. Daarom kan een succesvolle oplichter onder het mechanisme van het kapitalisme worden beoordeeld als een succesvolle 'opdracht voltooier'.
Maar kapitalisme is slechts de definitie van de gedachten die door de synapsen in het hoofd van de mens zijn gemaakt. Moet een mens niet menselijk zijn? En het meest duidelijke bewijs van de menselijkheid van die mens is het kiezen van 'altruïsme' op het kruispunt van egoïsme en altruïsme.
Dus... het antwoord is eenvoudiger geworden. Wil je leven als een 'avatar' die een succesvolle missie heeft volbracht binnen het mechanisme van het kapitalisme? Of ga je de 'smalle weg' bewandelen die de menselijkheid van Jezus belichaamt? Dit is de absolute vraag die het leven en de dood van jouw bedrijf bepaalt. Of jouw bedrijf nu bloeit of de wereld op zijn kop zet, onthoud gewoon: was jouw keuze de 'smalle weg'? Was je een 'succesvolle quest voltooier' binnen het kapitalisme?
Het antwoord ligt in jou.
