[K-STAR 7] De eeuwige persona van de Koreaanse film, Ahn Sung-ki

Op 5 januari 2026 om 9 uur 's ochtends verloor de Koreaanse filmindustrie een van zijn grootste pijlers. De acteur Ahn Sung-ki, die de bijnaam 'nationale acteur' droeg als geen ander, overleed op 74-jarige leeftijd in het Soonchunhyang University Hospital in Yongsan, Seoul. Het nieuws van zijn overlijden was niet zomaar een overlijdensbericht van een beroemdheid. Het was een signaal dat een hoofdstuk in de geschiedenis van de Koreaanse film, die na de Koreaanse oorlog uit de puinhopen was opgestaan, ten einde was gekomen.  

Aan het einde van 2025, toen de koude winterwind waaide, viel hij in zijn huis en kwam niet meer bij. Na een lange strijd tegen bloedkanker, die in 2019 begon, had hij ooit de diagnose van genezing gekregen en zijn wil om terug te keren naar de set aangewakkerd, waardoor het gevoel van verlies onder het publiek nog groter was. Zelfs op zijn ziekbed liet hij de band met de film niet los en tot het moment dat zijn bewustzijn vervaagde, las hij scenario's en droomde hij van een terugkeer, terwijl hij zei: "Tijd heelt alle wonden."

Voor buitenlandse lezers kan de naam Ahn Sung-ki onbekend zijn in vergelijking met de jonge sterren die de recente K-content boom aansteken. Maar hij is de persoon die de vruchtbare grond heeft gelegd waarop Bong Joon-ho's 〈Parasite〉 de Oscar won en 〈Squid Game〉 de wereld veroverde. Hij bezat de gentlemanlijke charme van Gregory Peck, de populaire toegankelijkheid van Tom Hanks, en het acteerbereik van Robert De Niro.  

Hij begon in de jaren vijftig als kindacteur en heeft bijna 70 jaar lang de turbulente periode van de Koreaanse samenleving doorstaan tot in de jaren 2020. Van censuur tijdens de militaire dictatuur, de vurigheid van de democratiseringsbeweging, de strijd om de schermquota te behouden ter bescherming van de nationale film, tot de uiteindelijk bereikte renaissance van de Koreaanse film, Ahn Sung-ki was altijd in het middelpunt van al deze momenten.  

Dit artikel beoogt een diepgaande analyse van het leven van de acteur Ahn Sung-ki, de moderne Koreaanse geschiedenis en filmgeschiedenis te belichten, en te onderzoeken welke betekenis zijn nalatenschap heeft voor huidige en toekomstige filmmakers.

De eerste geruchten over de gezondheidsproblemen van Ahn Sung-ki deden hun intrede rond 2020. Na de diagnose van bloedkanker in 2019 ging hij met zijn kenmerkende sterke geest de behandeling aan en kreeg hij in 2020 de diagnose van genezing. Maar de kanker was volhardend. Zes maanden later kwam de ziekte terug en kwelde hem, maar hij wilde geen zwakke kant aan het publiek tonen. Zijn verschijning met een pruik en een opgezwollen gezicht op officiële evenementen, terwijl hij zijn glimlach niet verloor, raakte veel mensen diep.  

Zijn laatste dagen waren tragisch, maar tegelijkertijd een strijd om de waardigheid als filmmaker te behouden. Op 30 december 2025 werd hij naar het ziekenhuis gebracht in een toestand van hartstilstand nadat voedsel in zijn luchtpijp was gekomen, en hij stond zes dagen in de intensive care op het kruispunt van leven en dood. En op 5 januari 2026, terwijl zijn familie toekeek, sloot hij vredig zijn ogen.

Zijn uitvaart werd gehouden als een 'filmersbegrafenis', die verder ging dan een familieceremonie. Dit is de hoogste eer die alleen wordt verleend aan personen die een grote bijdrage hebben geleverd aan de ontwikkeling van de Koreaanse film. De uitvaartcommissie, geleid door de Shin Young-kyun Kunst- en Cultuurstichting en de Koreaanse Acteursvereniging, bestond uit prominente figuren uit de Koreaanse filmindustrie.

De uitvaartzaal was een zee van tranen. Vooral acteur Park Joong-hoon, die samen met de overledene in talloze meesterwerken zoals 〈Two Cops〉 en 〈Radio Star〉 speelde, nam de rol van gastheer op zich en verwelkomde de rouwenden, terwijl hij zei: "De 40 jaar die ik met mijn senior heb doorgebracht, was een zegen. Ik kan deze verdriet niet in woorden uitdrukken" en barstte in huilen uit. Wereldsterren zoals Lee Jung-jae en Jung Woo-sung van 〈Squid Game〉 stonden ook met een sombere uitdrukking bij de kist en begeleidden hun grote senior op zijn laatste reis.  

De overheid erkende de verdiensten van de overledene en verleende hem de hoogste eer, de 'Gouden Cultuurmedaille', die wordt toegekend aan culturele en artistieke figuren. Dit bevestigt dat hij niet alleen een entertainer was, maar ook een symbool van de Koreaanse cultuur.

Ahn Sung-ki werd geboren op 1 januari 1952 in Daegu, tijdens de Koreaanse oorlog. Zijn vader, Ahn Hwa-young, was filmproducent, en deze gezinsachtergrond zorgde ervoor dat hij op natuurlijke wijze de filmindustrie binnenging.

Zijn debuutfilm was 〈Twilight Train〉 van regisseur Kim Ki-young in 1957. Hij was toen pas 5 jaar oud. De Koreaanse samenleving na de oorlog was vol armoede en chaos, maar de kleine Ahn Sung-ki op het scherm was een bron van troost voor het publiek. Vooral in 1960, in het meesterwerk 〈The Housemaid〉 van regisseur Kim Ki-young, speelde hij de rol van een kind dat wordt opgeofferd tussen de verlangens en waanzin van volwassenen, en toonde hij een verfijnde acteerprestatie die moeilijk te geloven was voor een kindacteur. In deze periode verscheen hij in ongeveer 70 films en werd hij 'geniale kindacteur' genoemd.

Ahn Sung-ki overwon de tragedie die de meeste kindsterretjes ervaren—de mislukking van de overgang naar volwassen acteur of het vergeten door het publiek—door een verstandige keuze te maken. Rond de tijd dat hij naar de middelbare school ging, stopte hij moedig met acteren. Dit kwam deels door de erbarmelijke productieomstandigheden in de Koreaanse filmindustrie, maar vooral door de realisatie dat "je geen goede acteur kunt zijn zonder het leven van een gewone persoon te ervaren."

Hij ging naar de afdeling Vietnamees aan de Hankuk University of Foreign Studies. De keuze voor de afdeling Vietnamees was ingegeven door de historische context waarin Zuid-Korea deelnam aan de Vietnamoorlog. Hoewel zijn kansen om in zijn vakgebied te werken werden belemmerd door de communisatie van Vietnam in 1975, gaven zijn studie en deelname aan het theatergezelschap tijdens zijn universitaire jaren hem een humanistische basis.  

Na zijn afstuderen werd hij als officier in het leger (ROTC) aangesteld en diende hij als artillerieofficier. In deze periode leidde hij een volledig leven als burger en soldaat. De 'burgerlijke oprechtheid' en 'stevige levensgevoel' die later in Ahn Sung-ki's acteerwerk naar voren kwamen, waren precies de activa die hij in deze bijna tien jaar durende leegte had opgebouwd. Hij had de privileges van een ster opgegeven en was het publiek ingegaan, waardoor hij, toen hij weer voor het publiek stond, hun gezichten het beste kon vertegenwoordigen.

In de jaren 1980 was Korea politiek gezien in de duistere periode van de militaire dictatuur van Chun Doo-hwan, maar cultureel was het een tijd waarin nieuwe energie opkwam. Ahn Sung-ki's terugkeer viel precies samen met het begin van deze 'Koreaanse Nieuwe Golf'.

De film 〈Good Day to Wind〉 van regisseur Lee Jang-ho was een monumentaal werk dat Ahn Sung-ki opnieuw als volwassen acteur vestigde. In deze film speelde hij de rol van de jonge 'Deok-bae', die van het platteland naar de stad komt en als bezorger voor een Chinees restaurant en als assistent in een kapperszaak werkt.  

• Analyse: In die tijd was de Koreaanse filmindustrie door censuur gedwongen om escapistische melodrama's of staatsfilms te produceren. Maar Ahn Sung-ki's 'Deok-bae' toonde het onverbloemde portret van de onderdrukte jeugd van de jaren 80. Zijn onhandige spraak en eenvoudige uitdrukking vertegenwoordigden de frustratie van het publiek dat onder het dictatuurregime niet kon spreken.

In Im Kwon-taek's 〈Mandala〉 speelde hij de rol van de monnik 'Beop-woon', die contrasteert met de afvallige monnik Jisan.  

• Acteertransformatie: Hij onderging een scheren en leefde als een echte monnik om zich in zijn rol te verdiepen. Zijn ingetogen innerlijke acteerwerk ontving lovende kritieken van internationale critici, waaronder het Berlijnse Filmfestival. Dit was een bewijs dat de Koreaanse film verder kon gaan dan eenvoudige melodrama's en filosofische diepgang kon bevatten.

Park Kwang-soo's 〈Chilsu and Mansu〉 is een van de meest scherpe werken die de tegenstrijdigheden van de Koreaanse samenleving in de jaren 80 vastlegden.  

• Verhaal en implicaties: Ahn Sung-ki speelde de rol van 'Mansu', die door zijn communistische vader, een langdurige gevangene, wordt gebonden aan sociale uitsluiting en zijn dromen niet kan waarmaken. De laatste scène waarin hij samen met zijn partner 'Chilsu' (Park Joong-hoon) op het dak van een hoog gebouw naar de wereld schreeuwt, wordt beschouwd als een van de meest iconische eindes in de Koreaanse filmgeschiedenis.

• Context voor buitenlandse lezers: 1988 was het jaar waarin de Olympische Spelen in Seoul plaatsvonden en Korea zich aan de wereld presenteerde als een 'gemoderniseerde natie'. Maar de film bekritiseerde de vervreemding van de arbeidersklasse en de tragedie van een verdeeld land, die verborgen waren achter de glanzende Olympische façade. De schreeuw die ze op het dak als een grap uitten, werd door de autoriteiten verkeerd geïnterpreteerd als een 'anti-regeringsprotest' en onderdrukt. Dit was een scherpe zwarte komedie over de autoritaire samenleving waarin communicatie ontbrak.

Na de democratisering in de jaren 1990, toen de censuur werd versoepeld en het kapitaal van grote bedrijven de filmindustrie binnenstroomde, beleefde de Koreaanse film een renaissance. Ahn Sung-ki nam in deze periode een unieke positie in door vrijelijk tussen kunstfilms en commerciële films te bewegen.

Kang Woo-suk's 〈Two Cops〉 is de eerste Koreaanse buddy movie en een groot succes.  

• Karakter: Ahn Sung-ki speelde de corrupte en sluwe senior detective Jo, die samenwerkt met de principiële junior detective (Park Joong-hoon).

• Betekenis: Zijn komische acteerwerk, dat de serieuze en zware imago van hem afschudde, gaf het publiek een frisse schok. Door het succes van deze film vestigde hij zich als een 'garantie voor kassa-successen' boven de 'acteervaardige acteur'.

Jung Ji-young's 〈White War〉 is een van de eerste Koreaanse films die de PTSD (posttraumatische stressstoornis) van soldaten die deelnamen aan de Vietnamoorlog behandelt.  

• Diepgaande analyse: Voor hem, die afkomstig is uit de afdeling Vietnamees en tot de generatie van de oorlog behoort, was deze film bijzonder. Hij speelde de rol van de schrijver Han Gi-joo, die wordt gekweld door de herinneringen aan de oorlog, en beschreef op aangrijpende wijze hoe de oorlog de ziel van een individu verwoest. In de Koreaanse samenleving van die tijd werd de uitzending van soldaten naar Vietnam vaak gepresenteerd als de 'fundament voor economische ontwikkeling', maar Ahn Sung-ki onthulde de gruwelijke keerzijde van de oorlog door deze film. Hij ontving de prijs voor Beste Acteur op het Asia-Pacific Film Festival en kreeg internationale erkenning.

De film 〈Silmido〉, die in 2003 uitkwam, was de eerste Koreaanse film die meer dan 10 miljoen bezoekers trok en het 'tien miljoen tijdperk' opende.  

• Historische achtergrond: De film behandelt het tragische waargebeurde verhaal van het 684e bataljon (Silmido-bataljon), dat in 1968 werd opgericht met het doel om Noord-Korea binnen te dringen, maar werd verlaten in de sfeer van verzoening tussen Noord en Zuid.

• Ahn Sung-ki's rol: Hij speelde de rol van sergeant Choi Jae-hyun, die de leden van het bataljon traint, maar uiteindelijk in een dilemma komt waarin hij hen moet doden op bevel van de staat. Zijn zin "Schiet me maar" werd zo populair dat het een catchphrase werd. Hij bewees met deze film dat hij op middelbare leeftijd nog steeds in het middelpunt van de belangstelling kon staan.

In Lee Joon-ik's 〈Radio Star〉 speelde hij de rol van manager Park Min-soo, die stilletjes aan de zijde staat van de afgezakte rockster Choi Gon (Park Joong-hoon). Zijn acteerwerk, dat niet flashy maar diep ontroerend was, werd geprezen als "de rol waarin de echte persoonlijkheid van acteur Ahn Sung-ki het beste tot uiting komt".  

Ahn Sung-ki wordt niet alleen gerespecteerd als 'nationale acteur' vanwege zijn acteerprestaties. Hij heeft zijn leven gewijd aan de bescherming van de rechten van filmmakers en de sociale verantwoordelijkheden. Van het einde van de jaren 1990 tot het midden van de jaren 2000, tijdens de investeringsverdragen (BIT) en FTA-onderhandelingen met de Verenigde Staten, probeerde de Koreaanse overheid de schermquota (de verplichting om nationale films te vertonen) te verminderen. In reactie hierop verzetten filmmakers zich heftig, en Ahn Sung-ki stond altijd aan de frontlinie.  

• Betekenis van de activiteiten: Ahn Sung-ki, die normaal gesproken een vriendelijke en rustige persoonlijkheid heeft, schokte het publiek door met een hoofdband de straat op te gaan voor protesten. Hij verklaarde: "De schermquota zijn geen strijd om voedsel, maar een kwestie van culturele soevereiniteit." Buitenlandse lezers moeten zich herinneren dat de Koreaanse film kon overleven te midden van de aanvallen van Hollywood-blockbusters dankzij de wanhopige strijd van filmmakers zoals Ahn Sung-ki.

Aan het einde van de jaren 2000, toen de illegale downloads de markt voor filmrechten in gevaar brachten, leidde hij samen met Park Joong-hoon de 'Good Downloader Campaign'. Hij huurde sterren in om promotiemateriaal zonder vergoeding op te nemen en deed een oproep aan het publiek: "Het betalen van een eerlijke prijs en genieten van content is de manier om cultuur te redden." Deze campagne speelde een cruciale rol in het normaliseren van de digitale consumptiecultuur in Korea.

Ahn Sung-ki heeft sinds 1993 als goodwillambassadeur voor UNICEF gewerkt en zich meer dan 30 jaar ingezet om arme kinderen over de hele wereld te helpen.  

• Oprechtheid: Hij was niet zomaar een promotiemateriaal. Hij bezocht zelf conflictgebieden en hongersnoodlocaties in Afrika en Azië om vrijwilligerswerk te doen. De Koreaanse UNICEF-commissie betuigde zijn medeleven met de woorden: "Hij was een sterke pilaar van hoop voor kinderen over de hele wereld."

Na zijn overlijden werden online gemeenschappen en sociale media overspoeld met verhalen over zijn goede daden. Dit zijn bewijzen van hoe geweldig zijn karakter was.

• Details: Het was niet alleen een kwestie van geld betalen. Ahn Sung-ki droeg een pak, en zijn vrouw een hanbok, en verwelkomde elke medewerker bij de ingang, bedankte hen en maakte een foto met hen. Dit toont zijn filosofie om mensen, ongeacht hun sociale status, te waarderen.

Zanger Bada herinnerde zich dat Ahn Sung-ki altijd warm voor hem zorgde, of het nu in de kerk of op de visplaats was, en zei: "Ik voelde de diepe warmte van een echte volwassene." Ok Taec-yeon van 2PM vertelde dat hij de herinnering aan Ahn Sung-ki, die altijd als eerste naar hem toe kwam om zijn zenuwen te verlichten, niet kon vergeten, ondanks dat hij een grote senior was tijdens de opnames van de film 〈Hansan: The Emergence of the Dragon〉. Hij was een acteur die, zelfs als hij geen scènes had, niet wegging en samen met het personeel en de junioren op de set bleef.

Gedurende bijna 70 jaar in de entertainmentindustrie is Ahn Sung-ki nooit betrokken geweest bij een schandaal of roddel. Zijn strikte zelfbeheersing en moraliteit waren de grootste krachten die hem tot 'nationale acteur' maakten. Hij weerhield zich van het verschijnen in commercials om overconsumptie van zijn imago te voorkomen en wees de uitnodigingen van de politiek resoluut af, terwijl hij alleen het pad van de filmmaker bewandelde.

Het overlijden van Ahn Sung-ki heeft een onvervangbare leegte in de Koreaanse filmindustrie achtergelaten. Hij was niet zomaar een acteur. Hij was een metgezel die samen met de Koreaanse film de weg van lijden en glorie heeft bewandeld, een kompas voor zijn junioren, en een vriend waarop het publiek kon vertrouwen.

Voor buitenlandse lezers is Ahn Sung-ki de sleutel tot het begrijpen van de diepte en breedte van de Koreaanse film. De pathos die Song Kang-ho in 〈Parasite〉 toont, de energie van Choi Min-sik in 〈Oldboy〉, en de diversiteit van Lee Jung-jae in 〈Squid Game〉—allemaal zijn ze doordrenkt met het DNA van Ahn Sung-ki.

Hij zei: "Ik wil een acteur worden die samen met het publiek ouder wordt." En hij hield die belofte. In plaats van te heersen vanuit de glanzende sterstatus, speelde hij altijd vanuit een nederige positie voor de mensen. In de winter van 2026 hebben we hem afscheid genomen, maar de meer dan 180 films die hij heeft achtergelaten en de menselijkheid die hij heeft getoond, zullen voor altijd schitteren op en buiten het scherm.

"Vaarwel, nationale acteur. Dankzij jou was de Koreaanse film niet eenzaam."