[magazine kave=Lee Tae-rim verslaggever]
Jung Ho-seok begon niet op het podium, maar op de vloer. De jongen die opgroeide in Gwangju bewoog zijn schouders zodra de muziek begon, en na school keek hij langer naar de vloer van de oefenruimte dan naar de spiegel. Hij leerde al op jonge leeftijd dansen en maakte naam als lid van het underground dansteam 'Neuron' dat actief was in de regio. Jarenlang bouwde hij zijn basisvaardigheden op in een dansacademie en leerde hij dat het lichaam als een zin kan spreken. Zijn overwinning in een landelijke danswedstrijd in 2008 bewees dat het woord 'talent' geen loze kreet was. Maar dat talent was duidelijker in zijn houding dan in zijn techniek. Zijn karakter om dezelfde beweging tientallen keren te herhalen en toch weer opnieuw te beginnen, en zijn gewoonte om harder te zweten als er geen publiek was, maakten hem tot wie hij is.
De droom om zanger te worden ontstond langzaam vanuit de dans. Er zijn veel mensen die goed kunnen dansen, maar er zijn er maar weinig die met dans het verhaal van een lied kunnen vertellen. Jung Ho-seok behoorde tot die zeldzame groep. Toen hij in 2010 bij Big Hit Entertainment kwam, breidde hij de taal van het podium uit naar 'rap'. Oorspronkelijk begon hij als vocalist, maar hij leerde rap om de stijl van het team en zijn eigen voorkeuren op elkaar af te stemmen. Tussen de vreemde stem, ademhaling en woorden vond hij eerst de 'logica van ritme', net als bij dans. In 2012, nog voor zijn debuut, nam hij deel als featuring rapper in Jo Kwon's nummer 'Animal', waarmee hij het beste groet kon geven dat een trainee buiten het podium kon doen.
Op 13 juni 2013, de dag dat BTS debuteerde, stond J-Hope voor het publiek als de energiebron van het team. In de beginperiode was BTS ruw en onbewerkt. Binnen die context voegde J-Hope's dans warmte toe aan de scherpte en creëerde hij met precieze bewegingen zonder overdrijving een harmonie van 'samen'. Op een idoolpodium waar de schijnwerpers gemakkelijk op één persoon gericht zijn, koos hij ervoor om het hele team meer te laten stralen. Die keuze bracht J-Hope uiteindelijk naar de positie van 'performance leader'.
Toen het publiek zich meer bewust werd van het bestaan van BTS, werd ook de naam van J-Hope duidelijker. Terwijl het verhaal van het team zich uitbreidde in 2015 en 2016, vertaalde hij de hoogte- en dieptepunten van emoties op het podium met zijn lichaam. In de intro 'Boy Meets Evil' van het 'Wings'-tijdperk in 2016 ontwierp J-Hope verleiding en innerlijke conflicten in zijn performance, en in het daaropvolgende solonummer 'Mama' bracht hij dankbaarheid aan zijn moeder over in een heldere en ritmische rap. Zijn solopartijen worden vaak gezien als 'korte persoonlijke momenten', maar J-Hope weet in die korte tijd de kern van het concept te raken.
In 2018 bewees hij waarom J-Hope zo overtuigend is op het podium door liefde te transformeren in de metafoor van 'dans' met 'Trivia 起: Just Dance'. 'Outro: Ego' van 'Map of the Soul: 7' in 2020 was een nummer dat zijn eigen ik onder de loep nam, zoals de titel al aangeeft. Door zijn echte naam achter de glanzende bijnaam en zijn zorgen achter de helderheid op het podium eerlijk te onthullen, ging hij verder dan alleen de 'positieve rol'. Zijn gezicht, vaak vastgelegd in BTS-documentaires en backstage, lacht altijd, maar die lach is het resultaat van inspanning. Wanneer het team op het punt staat in te storten, is hij degene die de sfeer redt, terwijl hij tijdens repetities de meest veeleisende is als het gaat om details. J-Hope's leiderschap komt voort uit dezelfde wortel van 'helderheid' en 'strengheid'.
Zijn solocarrière breidde zich uit parallel aan de groeicurve van BTS. De mixtape 'Hope World', uitgebracht in 2018, toonde letterlijk een 'wereld van hoop'. In nummers als 'Daydream' en 'Airplane' schetste hij duidelijk de archetypen van het beeld dat fans van hem kenden, terwijl hij de ironie van het idoolberoep niet licht opvatte. De remake samenwerking van 'Chicken Noodle Soup' in 2019 was een gebeurtenis die zijn dansidentiteit centraal stelde. Door de energie van het bekende origineel op een moderne manier te transformeren, toonde hij de manier waarop dans en muziek elkaar naar boven stuwen. Het feit dat er een karakter bestaat dat op zichzelf compleet is op het podium, zonder de beschrijving 'lid van BTS', werd toen breder erkend.
Het eerste officiële soloalbum 'Jack in the Box', uitgebracht in juli 2022, keerde J-Hope's spectrum gedurfd om. De pre-release track 'More' en de bijna titeltrack 'Arson' schudden het stereotype van de 'heldere J-Hope' door angst, verlangen en de schaduw van de kunstenaar frontaal onder ogen te zien. In juli van datzelfde jaar stond hij als headliner op een groot festivalpodium in de VS, waarmee hij een symbolisch moment creëerde als Koreaanse soloartiest. In maart 2023 verbond hij met 'On the Street', samen met J. Cole, het startpunt van de danser en de huidige rapper in één lijn. Zowel op het podium als in de nummers is J-Hope's boodschap eenvoudig: "Ik ben je hoop, jij bent mijn hoop, ik ben J-Hope." Die zin lijkt een slogan, maar in zijn carrière heeft het daadwerkelijk als zelfsuggestie gewerkt.
De reden dat J-Hope geliefd is bij het publiek kan niet worden verklaard met slechts het beeld van een 'vrolijk persoon'. Zijn charme komt voort uit contrast. Op het podium explodeert hij van helderheid, maar in zijn werk is hij de meest kritische zelfcensor. Performances brengen vreugde, maar die vreugde is zelden toevallig ontstaan. De vasthoudendheid om de hoeken van choreografie te perfectioneren, het gevoel om zelfs tijdens het ritme de camerahoeken te berekenen, en het vermogen om bewegingen en gezichtsuitdrukkingen tegelijkertijd te ontwerpen, vormen samen J-Hope's podium. Daarom blijft zijn dans niet alleen als 'goed gedanst', maar als 'het vertelt een verhaal'. Elke beweging draagt de emotionele lijn van het nummer, en elke blik voorspelt de betekenis van de volgende scène.
Ook in muziek heeft hij op een vergelijkbare manier liefde opgebouwd. Het heldere palet van 'Hope World' bood troost aan fans, terwijl de donkere tinten van 'Jack in the Box' vertrouwen gaven aan het publiek. Als iemand alleen maar helder is, kan hij snel lichtzinnig overkomen, maar J-Hope heeft zijn eigen imago versterkt door de andere kant van helderheid te tonen. Vooral de kloof tussen 'Boy Meets Evil' en 'Outro: Ego' comprimeert zijn groeiverhaal. Het verhaal van een jongeman die wankelt voor verleiding, maar uiteindelijk de verantwoordelijkheid van zijn keuzes omarmt en terugkeert naar 'ik'. Tijdens dat proces overtuigde J-Hope met zijn performance de emotionele veranderingen, en het publiek vertrouwde zijn overtuiging graag toe.
Zijn menselijkheid buiten het podium droeg ook bij aan zijn populariteit. In entertainmentshows en live-uitzendingen nam hij vaak de rol op zich om de sfeer van het team op te vrolijken, maar die vrolijkheid kwam niet voort uit het belachelijk maken van anderen, maar uit het zichzelf verlagen. De reden dat fans J-Hope 'hoop' noemen, is niet omdat hij altijd lacht, maar omdat hij ervoor kiest om mensen te redden met zijn lach. Tegelijkertijd is hij een artiest met een sterk verantwoordelijkheidsgevoel. Zelfs na een optreden blijft hij om het podium te controleren en bespreekt hij zijn fouten als eerste, waardoor het woord 'professional' niet lichtvaardig wordt gebruikt.
Op 18 april 2023 begon J-Hope zijn militaire dienst en op 17 oktober 2024 werd hij ontslagen. Zelfs in die periode werden projecten die zijn wortels laten zien, continu uitgebracht. In maart 2024 werd de serie 'Hope on the Street', die zijn liefde en reis voor straatdans vastlegt, uitgebracht, en in dezelfde maand werd het speciale album 'Hope on the Street Vol. 1' uitgebracht, waarmee nogmaals werd bevestigd waar hij begon. Na zijn ontslag maakte hij zijn comeback bekend door in januari 2025 op te treden op een liefdadigheidsconcert in Frankrijk, gevolgd door zijn eerste solotour 'Hope on the Stage', die begon in Seoul en door Azië en grote steden in Noord-Amerika reisde. In de zomer van 2025 stond hij ook op het podium van Europese festivals, waarmee hij zijn uithoudingsvermogen als 'wereldtourartiest' bewees.
Als je zijn activiteiten nauwkeuriger bekijkt, wordt het duidelijk dat het 'heldere podium' nooit toevallig was. Zelfs binnen teamactiviteiten breidde hij vaak de raakvlakken van samenwerking uit. In nummers zoals 'A Brand New Day', gepresenteerd in een game-OST-project, mengde hij zijn raptoon soepel met een onbekende vocal, waarmee hij zijn kant als 'opnameartiest' toonde in plaats van alleen een 'podiumperformer'. In 2020 werd hij gepromoveerd tot volwaardig lid van de Korean Music Copyright Association, waarmee hij zijn positie als maker duidelijk maakte. Het punt waarop de beschrijving 'goed dansend lid' niet langer voldoende was.
De kern van de solotransitie was 'bewijzen'. 'Jack in the Box' was gedurfd vanaf het concept. In plaats van de verwachting van een speelgoeddoos die eruit springt, toonde hij de manier om het opgesloten zelf uit de doos te halen. Dat resultaat leidde tot zijn solo-festival-headlining in de zomer van 2022. Op het grote openluchtpodium beheerste hij het publiek met een strakke choreografie en voltooide hij een 'one-man show' door helderheid en duisternis binnen één set te combineren. De documentaire 'J-Hope in the Box', uitgebracht in 2023, legde de druk en opwinding van dat proces vast. Door niet alleen het perfecte resultaat te tonen, maar ook de onzekerheid voordat het resultaat werd bereikt, maakte hij zichzelf geloofwaardiger.
Het 'Hope on the Street'-project, uitgebracht voor zijn ontslag, weerspiegelde zijn startpunt zoals de titel suggereert. De dans die begon op straat, de herinneringen aan team 'Neuron', en de ethiek die straatdans hem naliet. In 'Neuron', de titeltrack van 'Hope on the Street Vol. 1', bracht hij samen met Gaeko en Yoon Mi-rae de textuur van old-school hiphop tot leven, waarbij hij de identiteit van danser en rapper in één nummer samenvoegde. De 'groove' die hij lang met zijn lichaam had geleerd, werd deze keer opnieuw vertaald in taal en beat.
Zijn activiteiten na zijn ontslag waren niet zomaar een terugkeer, maar een 'uitbreiding'. In het begin van 2025 toonde hij tijdens een groot liefdadigheidsconcert in Parijs een korte set, waarmee hij liet zien dat zijn podiumgevoel nog steeds levendig was. Zijn eerste solotour die volgde, was bijna een verklaring van 'hoop bouwen op het podium', zoals de titel van de tour suggereert. Door de finale van de tour op 13 en 14 juni te plannen, overlapte hij de debuutdatum van het team met zijn solocarrière op één tijdlijn, wat symbolisch was. Het feit dat hij diezelfde zomer als headliner op grote Europese festivals stond, bevestigde nogmaals dat J-Hope niet langer een 'solo die profiteert van de populariteit van de groep' is.
De toekomst die hij vanaf nu zal laten zien, zal waarschijnlijk vergelijkbaar zijn in karakter, maar anders in schaal. Het nieuwe album en de tour van BTS, gepland voor 20 maart 2026, zullen J-Hope's 'team'-verhaal opnieuw oproepen, terwijl zijn opgebouwde soloverhaal nieuwe kleuren zal toevoegen aan de groepsactiviteiten. Bovenal is hij iemand die het woord 'performance' opnieuw heeft gedefinieerd. Niet dat dans de muziek siert, maar dat dans de betekenis van het lied voltooit. Zolang dat geloof voortduurt, zal J-Hope's podium opnieuw de harten van het publiek veroveren.
Uiteindelijk is de kern van J-Hope niet 'hoop', maar 'oefening'. Lachen is het resultaat, en vasthoudendheid is de oorzaak. Het licht dat hij op het volgende podium zal laten zien, zal ook vandaag op de herhaalde bewegingen rusten. Daarom voelen toeschouwers zich gerustgesteld als ze zijn naam horen. Of het nu een begin of een terugkeer is, de temperatuur van het podium zal zeker stijgen. Dat vertrouwen blijft lang bestaan.
