Op een smal sportveld, in de late namiddag terwijl de zon ondergaat. Min Nam-joo rent met zijn laatste krachten over het vergeelde gras. Op het moment dat hij oog in oog staat met de doelman, voelt hij een vreemde pijn in zijn been voordat hij de bal raakt. Zijn knie buigt, zijn lichaam zweeft in de lucht, en het geroezemoes van het publiek vervaagt. De Naver webtoon 'Bangbaek Namnyeo' begint precies op dit moment, wanneer een jongen zijn droom om voetballer te worden zelf vernietigt. Net zoals Andrew in 'Whiplash' zijn drumstokken weggooit, of Nina in 'Black Swan' haar enkel breekt, vangt het de catastrofale scheiding van een droom. Het is een afgerond werk dat van 2018 tot 2019 op Naver Webtoon werd gepubliceerd en het portret van een jongeman schetst die zijn talent en wil om door te gaan verliest.
Min Nam-joo was ooit een veelbelovende voetballer. Maar in de realiteit, waar talent, inspanning en geld op een ingewikkelde manier verweven zijn, stond hij altijd aan de kant. Hij verloor zijn kansen aan teamgenoten met betere uitrusting en lessen, en ondanks dat hij meer trainde om indruk te maken op de coach, kreeg hij alleen vage erkenning en een vermoeid lichaam terug. Uiteindelijk koos hij ervoor om zichzelf tijdens een wedstrijd opzettelijk te blesseren. Hij koos vernietiging als een nieuwe uitweg, waardoor hij niet meer kon spelen. Net zoals Sandra Bullock in 'Gravity' de ruimte in gaat, duwt Nam-joo zichzelf uit zijn droom. Na zijn blessure staat Nam-joo op een vage afstand, niet in staat om volledig afscheid te nemen van voetbal, maar ook niet in staat om het vast te houden. Zijn droom, waaraan hij ooit alles wijdde, is nu een onuitwisbaar litteken en trauma geworden.
Extreem realistische 2030 Koreaanse romantiek
Yeo Joo-hye komt het verhaal binnen vanuit het tegenovergestelde punt van Nam-joo. Ze lijkt kalm en vastberaden, met een stabiele baan en routine. Maar van binnen heeft ze net zoveel wonden en onzekerheden als Nam-joo, die als een millefeuille zijn opgestapeld. Misverstanden met haar familie, het gevoel niet geliefd te zijn, en een overgevoeligheid voor de blik van anderen werpen een lange schaduw over haar dagelijks leven. Het werk duwt Joo-hye niet in de rol van een extreme tragische heldin. Ze wordt getoond als iemand die in de scheuren van het alledaagse leven staat, door de stilte van de metro na het werk en de lucht van een kleine studio. Net zoals de hoofdpersoon van 'Frances Ha' door New York zwerft, drijft Joo-hye door het dagelijks leven in Seoul.
De ontmoeting tussen de twee is meer het resultaat van de sporen van hun wonden die toevallig overlappen dan een noodlottige romance. Nam-joo, die door het gewicht van het verleden is vergeten hoe hij relaties moet aangaan, en Joo-hye, die zich terugtrekt om haar wonden niet te raken, passen vanaf het begin niet soepel bij elkaar. Hun gesprekken zijn stroef, misverstanden stapelen zich snel op, en er is altijd een subtiele kloof tussen hun oprechte bedoelingen en hun acties. Op dit punt wordt de betekenis van de titel 'Bangbaek Namnyeo' duidelijk. De twee zijn als acteurs op een podium, die iets anders zeggen dan wat ze werkelijk bedoelen. Net zoals Joel en Clementine in 'Eternal Sunshine' elkaars herinneringen wissen maar elkaar blijven opzoeken, verbergen en onthullen deze twee hun wonden tegelijkertijd.
De lezer ervaart de ironische afstand door zowel de innerlijke zinnen buiten de panelen als de dialogen in de tekstballonnen te lezen. Elke episode is gevuld met kleine alledaagse gebeurtenissen in plaats van grootse gebeurtenissen. Kleine fouten op het werk, ongemakkelijke drankjes met oude vrienden, en een paar woorden tijdens een familiebijeenkomst raken de wonden van Nam-joo en Joo-hye. Nam-joo stort in bij elke scène die aan voetbal herinnert. Van amateurvoetbalclubs op straat, sportnieuws op tv, tot kinderen die op het schoolplein voetballen, alles trekt hem terug naar het verleden. Net zoals Lee Chandler in 'Manchester by the Sea' getriggerd wordt door de vriezer in huis, is elke voetbalscène een trigger voor Nam-joo.
Joo-hye daarentegen raakt benauwd naarmate de banden met anderen strakker worden. Ze wil op iemand leunen, maar kan de angst niet van zich afschudden dat die persoon zal vertrekken zodra ze dat doet. Toch lopen de twee langzaam naar elkaar toe. Nam-joo doet niet alsof hij sterk is voor Joo-hye. In plaats van zijn stigma als mislukte voetballer te verbergen, lacht hij soms om zichzelf en vertelt hij zijn verhaal. Joo-hye legt ook haar rol als perfect persoon neer voor Nam-joo. Ze deelt eerlijk haar wonden en vindt weer hoe ze kan lachen na een zware dag.
Wat hun relatie bijzonder maakt, is dat ze niet elkaars wonden mechanisch genezen, maar elkaars wonden erkennen. Net zoals Jesse en Celine in 'Before Sunrise' elkaar troosten door samen door Wenen te lopen, verbeteren Nam-joo en Joo-hye zich gewoon door samen te zijn, zonder grootse oplossingen.
Jouw ontmoeting is niet noodlottig
Dit proces gebeurt niet in één keer. 'Bangbaek Namnyeo' volgt trouw het ritme van emoties die slechts met moeite vooruitgaan na vele misverstanden en spijt. Vandaag lijken ze dichterbij te zijn gekomen, maar een klein woord kan dagenlang stilte veroorzaken, en als ze weer tegenover elkaar zitten, beginnen ze met ongemakkelijke grappen alsof er niets is gebeurd. De momenten waarop Nam-joo bevriest bij het zien van een oude collega, of Joo-hye's stemming instort na een telefoontje met haar familie, worden zonder uitleg getoond. Het eerste derde deel van het werk is gevuld met de onhandige stappen en onvolmaakte taal van de twee die in elkaar opgaan. Net zoals '500 Days of Summer' de stukjes van een relatie niet-lineair toont, weeft 'Bangbaek Namnyeo' de relatie door vooruitgang en terugtrekking. Ik raad aan om zelf te ontdekken hoe het eindigt in een moment van keuze en hereniging.
Als we de esthetische kant van het werk ontleden, is 'Bangbaek Namnyeo' een zeldzame webtoon die de vorm van een 'bangbaek' (aside) nauwkeurig gebruikt. In het theater is een bangbaek een monoloog die een personage op het podium aan het publiek richt zonder dat andere personages het horen. In deze webtoon wordt de bangbaek op verschillende manieren weergegeven, zoals ondertitels buiten de tekstballonnen, gezichten die worden bedekt of leeggelaten, en zwart-witte ruimtes. De dialogen die worden uitgewisseld en de innerlijke zinnen die de lezer leest, lopen niet synchroon. Terwijl ze zeggen dat ze van elkaar houden, drijft de angst 'is deze uitspraak te zwaar?' door hun hoofd, en hoewel ze een onverschillig gezicht trekken, worden hun ogen nerveus weergegeven als zwarte silhouetten.
In plaats van de psychologie van de personages uit te leggen, laat de webtoon de lezer het direct ervaren via de beelden. Net zoals in 'The Crown' of 'Insiders' de camera de subtiele gezichtsuitdrukkingen van de personages in close-up vastlegt, visualiseert 'Bangbaek Namnyeo' de kloof tussen innerlijk en uiterlijk door de sterke punten van het webtoonmedium te benutten. Een ander indrukwekkend aspect is het gebruik van gezichten en uitdrukkingen. In plaats van de gezichten van de personages overdreven mooi te tekenen, laat de auteur, Go Tae-ho, de emoties binnen de alledaagse gelaatstrekken sterk schommelen. Door subtiele uitdrukkingen zoals een stijve kaaklijn onder een lachende mond of ogen die niet echt lachen, onthult hij de innerlijke wereld van de personages.
In sommige scènes worden gezichten helemaal weggelaten, en worden emoties overgebracht door lichaamstaal, handposities en de achtergrond. Net zoals 'Amélie' emoties overbrengt met kleine details, vervangt 'Bangbaek Namnyeo' duizenden woorden door subtiele gebaren zoals trillende vingers, de hoek van de schouders, en de snelheid waarmee een hoofd draait. Kleur is ook belangrijk. Gewone dagelijkse scènes hebben een relatief zachte en warme toon, maar wanneer trauma's opkomen of emoties oververhit raken, schakelt het scherm over naar zwart-wit of vervaagde kleuren. Deze zwart-wit beelden zijn niet bedoeld om overdreven angst of schok te creëren, maar om een afstand te creëren alsof je terugkijkt op een herinnering, waardoor de lezer de afstand tussen zichzelf en de personages opnieuw kan evalueren. Net zoals 'The Sixth Sense' verleden en heden onderscheidt door kleur, scheidt 'Bangbaek Namnyeo' realiteit en trauma door kleur.
Een werk dat jouw 'levensromantiek webtoon' kan worden
Qua structuur en tempo leent 'Bangbaek Namnyeo' lichtjes de conventies van het romantische genre, maar volgt het die niet strikt. Het is bekend dat de twee hoofdpersonen vrienden worden, zich bewust worden van elkaar, en op een gegeven moment hun gevoelens bevestigen. Maar deze webtoon besteedt meer pagina's aan ongemakkelijke en ongemakkelijke momenten dan aan opwindende scènes. In plaats van bekentenissen, kussen en dramatische gebeurtenissen, richt het zich op de stilte na een verspreking, de aarzeling van vingers voor een messenger-venster, en zinnen die niet worden verzonden en worden gewist. Daarom is de romantiek in dit werk eerder bitter dan zoet, en soms verwarrend of het liefde is of slechts een reflectie van eenzaamheid. Op dat punt functioneert dit werk als een realistisch melodrama. Net zoals 'Normal People' de realiteit van een onvolmaakte relatie vastlegt, vangt 'Bangbaek Namnyeo' de textuur van een niet-vloeiende liefde.
Het thema van het werk ligt dichter bij 'het delen van wonden' en 'leven na ontsnapping'. Nam-joo is iemand die, toen zijn droom waarin hij zijn hele leven had geïnvesteerd instortte, zichzelf probeerde te beschermen door die droom te haten. Joo-hye heeft zichzelf verdedigd door haar bestaan te wissen om te ontsnappen aan herhaalde patronen van wonden. Beiden wilden hun contact met de wereld verminderen, maar uiteindelijk keren ze langzaam terug naar de wereld via elkaar. Het belangrijkste is dat ze niet volledig genezen worden door de ander, maar besluiten om te leven met hun nog steeds wankele harten. Deze subtiele houding bepaalt de emotie van het werk. Terwijl de lezer de veranderingen van de twee volgt, worden ze ook herinnerd aan hun eigen teleurstellingen, spijt en beschamende keuzes. Net zoals 'Spotlight' een grootse waarheid behandelt maar uiteindelijk de persoonlijke wonden laat zien, confronteert 'Bangbaek Namnyeo' de lezer met hun eigen trauma's terwijl het over liefde spreekt.
Een andere factor die bijdroeg aan de populariteit van het werk is de precisie van de dialogen en scène-opbouw. De dialogen in 'Bangbaek Namnyeo' zijn niet overdreven geestig of te literair. Ze lijken de spreektaal van een gewone Koreaan te weerspiegelen, maar op beslissende momenten raken ze het hart met een lichte zin. Vooral de kleine woorden die ze elkaar toefluisteren, laten ruimte voor de lezer om ze te overlappen met hun eigen ervaringen. De scènes die als onafhankelijke episodes lijken, vormen in de tweede helft een emotionele stroom. Grappen of acties die in het begin onopgemerkt voorbijgingen, keren later terug als een 'eigenlijk, vanaf dat moment...' realisatie. Net zoals de plotwending in 'The Sixth Sense', waren alle hints vanaf het begin zichtbaar, maar worden ze pas bij de tweede lezing opgemerkt.
Als je tijd nodig hebt om je relatie opnieuw te definiëren
Mensen die ooit alles aan iets hebben gewijd en uiteindelijk hebben opgegeven, komen in gedachten. Of het nu een examen, sport of een relatie was, als je herinneringen hebt aan het omkeren zonder je redenen en excuses volledig te begrijpen, zal het verhaal van Min Nam-joo niet als een ander verhaal klinken, maar als je eigen excuus. Terwijl je de omwegen en omzwervingen volgt die hij moet maken om zijn verleden onder ogen te zien, krijg je de stille wens om de onafgemaakte zinnen in jezelf af te ronden. Net zoals Red in 'The Shawshank Redemption' naar Mexico gaat om Andy te vinden, begint Nam-joo aan een reis om zijn verleden te vinden.
Voor mensen die bijzonder gevoelig zijn in relaties, blijft deze webtoon lang hangen. Als je ooit de stemming en het schema van de ander hebt ingebeeld voordat je een afspraak maakte, of een zin hebt herschreven en gewist voordat je hem stuurde, zal Yeo Joo-hye's bangbaek je op een vreemde manier specifiek aanspreken. De tegenstrijdige wens om de blik van anderen te vrezen en tegelijkertijd te verlangen, is het intieme gezicht van veel mensen die in deze tijd leven. In dat opzicht is 'Bangbaek Namnyeo' geen verhaal dat alleen voor een bepaalde generatie of klasse geldt, maar een universele melodie van een tijdperk waarin angst en voorzichtigheid de alledaagse taal zijn. Net zoals 'Fleabag' de jeugd van de jaren 2000 in de Koreaanse samenleving vastlegde, vangt 'Bangbaek Namnyeo' de innerlijke wereld van de Koreaan in de jaren 2020.
Als je de voorkeur geeft aan stille emotionele resonantie boven spectaculaire fantasieën of schokkende wendingen, is dit werk de moeite waard om langzaam te proeven. In plaats van een aflevering in één keer te verslinden, heeft het de kracht om je na een paar afleveringen je eigen dag te laten heroverwegen. Nadat je het hebt gelezen, kunnen de woorden die je nooit tegen iemand hebt durven zeggen, als een bangbaek in je hoofd opkomen. En wanneer je die bangbaek ooit in echte woorden wilt omzetten, zullen de pagina's van 'Bangbaek Namnyeo' stilletjes opkomen om je opnieuw te troosten. Na het lezen wil je misschien een korte brief aan je vroegere zelf schrijven, en dat voelt natuurlijk aan. Net zoals je na het lezen van een roman van Haruki Murakami beseft dat iedereen in de metro hun eigen verhaal heeft, realiseer je je na het lezen van 'Bangbaek Namnyeo' dat iedereen een onzichtbare bangbaek buiten hun tekstballon heeft.
