[magazine kave]=Lee Tae-rim verslaggever
Op weg naar huis, in de metro. Het enige lichtpuntje in een saaie dagelijkse routine is een B-klasse rampenwebroman die al meer dan 10 jaar loopt. Zoals altijd sterft de hoofdpersoon, keert terug, sterft weer en keert weer terug in een voorspelbare verhaallijn. Maar op de dag dat de roman eindelijk eindigt, begint de wereld echt te vergaan. De schermen gaan uit, de trein stopt en een klein elfachtig wezen in de lucht verklaart: "Vanaf nu wordt deze aarde beheerd volgens het scenario." Naver Webtoon 'Alwetende Lezers Perspectief' begint zo, met een scène die een gewone metrowagon verandert in het einde van de wereld. Het voelt alsof je naar 〈Train to Busan〉 kijkt, maar in plaats van zombies begint er een ruimte-achtige realityshow.
Kim Dok-ja is een gewone kantoormedewerker. Hij is ijverig maar onopvallend, een vervangbare kracht op het werk. Het duurt even voordat iemand opmerkt dat hij niet op het eindejaarsfeest is. Het enige bijzondere aan hem is dat hij de enige lezer is die de bizarre webroman 'Drie Manieren om te Overleven in een Verwoeste Wereld' (afgekort als 'Drie Manieren') helemaal heeft uitgelezen. Het feit dat hij 3.149 hoofdstukken in 10 jaar zonder een enkele keer over te slaan heeft gelezen, is een toewijding die zelfs de One Piece-fandom niet kan evenaren.
Maar dan verschijnt de 'Goblin-uitzending' die alleen in het verhaal voorkwam in de werkelijkheid, en het eerste rampenscenario uit de roman wordt precies uitgevoerd. Boven de hoofden van de mensen in de metrowagon verschijnt een 'deelnemersinformatie'-venster en een dodelijk spel begint gedwongen. Het is niet dat ze vastzitten in een spel zoals in 〈Sword Art Online〉, maar de realiteit zelf is een spel geworden. En Kim Dok-ja realiseert zich: "Deze verhaallijn... het is precies zoals de roman die ik heb gelezen."
Vanaf dat moment wordt de ware betekenis van de titel 'Alwetende Lezers Perspectief' onthuld. Iemand die de toekomstige verhaallijn eerder kent dan wie dan ook. Kim Dok-ja weet waar de hoofdpersoon uit de roman, Yoo Joong-hyuk, is en wat hij doet, welke scenario's in welke volgorde zich zullen ontvouwen, wie zal overleven en wie hier zal afvallen. In termen van een spel is hij als een ervaren YouTuber die zich tussen de nieuwkomers verstopt. Maar wat hij weet, is slechts het 'skelet van het verhaal', de echte realiteit wijkt beetje bij beetje af. Het vlindereffect werkt in real-time. Hij moet voortdurend keuzes maken. Laat hij het zoals hij weet dat het zal verlopen, of grijpt hij in zoals een regisseur die een aflevering herschrijft nadat hij alle spoilers heeft gelezen?
Ruimte-achtige realityshow, Aarde-editie begint
Het 'scenario' dat door de goblins wordt uitgezonden, is een soort overlevingsspel en show. Het is alsof 〈The Hunger Games〉 of 〈Battle Royale〉 is uitgebreid naar een kosmische schaal. Deelnemers kiezen een 'constellatie' als sponsor en ontvangen steun. De constellaties, vernoemd naar oude mythen, helden of monsters, sponsoren de gevechten van interessante deelnemers en sturen in ruil daarvoor munten. Het lijkt op een Twitch-sponsorsysteem geïntegreerd in een mythologische wereld, maar het is eigenlijk wreder. Hier is een "haha geweldig" opmerking letterlijk een levenslijn.
Deelnemers kopen vaardigheden en versterken eigenschappen met die munten. Naarmate het scenario vordert, worden de regels wreder en complexer. De metrowagon wordt verlaten en de hele stad wordt een speelbord, en verder naar nationale en wereldwijde schaal. Het voelt alsof het gymsysteem van 〈Pokémon〉 is geïntegreerd in een rampenoverleving. Maar zelfs binnen deze enorme structuur is Kim Dok-ja's doel eenvoudig en duidelijk. Het einde van de roman veranderen en zoveel mogelijk van zijn favoriete personages redden. Het is een soort "alle personages redden einde" route.
Tijdens dit proces ontmoeten we verschillende personages. Yoo Joong-hyuk, de 'echte hoofdpersoon' van de roman met monsterlijke vechtkracht. Een personage dat, na honderden keren te zijn teruggekeerd, alle emoties heeft verloren, een hardcore versie van Subaru uit 〈Re:Zero〉. In de realiteit is hij een senior en in het scenario een bondgenoot, Yoo Sang-ah, een schrijver die altijd sarcastisch is maar meer van het verhaal houdt dan wie dan ook, en vele andere lezers en deelnemers.
In het begin vinden ze Kim Dok-ja vreemd. Hij weet te veel, verschijnt op vreemde momenten en reciteert soms iemands regels van tevoren. Het is alsof je een vriend hebt die in de bioscoop zegt: "Oh, die persoon gaat hier dood," wat irritant is, maar wat als het daadwerkelijk levens redt? Kim Dok-ja accepteert die blikken en blijft het 'toekomstige dat alleen de lezer kent' gebruiken om het spel om te draaien. Soms gebruikt hij spoilers als wapen, soms gooit hij opzettelijk variabelen in de mix.
Maar naarmate het verhaal vordert, wordt één ding steeds duidelijker. 'Alles weten' is meer een vloek dan een zegen. Het is als het gewicht dat Dumbledore voelde in 〈Harry Potter〉. De keuzes die zijn gemaakt met kennis van de toekomst leiden tot nieuwe rampen, en er blijven variabelen ontstaan die niet in de roman stonden. Yoo Joong-hyuk's terugkeer was al een herhaling van tragedies in de oorspronkelijke setting. Hoewel Kim Dok-ja's interventie de aard van die tragedies verandert, verandert de structuur waarin iemand anders de wonden op zich neemt niet gemakkelijk. Net zoals Murphy in 〈Interstellar〉 haar vader kwalijk nam, wordt goedbedoelde interventie niet altijd verwelkomd. De lezer begint zich af te vragen: "Was Kim Dok-ja's interventie echt het beste voor iedereen?"
De piek van meta-narratief, of zelfreflectie van het genre
'Alwetende Lezers Perspectief' is in wezen een meta-narratief. De lezer betreedt het verhaal en bekijkt tegelijkertijd de personages en de auteur. Kim Dok-ja is niet zomaar een hoofdpersoon in een andere wereld, maar eerder een symbool van "iemand die het verhaal tot het einde heeft gelezen". Voor lezers die bekend zijn met talloze terugkeer-verhalen, game-systeemverhalen en rampenoverlevingsverhalen, zijn de clichés die overal in het werk liggen herkenbaar, maar deze webtoon volgt die clichés niet blindelings, maar bekijkt ze vanuit een andere hoek.
Neem bijvoorbeeld de 'tutorial'-fase. Hier bekijkt het werk de fase vanuit het perspectief van "iemand die weet dat het een tutorial is". Het verschil tussen iemand die de tutorial-missie serieus neemt wanneer hij StarCraft voor het eerst installeert en iemand die al tientallen spellen heeft gespeeld. Dit subtiele verschil in perspectief tilt het hele verhaal naar een heel ander niveau.
De wereldopbouw is ook gedetailleerd. Concepten zoals scenario's, goblins, constellaties, kanalen, munten en kansen lenen actief de taal van games en streamingplatforms. Het overleven van de deelnemers wordt 'content', en de constellaties van verre sterren zijn zowel kijkers als sponsors. Ze sturen meer munten naar degenen die leuk vechten en wenden zich af als het saai wordt. Deze structuur gaat verder dan een eenvoudige setting en overlapt precies met de structuur van contentconsumptie in de realiteit.
Alleen populaire verhalen overleven, en onopvallende verhalen en personages worden gemakkelijk vergeten. De manier waarop het YouTube-algoritme werkt, het mechanisme waarmee Netflix series beëindigt, het proces waarbij werken met lage kijkcijfers stilletjes verdwijnen op webtoonplatforms, 'Alwetende Lezers Perspectief' gebruikt dit mechanisme als een genre-apparaat, terwijl het subtiel kritiek uit. "Hoe wreed zijn lezers en kijkers uiteindelijk." De vraag die 〈Black Mirror〉 stelde met technologie, stelt deze webtoon met zijn verhaal.
Personages zijn het verhaal
Personages zijn ook een grote troef van dit werk. Kim Dok-ja is verre van een typische 'goede hoofdpersoon'. Hij berekent, verbergt en liegt indien nodig. Hij is niet zo wreed als Light uit 〈Death Note〉, maar hij weet emoties te gebruiken als een hulpmiddel zoals Holmes uit 〈Sherlock〉. Maar hij is ook geen koudbloedige. Hij is iemand die het verhaal dat hij liefheeft in de realiteit wil beschermen, en iemand die een gevoel van verantwoordelijkheid voelt als lezer die het verhaal tot het einde heeft gelezen. Het is als de mensen die het niet kunnen verdragen dat hun favoriete personages sterven en fanfictie schrijven.
Yoo Joong-hyuk staat aan de andere kant. Hij is een typische hoofdpersoon van een terugkeer-verhaal die moe is van alles na honderden of duizenden keren terugkeren, maar door Kim Dok-ja's interventie begint hij langzaam andere keuzes te overwegen. Hun relatie is niet simpelweg die van collega's of rivalen, maar ze zijn meer "co-auteurs" die niet kunnen bestaan zonder elkaars verhaal. Net zoals Frodo en Sam uit 〈The Lord of the Rings〉, kan het verhaal niet compleet zijn met slechts één van hen.
Han Soo-young voegt nog een laag toe. Als de echte auteur van de roman 'Drie Manieren' en deelnemer aan het scenario, toont ze de driehoeksverhouding tussen auteur, lezer en personage. Het gevoel van een auteur die zijn eigen personages in de realiteit ziet bewegen, is in dit personage belichaamd.
In wiens boekenkast moet het staan?
Voor degenen die al lang webromans en webtoons lezen, is het bijna gegarandeerd genieten. Hoe meer je bekend bent met de regels van terugkeer-verhalen, game-systeemverhalen en munchkin-fantasieën, hoe beter je kunt zien waar dit werk de traditie volgt en waar het afwijkt. Er zijn voortdurend momenten van "Oh, hier maken ze zo'n meta-grap". Net zoals je de parodie van Disney-prinsessen in 〈Shrek〉 pas echt kunt waarderen als je het origineel kent.
Ook voor lezers die hun houding ten opzichte van het consumeren van verhalen willen heroverwegen, is het aan te raden. We scrollen altijd door iemands leven en tranen, en reageren met "Ik ben benieuwd naar het volgende hoofdstuk ㅠㅠ". We geven likes, sponsoren, en soms plaatsen we negatieve reacties. 'Alwetende Lezers Perspectief' drijft die blik tot het uiterste en trekt de lezer in het verhaal als een van de pijlers. "Wat voor soort lezer ben jij?" is een vraag die overal in het werk verborgen zit.
Als je de laatste pagina omslaat, is de kans groot dat je andere webtoons of romans met een iets andere blik bekijkt. Net zoals je na het zien van 〈The Truman Show〉 realityprogramma's niet meer op dezelfde manier kunt bekijken.
Ten slotte wil ik dit verhaal aanbevelen aan mensen die het gevoel hebben dat hun leven alleen maar verloopt volgens een scenario dat door iemand anders is geschreven. Werk-lunch-werk-Netflix-slaap. De lus die zich van maandag tot vrijdag herhaalt. De checklist van het leven die lijkt te zijn vastgesteld door iemand anders. Kim Dok-ja begint als iemand die het verhaal dat door iemand anders is geschreven beter kent dan wie dan ook, maar uiteindelijk beweegt hij zich in de richting van het herschrijven van dat verhaal. Natuurlijk moet hij daarvoor enorme wonden en verliezen accepteren. Er is geen gratis rit.
Als je dit proces volgt, denk je misschien: "Wie is de lezer van mijn leven? En wanneer kan ik beginnen mijn eigen verhaal te schrijven?" 'Alwetende Lezers Perspectief' dwingt die vraag niet op, maar laat het heel lang in je achterhoofd hangen.
Net zoals je na het zien van een goede film verdwaasd door de straten loopt. Als je zo'n soort verhaal nodig hebt, zal deze webtoon zeker een lange indruk achterlaten. En de volgende keer dat je de metro neemt, denk je misschien plotseling: "Wat als het scenario nu in deze wagon begint?" Op dat moment ben je al een lezer zoals Kim Dok-ja.
