Er is iemand die je alleen maar kunt aanraken als je de verre zee oversteekt. Voor Naruh in 'Musamanrihaeng' is die persoon er maar één: prinses Sodan. Rond de 2e eeuw, de krijger Naruh van de Mahan-alliantie, heeft zijn leven gewijd aan het beschermen van de prinses, sinds hij als kind heeft gezworen dat hij dat zou doen. Hij vecht vooraan in de strijd, maar verlangt niet naar eer, en begint elke zin met "Ja" als het om de prinses gaat. In moderne termen zou je hem een 'sucker' kunnen noemen, maar in deze tijd wordt dat als een deugd beschouwd.
Maar door de verraad van zijn vertrouwde meester valt het koninkrijk Gorik plotseling, en de prinses wordt als krijgsgevangene naar het westen verkocht. Zoals Frodo de ring gooit in 〈De Heer van de Ringen〉, is er voor Naruh maar één weg. De koning is verbrand, de kameraden zijn verspreid, en het enige dat Naruh overblijft is de belofte om de prinses te vinden. Die ene belofte duwt hem naar de andere kant van de wereld.
Naruh achtervolgt de verrader en hoort dat hij verder naar het westen, naar het westelijke rijk, is gegaan. Het is alsof hij van Seoul naar Londen loopt. In een tijd zonder vliegtuigen of zelfs een kompas. Toch aarzelt Naruh niet. Het lijkt wel alsof de enige richting die een krijger zonder land kan hebben, die is, en hij keert zijn rug naar de bergen en rivieren van Gorik en gaat de eindeloze westelijke weg op.
Maar voor een krijger die alleen met een zwaard aan de rand van het Koreaanse schiereiland leeft, is het westelijke rijk een volkomen vreemde wereld. De taal, het voedsel, de goden zijn allemaal anders. Als je dacht aan de avonturen van 〈Indiana Jones〉, dan heb je het mis. Hier zijn geen handige kaarten, geen vriendelijke gidsen, geen Engelse tolken. Aan het einde van die vreemdeling komt Naruh uiteindelijk in Rome terecht, en hij ziet zichzelf met een ijzeren halsband in het midden van de enorme slavenmarkt van het rijk. De ironie dat de ridder die op pad ging om de prinses te redden, als slaaf wordt verkocht, is het echte begin van 'Musamanrihaeng'.
De arena, of een oude doodsstrijd
Naruh wordt al snel verkocht als gladiator-slaaf in Rome. Hij wordt behandeld als een "beest uit het oosten", zonder naam of status. Zoals Maximus in 〈Gladiator〉 van generaal naar gladiator valt, zo wordt Naruh ook gedegradeerd van krijger van zijn land naar een curiositeit van het rijk. In de ondergrondse gevangenis, omringd door steen en ijzer, moet Naruh elke dag zijn zwaard en schild oppakken. Nu zijn publiek bestaat niet uit de mensen van Gorik, maar uit de opgewonden Romeinse burgers.
In het midden van de met zand bedekte arena, als de ijzeren poort opengaat, komen grommende beesten en gewapende gladiatoren tegelijk naar buiten. Het is alsof de arena van 〈De Hongerspelen〉 naar het oude Rome is verplaatst. Naruh beweegt zich met een dierlijke overlevingsinstinct en houdt vol. Als ik niet win, ben ik dood. Maar zelfs in die strijd is de punt van zijn zwaard altijd gericht in één richting. "Ik moet deze strijd overleven om de prinses weer te kunnen vinden." Hij is de ultieme doelgerichte mens.
In de arena ontmoet Naruh talloze medestrijders en vijanden. Slaaf die om verschillende redenen het zwaard oppakken, worden zijn bondgenoten, maar verschijnen in de volgende ronde als vijanden. Sommigen vechten om geld naar hun familie te sturen, sommigen om hun vrijheid terug te kopen, en anderen vechten gewoon omdat ze niet willen sterven. Net als de deelnemers in 〈Squid Game〉, drijft hun wanhoop hen naar de arena.
Ook onder de Romeinen zijn er verschillende gezichten. Er zijn aristocraten die slaven als wegwerpartikelen beschouwen, maar er zijn ook generaals die een echte krijger in de gladiatoren ontdekken en hen respecteren. In het midden van dit vreemde rijk leeft Naruh met twee gezichten: dat van de "krijger van Gorik" en dat van de "Romeinse gladiator". Het is geen splitsing van identiteit, maar een uitbreiding van identiteit.
Het monster uit het oosten, of de entertainment van het rijk
Naarmate het verhaal vordert, verspreidt de naam Naruh zich door heel Rome. Het gerucht dat de krijger uit het oosten de enorme gladiatoren verslaat en de beesten met blote handen onder controle houdt, begint zich onder de handelaren, aristocraten en soldaten te verspreiden. In moderne termen zou je kunnen zeggen dat de kop boven het Romeinse portaal "Oosterse gladiator veroverd het Colosseum" is. Sommigen willen geld verdienen met hem, anderen willen hem als het speeltje van de keizer gebruiken.
Naruhs strijd gaat verder dan persoonlijke beloften en raakt verweven met de entertainment en politiek van het rijk. Zoals Truman in 〈The Truman Show〉, is zijn leven zelf een spektakel geworden. En uiteindelijk wordt hij gedwongen om te vechten in het hart van Rome, voor de ogen van de keizer. Wat voor strijd Naruh daarna ook tegenkomt, hoe zijn band met prinses Sodan zich verder ontwikkelt, en hoe zijn lange reis eindigt, is veel beter om zelf in het werk te volgen. De laatste scènes van dit werk laten een soort nasleep achter die niet in een paar regels kan worden uitgelegd. Zoals de laatste scène van 〈Saving Private Ryan〉, is het een einde waarbij emoties in één klap exploderen.
De botsing van twee werelden, of de tegenstelling van beschavingen
De wereldvisie is ook aantrekkelijk. De oude Koreaanse geschiedenis van Gorik en de oude westerse geschiedenis van het Romeinse rijk ontmoeten elkaar op één scherm. Het is een combinatie die je doet afvragen: "Kan dit echt?" maar het wordt behoorlijk overtuigend uitgevoerd. De auteur begint met scènes die herinneren aan de bergen en rivieren van Gorik, de houten hekken, de rieten huizen en de smalle poorten, en als ze in Rome aankomen, tonen ze de marmeren pilaren die door de zon van de Middellandse Zee worden verlicht, het enorme Colosseum, en de arena omringd door rode zand en witte toga's als een totaal tegenovergestelde omgeving.
De kunst en regie zijn redenen waarom dit werk absoluut als webtoon moet worden bekeken. Terwijl je naar beneden scrolt, wordt de hoge en diepe ruimte van de arena natuurlijk overgebracht. Boven zijn de toeschouwers aan het murmelen, in het midden botsen gladiatoren en beesten, en beneden ligt het zand doordrenkt met bloed. Het is alsof de compositie van 〈Mad Max: Fury Road〉 verticaal is gedraaid.
Een scène wordt lang verticaal getrokken, waardoor je de beweging van Naruh die een speer gooit en zich draait, kunt volgen. Hierdoor wordt elke scène niet alleen een enkele afbeelding, maar leest het als een choreografie van een gevecht. De botsingen en ontwijkingen, spanning en tempo zijn goed tot leven gebracht, en zelfs als je alleen de gevechten bekijkt, zou je kunnen zeggen: "Dit is goed getekende actie." Het voelt als het vechtscène van de 〈Bourne〉 serie, gefilmd zonder CGI.
Het systeem van het rijk vs de persoonlijke belofte
Narratief gezien blijft 'Musamanrihaeng' niet bij een eenvoudige wraakverhaal. Op het eerste gezicht lijkt het verhaal van het achtervolgen van de verrader en het terughalen van de ontvoerde prinses vergelijkbaar met Liam Neeson in 〈Taken〉 die zegt: "Ik ga mijn dochter zoeken." Maar onder de oppervlakte ligt de vraag: "Hoeveel kan een persoonlijke belofte volhouden binnen een enorm keizerlijk systeem?"
De Romeinse burgers juichen Naruh toe, maar uiteindelijk consumeren ze zijn bloed als vermaak. Vandaag juichen ze voor Naruh, morgen juichen ze voor de dood van een andere gladiator. Het rijk blijft de persoonlijke tragedie omzetten in entertainment. Net zoals moderne realityshows of survivalprogramma's de pijn van de deelnemers als inhoud gebruiken. Als 〈The Hunger Games〉 de Romeinse heerschappij van "brood en spelen (Panem et Circenses)" in een dystopie heeft aangepast, laat 'Musamanrihaeng' de oorsprong ervan direct zien.
Naruhs belofte is een klein steentje binnen dit systeem. Het werk observeert tot het einde hoe groot die steen de golven kan maken, of dat het uiteindelijk wordt afgeslepen door de golven. Zoals Andy in 〈The Shawshank Redemption〉 met een kleine hamer door de muur slaat, klopt Naruh ook met een kleine belofte op de muren van het rijk.
De personages zijn ook driedimensionaal ontworpen. Naruh kan niet worden samengevat met de beschrijving "de man van loyaliteit". Hij lijdt onder de schuld dat hij de prinses niet heeft kunnen beschermen, en soms brengt hij anderen in gevaar met roekeloze keuzes. Zoals Batman in 〈The Dark Knight〉, is er een moment dat hij zo gefocust is op zijn overtuigingen dat hij de mensen om hem heen niet ziet. Maar tegelijkertijd erkent hij zijn fouten en pakt hij opnieuw zijn zwaard op om vooruit te gaan. Hij is geen perfecte held, maar een gebrekkige mens.
De medegladatoren die hij in Rome ontmoet zijn ook geen eenvoudige bijrollen. Sommigen zeggen veel koeler dan Naruh: "Dit is gewoon hoe het hier is" en leren hem de realiteit, terwijl anderen door Naruhs starre geloof langzaam veranderen. Zelfs de schurken worden niet alleen als 'vuile en slechte mensen' geconsumeerd. Hun eigen verlangens en angsten komen naar voren, waardoor de ruimte van Rome zich ontwikkelt tot een complexe wereld die niet eenvoudigweg in goed en kwaad kan worden ingedeeld. Zoals in 〈Game of Thrones〉, zijn er geen personages die volledig goed of kwaad zijn, maar eerder grijze gebieden.
De reden waarom dit werk nu geliefd is bij lezers, is misschien omdat het tegelijkertijd twee tegenovergestelde emoties vervult. De ene is de voldoening van het zien van een volledig onrealistische 'Koreaanse krijger op expeditie in Rome', zoals je die voelt bij 〈Kingsman〉 of 〈John Wick〉. De andere is de zeer realistische textuur van vermoeidheid en pijn die erin is vervat.
We hebben al veel level-up en systeemverhalen ervaren waarin we het "gevoel van sterker worden" hebben ervaren. Statistieken worden weergegeven, cijfers stijgen, en de voldoening van het verkrijgen van nieuwe vaardigheden. Maar 'Musamanrihaeng' laat het verhaal zien van mensen die niet sterker worden, maar volhouden en doorstaan. En het verbergen niet dat die volharding niet alleen mooi is, maar ook een uitputtende en eenzame taak. Zoals 〈Rocky〉 zich concentreert op het doorstaan van 15 rondes in plaats van op een glorieuze overwinning.
Als je een beetje moe bent van de populaire terugkeer- en spelsystemen, is deze webtoon een goede verfrissing. Voor degenen die het vervelend vonden dat een enkele aanval of verwonding te licht werd geconsumeerd, zal het gewicht dat je voelt wanneer Naruh in de strijd wordt geraakt en weer opstaat, welkom zijn. Zoals de "zwaarddans" special van 〈Infinite Challenge〉, is het een actie die echt zweet en bloed voelt. Voor lezers die willen zien hoe iemand met slechts één zwaard tot het einde volhoudt, is het vanzelfsprekend.
Het is ook goed voor lezers die houden van geschiedenis en oude geschiedenis. De unieke combinatie van Gorik en Rome is in het begin vreemd, maar komt al snel zo natuurlijk over dat je denkt: "Waarom heb ik deze verbeelding nu pas gezien?" Als je zowel 〈Gladiator〉 als 〈The Last Weapon: Bow〉 leuk vindt, is deze combinatie zeldzaam, maar 'Musamanrihaeng' is een werk dat beide smaken tegelijk kan bevredigen. Zoals 〈Kingdom〉 zombies en Joseon-historische drama's mengt, mengt dit werk Koreaanse krijgers met het Romeinse rijk.
Tot slot, voor degenen die volhouden vanwege een belofte aan iemand, zal dit verhaal niet als een ander verhaal aanvoelen. Naruh is een personage dat herhaaldelijk keuzes maakt die duidelijk nadelig zijn. Zelfs als de gemakkelijkere weg zichtbaar is, kiest hij opzettelijk de langere, moeilijkere weg vanwege de belofte die hij al in zijn hart heeft. Zoals 〈Forrest Gump〉 simpelweg Amerika doorkruist omdat hij van Jenny houdt, zo doorkruist Naruh het continent simpelweg omdat hij de prinses wil beschermen.
Die houding kan frustrerend aanvoelen, maar aan de andere kant kan het ook jaloersmakend zijn. Na het lezen van 'Musamanrihaeng' tot het einde, zul je waarschijnlijk een keer deze vraag overwegen: "Waarom houd ik vol, voor wie houd ik vol?" Als je de ervaring wilt hebben om die vraag recht in de ogen te kijken, zal deze bloedruikende lange reis je nog lang bijblijven. En de volgende keer dat je met iets moeilijks te maken krijgt, zou je misschien denken: "Naruh heeft naar de andere kant van de wereld gelopen, maar kan ik dit niet ook?" Op dat moment zal 'Musamanrihaeng' meer zijn dan een eenvoudige webtoon; het zal een van je steunpilaren zijn.
