|K Cave Magazine=Journalist Choi Jae-hyuk. Een gewone middelbare school in Seoul. Kim Bong-seok (Lee Jeong-ha), gekleed in sportkleding, loopt altijd met zijn schouders naar beneden door de gang. In de klas knikt hij in slaap, en in de bus valt hij bijna in slaap met zijn hoofd tegen het raam. Zijn vrienden denken dat hij gewoon een zwakke gezondheid heeft, maar Bong-seok kent de waarheid: als zijn hart ook maar een beetje wankelt, begint zijn lichaam op te stijgen. Alsof hij een helium ballon is. Om niet te vallen, sleept hij altijd een zware tas mee, en thuis slaapt hij met een vest vol lood. Zijn moeder, Lee Mi-hyun (Han Hyo-joo), blokkeert altijd het raam voor haar zoon en legt een dikke mat op de vloer van de kamer op de tweede verdieping. Het is niet gebruikelijk dat ouders zich zorgen maken over de val van hun kinderen, maar in dit huis maken ze zich zorgen over de 'stijging' van hun kinderen. Dit is de wereld van Moving.
Aan de andere kant, Jang Hee-soo (Go Yoon-jung), die in het nieuwe semester naar school komt, trekt vanaf de eerste dag de aandacht van iedereen op school. Zelfs als ze in een vechtpartij terechtkomt, raakt ze bijna niet gewond, en als ze bloedt, is de wond al snel weer genezen. Ze is als een vrouwelijke versie van Wolverine. Hee-soo is geen bijzonder oplettend kind. Ze denkt gewoon dat ze "een beetje sterk van lichaam" is. Maar op een dag, wanneer ze omringd wordt door straatboefjes voor een convenience store en geslagen wordt, realiseert ze zich dat haar lichaam zich met een onmogelijke snelheid herstelt. De persoon die dit van een afstandje observeert, is Bong-seok, die altijd stil zit. De ontmoeting van de superhelden gebeurt altijd zo toevallig.
Er is nog een student die de twee in de gaten houdt. Lee Gang-hoon (Kim Do-hoon), de modelstudent en klasvoorzitter. Zijn cijfers, sportieve vaardigheden en leiderschap zijn allemaal perfect. Tijdens de gymles laat hij de andere kinderen gemakkelijk achter zich, en wanneer hij de stok vastpakt, slaat hij de paal met een snelheid die je moeilijk kunt geloven dat het menselijke kracht is. Het is alsof hij een cheatcode in een videogame heeft ingeschakeld. Gang-hoon verbergt ook zijn 'bijzondere lichaam', dat hij van zijn vader Lee Jae-man (Kim Sung-kyun) heeft geërfd. Zijn ongehuwde vader runt een buurtwinkel en probeert de opwelling die als een aanval komt, te onderdrukken. De ironie dat een man met supersnelheid de langzaamste baan ter wereld kiest—een bijbaantje in een convenience store.
De geheimen van de oudergeneratie, de monsters gemaakt door de staat
'Moving' begint met het verhaal van de schoollevens van Bong-seok, Hee-soo en Gang-hoon, en de geheimen die hun ouders verbergen, in een afwisselende montage. Mi-hyun was ooit een agent van de nationale inlichtingendienst en een geniale agent, met zintuigen die de menselijke grenzen overstijgen. Als Marvel's Daredevil alleen zijn zicht verliest en de rest krijgt, heeft Mi-hyun alle zintuigen tegelijkertijd verworven. Haar man, Kim Doo-sik (Jo In-sung), is een geheime agent met de mogelijkheid om te vliegen, en wordt achtervolgd door de organisatie terwijl hij een missie uitvoert om een hoge functionaris van het noorden te vermoorden. Jang Joo-won (Ryu Seung-ryong) is een voormalige gangster met enorme regeneratieve krachten, die nu als eigenaar van een shabby kiprestaurant leeft.
Alle drie de ouders hebben ooit gewerkt in de 'eenheid van monsters' die door de staat is gemaakt, en verbergen zich nu om een normaal leven te leiden als gewone vaders. Als de mutanten van X-Men worden verwelkomd op Xavier's School, worden de superhelden van Korea als wegwerpartikelen gebruikt door de nationale inlichtingendienst. Dit is het grootste verschil tussen K-helden en Hollywood-helden. In Amerika worden superhelden geprezen, maar in Korea worden ze niet goed betaald en 'opgeruimd' door de staat.
Deze vrede wordt al snel verstoord. De mysterieuze huurmoordenaar Frank (Ryu Seung-beom), gestuurd vanuit de Verenigde Staten, begint een voor een de voormalige agenten in Korea te elimineren, en de verleden van de ouders begint in het heden door te sijpelen. Jang Joo-won, die na zijn werk in het kiprestaurant naar huis gaat, wordt aangevallen door onbekenden. Net zoals zijn lichaam, dat steeds weer aan elkaar groeit, de herinneringen aan geweld die eindeloos weer tot leven komen. Tegelijkertijd beweegt er een nieuwe kracht binnen de nationale inlichtingendienst die de aanwezigheid van Mi-hyun, Doo-sik en de kinderen volgt. Lichaamsleraar Choi Il-hwan (Kim Hee-won) test subtiel de fysieke capaciteiten van de kinderen en onderzoekt de grenzen van hun krachten. De Jeongwon High School is inmiddels een soort 'laboratorium' geworden dat kinderen met superkrachten verzamelt en in de gaten houdt. Het is niet de Hogwarts van Harry Potter, maar eerder de set van The Truman Show.
Bong-seok, Hee-soo en Gang-hoon beginnen elkaars geheimen vaag te vermoeden, maar bevestigen ze niet met woorden. Net zoals queer tieners elkaar herkennen voordat ze uit de kast komen, zo voelen superhelden ook voorzichtig elkaars aanwezigheid aan. Maar door een 'ongeluk' in de schoolkantine kunnen de drie hun krachten niet langer verbergen. Een jongen die in de lucht zweeft, een meisje dat niet valt ondanks dat ze met een mes is gestoken, en de klasvoorzitter die als een bliksemschicht tevoorschijn komt om de tegenstander te overmeesteren. Wanneer deze beelden online worden verspreid, komen de nationale inlichtingendienst, buitenlandse machten en vroegere vrienden en vijanden samen op één plek. Een virale video wordt de lont in het kruitvat van de dystopie van het tijdperk van sociale media.
De tweede helft van het verhaal verschuift natuurlijk naar Jeongwon High School, waar de oudergeneratie en de kindergeneratie op hun eigen manier een groots gevecht voeren binnen dezelfde school. Wie geeft zijn leven voor wie, wie maakt welke keuzes en hoe ver kunnen ze volhouden, dat is iets wat je zelf tot het einde moet ontdekken. De conclusie van deze drama is een moment waarop emoties richting familie, generatie en staat samenkomen, en het is een ervaring die je niet wilt verpesten door het van tevoren te onthullen. Als de eindstrijd van de Avengers in het midden van New York plaatsvond, dan is de eindstrijd van Moving op het sportveld van een Koreaanse middelbare school. De schaal is klein, maar de emotionele dichtheid is vele malen groter.
De overwinning van genrehybride? Superheld + familiedrama + spionagethriller
'Moving' heeft een unieke genrehybride gecreëerd. Op het eerste gezicht lijkt het een Koreaanse superheldenfilm te zijn die superkrachten, spionage en actie naar voren brengt. Maar wat het scherm daadwerkelijk vult, zijn de grammatica van familiedrama, coming-of-age verhalen en melodrama. De verhaallijn van Bong-seok en Hee-soo stroomt als een typische tienerromance, maar springt plotseling naar de bloederige verleden van de oudergeneratie en weer terug naar het leven en de verantwoordelijkheden van de middelbare vaders. Het is een structuur waarin de genre-ervaringen van verschillende generaties gelaagd zijn. Net als millefeuille, waarbij elke laag een andere smaak heeft, maar samen een harmonie vormen.
De regie kiest ervoor om deze complexe lagen gedurfd te splitsen. De eerste helft is vanuit het perspectief van de derde klas van Jeongwon High School, de middenfase zijn de verleden episodes van elke ouder, en de laatste fase is weer een groepsgevecht in het heden. Elke episode heeft de voltooiing van een mini-film, zodat sommige afleveringen bijna de noir van Jang Joo-won zijn, sommige afleveringen zijn spionage-melodieën van Mi-hyun en Doo-sik, en andere afleveringen focussen op de tragische familiegeschiedenis van Lee Jae-man. Hierdoor, ondanks de lange looptijd van 20 afleveringen, geeft het je het gevoel dat je 'een aflevering hebt gezien' ongeacht waar je begint. Het is een opzet die de dramatische grammatica van het Netflix-tijdperk perfect begrijpt.
Actie en visuele effecten worden naar een niveau geduwd dat je niet zou verwachten in het OTT-tijdperk. Dankzij duizenden CG-shots worden scènes waarin Bong-seok door de lucht vliegt, de superkrachtgevechten die de school op zijn kop zetten, en de bloedige gevechten met de noordelijke agenten meer als een blockbuster dan een tv-drama gerealiseerd. De visuals zijn absoluut niet inferieur aan de Marvel-series van Disney+. Tegelijkertijd is het belangrijk dat deze pracht altijd naar de diepte van de emotie beweegt. Wanneer Jang Joo-won tientallen keren door een mes wordt gestoken, voelt het publiek meer 'medelijden' dan 'plezier'. Het lichaam dat niet kan sterven en weer opstaat, de lot van de arbeider die eindeloos wordt geslagen en weer naar zijn werk wordt gesleept, overlappen elkaar. Dit is het punt waarop Moving fundamenteel verschilt van Hollywood-superheldenfilms. CGI wordt niet gebruikt voor spektakel, maar om pijn te visualiseren.
De acteerprestaties van de acteurs zijn de belangrijkste lijm die al deze lagen verbindt. Lee Jeong-ha maakt van Bong-seok niet gewoon een 'zachte en schattige superheld', maar een jongen die altijd bang is om de grond te raken vanwege zijn zwevende lichaam. Het is de angst van iemand die bang is om in het water te vallen, niet om in de lucht te vallen. Go Yoon-jung's Hee-soo is een personage dat door haar lichaam dat snel geneest, juist meer ongevoelig is, en zich op de grens tussen volwassenheid en kindertijd bevindt. Het is mogelijk om de verdriet van iemand die geen pijn voelt op zijn gezicht te tonen. Kim Do-hoon's Gang-hoon verbergt achter de schil van de 'populaire klasvoorzitter' het gezicht van een jongen die bang is voor zijn opkomende kracht. De leegte achter perfectie, het is verbazingwekkend dat een tieneracteur dit zo goed kan vastleggen.
De oudergeneratie, Ryu Seung-ryong, Han Hyo-joo, Jo In-sung en Kim Sung-kyun, tonen elk op hun eigen manier de verdriet van de "superhelden die door de staat worden gebruikt" en brengen zowel actie als emotie samen. Ryu Seung-ryong's Jang Joo-won straalt een heroïsche schoonheid uit, alsof Rocky Balboa een kiprestaurant runt, en Han Hyo-joo's Mi-hyun wordt niet als een supermoeder, maar als een 'trauma-overlevende met superzintuigen' afgebeeld. Jo In-sung's Kim Doo-sik kan vliegen, maar lijkt tegelijkertijd de zwaarste last te dragen. De ironie dat iemand die de zwaartekracht overwint, wordt verpletterd door het gewicht van de wereld.
Een wonder gemaakt door Disney+: de wereldwijde verovering van K-helden
Bovenal toont 'Moving' duidelijk hoe een OTT-platform een strategie moet kiezen om wereldwijd succesvol te zijn. Direct na de release in augustus 2023 vestigde deze serie het record voor de meeste kijktijd onder Koreaanse originele series op Disney+ en Hulu, en werd het een vlaggenschip IP van het platform. Het heeft prijzen gewonnen voor beste werk, beste acteur, beste script en beste visuele effecten op de Asia Content Awards en de Baeksang Arts Awards, en bewijst zowel kritische als populaire erkenning. Het wordt in dezelfde context genoemd als een andere K-content sensatie na 'Squid Game'. Het verhaal van 'mensen die hun superkrachten binnen hun gezin moeten verbergen' heeft ook overtuigingskracht voor kijkers in verschillende delen van de wereld.
Terwijl Marvel de fantasie verkoopt van "de wereld redden met superkrachten", verkoopt Moving de realiteit van "in de wereld verborgen leven vanwege superkrachten". En het is interessant dat mensen over de hele wereld zich meer kunnen identificeren met het laatste. Misschien hebben we allemaal ergens een kracht en een wond die we moeten verbergen.
Natuurlijk is niet alles perfect. Naarmate het verhaal vordert, worden de verhaallijnen van de personages en de staat tegelijkertijd gepresenteerd, en er zijn opmerkingen dat de wens om ook de verhalen van de noordelijke agenten te onthullen een beetje overbodig aanvoelt. Sommige personages worden diepgaand verkend, terwijl andere als functionele apparaten worden verbruikt. Het is alsof er te veel voedsel in een buffet is, waardoor je niet alles kunt proeven. Maar in grote lijnen is deze overdaad de energie van 'Moving'. De regisseur en schrijver hebben zoveel verhalen te vertellen dat het lijkt alsof het scherm overloopt. De esthetiek van terughoudendheid is goed, maar soms creëert deze overdaad een intensere ervaring.
Voor degenen die een beetje moe zijn van superheldenfilms, zal 'Moving' een goed tegengif zijn. Hier zijn geen coole superheldenteams of enorme verhalen die de wereld redden. In plaats daarvan zijn er de geur van kiprestaurant, de stoom van de keuken van een tonkatsu-restaurant, en de middelbare vaders die onder de fluorescentielampen van de convenience store staan. Superkrachten zijn geen spectaculaire vaardigheden, maar eerder de lasten die je moet verbergen om je gezin te beschermen. Het is een wereld waarin Superman als een dagelijkse arbeider werkt en Wonder Woman een buurt snackbar runt. Als je deze kijk leuk vindt, zal het grootste deel van 'Moving' overtuigend aanvoelen.
Het is ook geschikt voor degenen die op zoek zijn naar een drama dat ouders en kinderen samen kunnen bekijken. Kinderen zullen gefascineerd zijn door de schoollevens en acties van Bong-seok, Hee-soo en Gang-hoon, terwijl ouders zich kunnen identificeren met de zware levens van personages zoals Jang Joo-won en Lee Mi-hyun. Het is een zeldzaam voordeel van een familiedrama dat je op verschillende manieren kunt lachen en huilen binnen één werk. Net als Pixar-animaties, lachen kinderen om de acties van de personages en huilen volwassenen om de verborgen betekenissen.
Voor kijkers die van webtoons houden maar wantrouwend zijn dat 'live-action altijd mislukt', is het de moeite waard om 'Moving' eens te bekijken. Dankzij de betrokkenheid van de originele auteur Kang Full bij het script en de uitbreiding van de wereld, zijn de emotie van de webtoon en de nieuw toegevoegde verhaallijn relatief stabiel samengevoegd. Dit is een schoolvoorbeeld van hoe het anders kan zijn als de auteur zelf betrokken is bij de adaptatie. Na het zien van dit werk, zul je waarschijnlijk nieuwsgierig zijn naar de volgende stap van Koreaanse superhelden.
En vlak voordat Bong-seok de lucht in stijgt, zou je stilletjes kunnen beseffen dat er ook een beetje van die loodachtige emotie aan zijn tenen hangt. We zijn allemaal tegenstrijdige wezens die op de een of andere manier de zwaartekracht willen weerstaan, maar tegelijkertijd willen we aan de grond blijven. Moving is het drama dat deze tegenstrijdigheid het meest eerlijk laat zien. Het is het verhaal van mensen die willen vliegen, maar dat niet kunnen. Dat is ons verhaal.
