தனிமையான கிராம வீட்டிற்கு செல்லும் குறுகிய பாதை, காரின் சாளரத்திற்குப் புறம்பாக காட்டுகள் முடிவில்லாத வட்டமாக தொடர்கின்றன. நீண்ட கால மருத்துவமனையில் இருந்த பிறகு சகோதரிகள் சுமி (இம் சூ-ஜோங்) மற்றும் சுயன் (மூன் கென்-யங்) தந்தையின் காரில் உட்கார்ந்து வீட்டிற்கு திரும்புகின்றனர். ஆனால் மகிழ்ச்சி இல்லாமல், காற்றில் ஒரு நுண்ணிய எச்சரிக்கை ஒலி ஒலிக்கிறது. வீட்டின் கதவு திறக்கும்போது, அவர்களை வரவேற்கும் நிசப்தமான தந்தை மற்றும் மிகுந்த அன்பான புதிய தாயார் உன்ஜூ (யோம் ஜங்-ஆ). மேலும் மூச்சை அடைக்கும், பரந்த மற்றும் மூடுபனி ஏற்படுத்தும் விசித்திரமான வீடு. பழைய ஹனோக் போன்ற இந்த இடம் வழிகள் மற்றும் கதவுகள் மாயமாக இணைக்கப்பட்டுள்ளன, அலமாரி மற்றும் திரை, படுக்கையின் கீழ் இருள் எங்கும் கருந்துளை போல திறக்கின்றன. '장화홍련' திரைப்படம் இந்த வீட்டின் மூடப்பட்ட பிரபஞ்சத்தில் ஒரு குடும்பத்தின் துயரத்தை, பயம் மற்றும் மெலோ, உளவியல் நாடகத்தை மூன்று அடுக்குகளாக சேர்த்து மெதுவாக வெளிப்படுத்துகிறது.
முதல் நாளிலேயே சுமி உன்ஜூவுக்கு 'நீ இந்த வீட்டிற்கு சொந்தமானவள் அல்ல' என்ற சிக்னலை உடலால் வெளிப்படுத்துகிறார். உன்ஜூவும் தேன் போன்ற குரலின் கீழ் கத்தியை மறைக்கிறார். உணவு மேஜையில் உரையாடல் வெளிப்படையாக மரியாதையாக இருக்கிறது, ஆனால் ஒவ்வொரு தருணமும் ஒருவரை மற்றொருவர் நோக்கி சுடுகிறது. சுயன் அந்த இடத்தில் எலியைப் போல சுருங்கி, கவனமாக இருக்கிறார். வீட்டில் ஏற்கனவே நீண்ட காலமாக போர் நடந்தது போல, யாரும் சுவாசிக்க முடியவில்லை. இதற்கு மேலாக, காணப்படாத இருப்பு கூட சேர்கிறது. நடு இரவில் கேட்கும் மூச்சு மற்றும் காலடி ஒலி, அலமாரி கதவின் இடைவெளியில் இருந்து வெளியே வரும் முடி, படுக்கையின் கீழ் இருளில் இருந்து உணரப்படும் பார்வை. பார்வையாளர் இந்த வீட்டில் என்ன இருக்கிறது, அல்லது யார் இருக்கிறார்கள் என்று தொடர்ந்து கேள்வி கேட்கின்றனர்.
கதை விரைவில் குடும்பத்தின் கடந்த காலத்தில் நுழைகிறது. சுமி மற்றும் சுயன் மருத்துவமனைக்கு செல்ல வேண்டிய காரணம், தாயின் இல்லாத நிலை, தந்தையின் மௌனம் இணைந்து, வீட்டில் விட்டுவைக்கப்பட்ட காய்களின் உருவம் மெதுவாக வெளிப்படுகிறது. உன்ஜூ தன்னை இந்த வீட்டின் உரிமையான மனைவி என்று நம்பி ஒழுங்கை கட்டாயப்படுத்துகிறார், ஆனால் சகோதரிகளுக்கு அவர் புகுந்து வந்தவர் மற்றும் தாக்குபவர். உணவு மேஜையில் ஒரு சிறிய தவறு அவமானம் மற்றும் வன்முறையாக பெருகுகிறது, மருந்து பைகள் மற்றும் மருந்து பாட்டில்கள் குடும்பத்தின் துயரத்தை மூடிய பாண்டோரா பெட்டியாக மீண்டும் மீண்டும் தோன்றுகின்றன. கிம் ஜி-வூன் இயக்குனர் நீண்ட விளக்கத்திற்கு பதிலாக பொருட்கள் மற்றும் இடத்தின் மூலம் இந்த வீட்டின் கடந்த காலத்தை மெதுவாக வெளிப்படுத்துகிறார். சுவரில் தொங்கும் குடும்பப் படம், காலியான அறை, பூட்டப்பட்ட டிராயர் ஒன்று உரையாடலுக்கு முன் உண்மையை கிசுகிசுக்கிறது.
தொடக்கத்தின் பதற்றம் பெரும்பாலும் காணப்படும் வன்முறையால் அல்ல, காணப்படாத அச்சத்தால் வருகிறது. உன்ஜூ கதவின் இடைவெளியில் இருந்து சகோதரிகளை திருட்டுத்தனமாக பார்க்கும் பார்வை, தந்தை எல்லாவற்றையும் காணாதது போல புறக்கணிக்கும் மௌனம், சுமி மீண்டும் மீண்டும் காணும் கனவுகள் நுண்ணியமாக இணைக்கப்படுகின்றன. பின்னர் ஒரு இரவில், சுயனின் அறையில் விளக்க முடியாத சம்பவம் வெடிக்கும்போது பயம் ஒரு நிலை மேம்படுத்தப்படுகிறது. கதவு திறக்கப்பட்டு மூடப்படும் ஒலி, படுக்கை சீட்டு காணப்படாத கையில் இழுக்கப்படுவது போல சுருங்கும் இயக்கம், திரையின் கீழ் இருந்து மேலே ஏறும் கருப்பு உருவம். பார்வையாளர் உணர்கிறார். இந்த வீட்டின் பயம் சாதாரண குடும்ப மோதல்களை தாண்டி விட்டது என்பதை. அதே சமயம் அந்த பயம் குடும்பத்தின் வரலாற்றுடன் இணைந்துள்ளது என்பதை உணர்கிறார்.
திரைப்படம் நடுவே செல்லும்போது நிஜம் மற்றும் கனவு, தற்போதைய மற்றும் நினைவுகளின் எல்லையை நோக்கமாக மங்கலாக்குகிறது. சுமியின் பார்வையில் காணப்படும் காட்சிகள் மெதுவாக தெளிவிழக்கின்றன, உன்ஜூவின் செயல்பாடுகளும் மனித குண்டானதை தாண்டி மிகைப்படுத்தலாக மாறுகின்றன. உணவு மேஜையில் மாமிச தட்டு, இரத்தம் போல பரவிய துணி, படிக்கட்டின் கீழ் குவிந்த குப்பை போன்ற அன்றாட பொருட்கள் திடீரென பயத்தின் தூண்டுதலாக செயல்படுகின்றன. பார்வையாளர் இது எல்லாம் உண்மையில் நடக்கிறதா, அல்லது யாரோ ஒருவரின் குற்ற உணர்வு உருவாக்கிய மாயைதானா என்று குழப்பமடைகிறார்கள். இந்த நிலையான உணர்வு ஒரு தருணத்தில் திரையை முழுவதும் புரட்டும் முடிவுக்கு வழிவகுக்கிறது, ஆனால் அந்த திருப்பத்தின் உண்மையை நேரடியாக உறுதிப்படுத்துவது புத்திசாலித்தனமாக இருக்கும்.
ஆனால் தெளிவாக இருக்கும் விஷயம், '장화홍련' என்பது வெறும் பேய் வரும் பயப்படுத்தும் படம் அல்ல, புதிய தாயார் மற்றும் மகள்களின் சண்டை மெலோவும் அல்ல. கிம் ஜி-வூன் இயக்குனர் 조선시대 설화 '장화홍련전' ஐ மொட்டிவ் ஆக எடுத்துக் கொண்டு, தாயின் தீவிர செயல்கள் மற்றும் மகள்களின் வெறுப்பை நேரடியாக நகலெடுப்பதற்குப் பதிலாக, நவீன குடும்பத்தின் உளவியல் மற்றும் காயங்களை முழுமையாக மறுசீரமைத்துள்ளார். மூலத்தில் பேய் பழிவாங்கும் உருவமாக இருந்தால், இந்த படத்தின் பயம் குற்ற உணர்வு மற்றும் ஒடுக்கம், நினைவின் வளைவால் உருவான நிழலாக உள்ளது. பேயை விட பயமுறுத்துவது, தானே புரியாமல் காயத்தை முடிவில்லாமல் மீண்டும் மீண்டும் செய்யும் மனிதர்கள். மொத்தம் ctrl+C, ctrl+V ஐ நிறுத்த முடியாதது போல.
கொரிய திரைப்படத்தின் மறுமலர்ச்சியை குறிக்கும் ‘மிசான்சென்’
장화홍련 இன் படைப்பை விவாதிக்கும்போது முதலில் மேசையில் வரும் விஷயம் இடம் மற்றும் மிசான்சென் ஆகும். '장화홍련' இன் வீடு வெறும் பின்னணி அல்ல, ஒரு பெரிய கதாபாத்திரமாக செயல்படுகிறது. பரந்த காட்சி மற்றும் முடிவில்லாத வழிகள், ஒவ்வொரு வண்ணம் மற்றும் விளக்குகளைக் கொண்ட அறைகள் கதாபாத்திரங்களின் உளவியலை காட்சிப்படுத்தும் 3D வரைபடம் போல உள்ளன. குறிப்பாக சிவப்பு மற்றும் பச்சை, நீல விளக்குகள் மாறி திரையை ஆக்கிரமிக்கும் காட்சிகள் உணர்வின் வெப்பநிலையும் அடர்த்தியையும் துல்லியமாக காட்சிப்படுத்துகின்றன. உணவு மேஜையில் சிவப்பு பச்சடி மற்றும் தட்டு, இரத்தம் போல பரவிய பூக்கள் வண்ணம் சுவர், இருளில் மின்னும் பச்சை காடு எல்லாம் கதாபாத்திரங்களின் உணர்வின் துண்டுகளாக தெரிகின்றன. மொத்தம் இன்ஸ்டாகிராம் வடிகட்டியை உச்சத்திற்கு அழுத்தியதைப் போல, வண்ணம் உணர்வின் மொழியாக மாறுகிறது.
படப்பிடிப்பு மற்றும் கோணத் தேர்வும் சிறந்தது. கேமரா அடிக்கடி குறைந்த இடத்தில் இருந்து மேலே நோக்கி கதாபாத்திரங்களைப் பிடிக்கிறது அல்லது கதவின் இடைவெளி மற்றும் பொருட்களின் இடைவெளியில் இருந்து அவர்களைப் பார்க்கிறது. இந்த அசௌகரியமான பார்வை பார்வையாளரை 'இந்த வீட்டின் எங்கோ மறைந்துள்ள மூன்றாவது இருப்பு' ஆக மாற்றுகிறது. யாரோ ஒருவரை வழியில் பின்தொடரும்போது கேமரா முன்னே ஓடாமல், சிறிது பின்னால் நிலைத்திருக்கிறது. இந்த நுண்ணிய தூரம் பார்வையாளருக்கு எப்போதும் திரையின் புறத்திலிருந்து ஏதோ ஒன்று பாயும் போல உணர்வை ஏற்படுத்துகிறது. மொத்தம் 1-ஆவது நபர் ஷூட்டிங் விளையாட்டில் பின்னால் தாக்கும் எதிரியை எச்சரிக்கிறதுபோல. அதே சமயம் இந்த கேமரா இடம் உண்மையை முழுமையாக அடையாமல் சுற்றி திரியும் கதாபாத்திரங்களின் உளவியலுடன் ஒப்பிடப்படுகிறது.
ஒலி வடிவமைப்பும் பயப்படுத்தும் படத்திற்கேற்ப நுணுக்கமானது மற்றும் கணக்கீடு செய்யப்பட்டது. பெரிய கத்தல் அல்லது திடீர் ஒலி விளைவுகளுக்கு பதிலாக அமைதியான மூச்சு மற்றும் மெலிந்த காலடி ஒலி அதிகமாக பயமுறுத்துகிறது. வீடு சிரமமாக ஒலிக்கிறது, பாத்திரம் சிறிது மோதுகிறது, காடிலிருந்து வீசும் காற்று ஒலி எல்லாம் மேடையில் நடிகர்களைப் போல செயல்படுகின்றன. இசையும் மிகைப்படுத்தப்பட்ட பயம் BGM ஐ தவிர்க்கிறது மற்றும் தேவையான போது மட்டும் தெளிவாக தலையிடுகிறது. ஒரு தருணத்தில் கிட்டத்தட்ட கேட்காத பியானோ இசை, மற்றொரு தருணத்தில் உலோக தாள வாத்தியங்களுடன் கலந்து பார்வையாளரின் நரம்புகளை சிரமமாக்குகிறது. இதனால் படத்தின் பயம் திடீர் பயமுறுத்தல் அல்ல, மெதுவாக ஊடுருவும் அச்சம், மொத்தம் பல் மருத்துவர் காத்திருப்பு அறை போன்ற உணர்வாக உள்ளது.
நடிப்பு கோணத்திலும் இந்த படைப்பு இப்போது மீண்டும் பார்த்தாலும் அதிசயமாக உள்ளது. இம் சூ-ஜோங் இன் சுமி பாதுகாவலர் மற்றும் பாதிக்கப்பட்டவர், சில நேரங்களில் தாக்குபவர் முகத்தை ஒரே நேரத்தில் கொண்டுள்ள சிக்கலான கதாபாத்திரம். தங்கையை காப்பாற்ற முயலும் உறுதியான பார்வை மற்றும் கனவிலிருந்து விழித்தபோது வெறுமையைத் தேடும் அச்சமூட்டும் முகபாவனை ஒரே உடலில் இணைந்துள்ளன. மூன் கென்-யங் இன் சுயன் பயமுறுத்தும் மற்றும் மென்மையான இளையவர், ஆனால் சில நேரங்களில் எல்லா ரகசியங்களையும் தெரிந்தது போல ஒரு முகபாவனையை காட்டுகிறார். மொத்தம் ஸ்பாய்லரை தெரிந்த பார்வையாளரைப் போல. யோம் ஜங்-ஆ இன் உன்ஜூ இந்த படத்தின் மற்றொரு இயந்திரம். வெளிப்படையாக நவீன மற்றும் திறமையான மனைவி போல தெரிகிறார், ஆனால் தருணங்களில் முகபாவனை சிதறி, மறைத்திருந்த 열등감 மற்றும் கோபம் வெளிப்படுகிறது. இந்த மூன்று நடிகர்களின் நடிப்பு மோதும் போது, சாதாரண தீயவன்கள் vs நல்லவன்கள் அமைப்பை தாண்டிய 복잡மான உணர்வின் அடுக்குகள் வெளிப்படுகின்றன.
கிம் காப்-சூவின் தந்தை கதாபாத்திரம் மிகுந்த ஒடுக்கப்பட்டவர். அவர் கிட்டத்தட்ட எல்லா காட்சிகளிலும் பேசாமல், பார்வையைத் தவிர்க்கிறார், சூழ்நிலையை மறைக்கிறார். வெளிப்படையாக செயலற்ற தந்தை போல தெரிகிறார், ஆனால் படம் அவரது மௌனமே துயரத்தின் ஒரு அச்சு என்பதை காட்டுகிறது. எதுவும் செய்யாததும் ஒரு தேர்வாகும் என்பதை, இந்த கதாபாத்திரம் துயரமாக நிரூபிக்கிறது. குடும்பத்தை பாதுகாக்கவோ, காயத்தை எதிர்கொள்ளவோ முடியாமல் புறக்கணிக்கும் நிலை எவ்வளவு பெரிய அழிவை ஏற்படுத்தும் என்பதை, படம் நேரடி குற்றச்சாட்டுக்கு பதிலாக சூழ்நிலை மற்றும் விளைவுகளால் சொல்கிறது. மொத்தம் 'மௌனத்தின் சுழல் கோட்பாடு' ஐ குடும்ப நாடகமாக செயல்படுத்தியது போல.
பயமுறுத்தும் அல்ல, ‘அடிப்படை பயம்’
இந்த படத்தின் பயம் ஏன் நீண்ட காலமாக இருக்கிறது என்றால், அதன் மூல காரணம் அமானுஷ்யத்தை விட உளவியலுக்கு அருகில் உள்ளது. பேய் உண்மையில் இருக்கிறதா இல்லையா என்பது முக்கியமல்ல. முக்கியம் யார் என்ன மறைக்க முயல்கிறார்கள், எந்த நினைவுகளை இறுதியில் ஏற்க முடியவில்லை என்பதுதான். ஒவ்வொரு கதாபாத்திரமும் தாங்க முடியாத உண்மையை தள்ளி வைக்க அல்லது தாங்குவதற்காக ஒவ்வொருவரும் வளைந்த முறையைத் தேர்ந்தெடுக்கிறார்கள். அந்த வளைவு சேர்ந்து, புளித்து, ஒரு தருணத்தில் வீட்டின் அனைத்து பொருட்களும் நிழல்களும் வளைந்த சின்னமாக மாறுகின்றன. பார்வையாளர் திரையைப் பார்த்து தொடர்ந்து ஆராய்கிறார். எது உண்மை, எது மாயை, யாரின் நினைவு உண்மையானது. இந்த செயல்முறைதான் படத்தின் பயத்தை கூட்டி வழங்கும் கருவி.
கதை அமைப்பு கோணத்தில் பார்த்தால், '장화홍련' மிகவும் புத்திசாலி புதிர் திரைப்படமாகவும் உள்ளது. முதல் பார்வையில் வெறும் பயமுறுத்தும் காட்சிகள் மற்றும் பதற்றத்தில் மூழ்குகிறார்கள், ஆனால் இரண்டாவது, மூன்றாவது பார்வையில் தான் எங்கும் மறைந்துள்ள முன்னோட்டங்கள் மற்றும் சுட்டிக்காட்டுகள் தெரிகின்றன. கதாபாத்திரத்தின் பார்வை எங்கு செல்கிறது, யார் எங்கு இருந்தார்கள், குறிப்பிட்ட காட்சியில் உணவு மேஜை எப்படி அமைக்கப்பட்டுள்ளது போன்ற விவரங்கள் உண்மையை சுட்டிக்காட்டும் துண்டுகளாக செயல்படுகின்றன. மொத்தம் 'யூசுவல் சஸ்பெக்ட்' அல்லது 'சிக்ஸ் சென்ஸ்' போல, மீண்டும் பார்வை அவசியமான படம். அதனால் இந்த படைப்பு காலம் கடந்து மீண்டும் மதிப்பீடு செய்யப்படுகிறது, பயப்படுத்தும் பட வரிசையில் இருந்து விலகாது. கொரிய உணர்வையும் மேற்கத்திய உளவியல் த்ரில்லர் விதிமுறைகளையும் வெற்றிகரமாக கலந்த அரிதான உதாரணம். மொத்தம் கிம் சி-கேக்-ஏய் சீஸ் சேர்த்தால் எதிர்பாராதவிதமாக சுவையாக இருக்கும் போல.
விமர்சனத்திற்கு எந்த இடமும் இல்லை என்பதல்ல. முதல் பார்வையாளருக்கு நடுவே பின்னர் நிகழ்வுகள் கொஞ்சம் சிக்கலாக தோன்றலாம். பயம் மற்றும் உளவியல் நாடகம், குடும்ப மெலோவின் தொனிகள் கலக்கும்போது எந்த மையத்தைப் பிடிக்க வேண்டும் என்று குழப்பம் ஏற்படுகிறது. இறுதியில் பல காட்சிகள் ஒரே நேரத்தில் திரும்பி ஒரு வகையான விளக்க பகுதி தொடர்கிறது, இந்த பகுதியில் விருப்பம் மற்றும் விருப்பமின்மை பிரிகிறது. சில பார்வையாளர்களுக்கு அந்த விளக்கம் நட்பாகவும் அதிர்ச்சியாகவும் இருக்கும், மற்ற பார்வையாளர்களுக்கு மர்மத்தின் இடைவெளியை மிகுந்த அளவில் நிரப்பியதாக தோன்றலாம். மொத்தம் மாயாஜால தந்திரத்தை நட்பாக விளக்கும் மாயாஜால கலைஞரைப் பார்ப்பது போல. ஆனால் மொத்தமான முழுமை மற்றும் உணர்வின் அடர்த்தியை நினைத்தால், இந்த பகுதிகள் விருப்பத்தின் பகுதியைச் சேர்ந்தவை.
சுவாரஸ்யமான விஷயம் '장화홍련' கொரிய பயப்படுத்தும் படத்தின் புதிய திசையை முன்வைத்தது என்பதே. இதற்கு முன் கொரிய பயப்படுத்தும் படங்கள் கோடை பொழுதுபோக்கு அல்லது ஒருமுறை பயமுறுத்தலுக்கு மையமாக இருந்தால், இந்த படைப்பு காயம் மற்றும் துயரம், நினைவின் துண்டுகளை பயத்தின் முக்கிய இயந்திரமாக எடுத்துக் கொண்டது. பின்னர் தோன்றிய பல கொரிய பயப்படுத்தும்·த்ரில்லர் படங்கள் குடும்ப வன்முறை, பள்ளி வன்முறை, தலைமுறை மோதல் போன்ற நிஜ காயங்களை பொருளாக எடுத்துக் கொள்ளும் போது இந்த படத்தின் தாக்கம் குறைவாக இல்லை. வகையின் உள்ளே கொரிய சமூகத்தின் ஒடுக்கம் மற்றும் குற்ற உணர்வை காட்சிப்படுத்தும் முறையின் அடிப்படை குறியீட்டை அமைத்தது. மொத்தம் 'ரிங்க்ஸ் ஆஃப் பவர்' பண்டாசி படத்தின் அளவுகோலாக அமைந்தது போல.
K-잔혹동화를 எதிர்கொள்ள விரும்பினால்
சத்தமான ஒலி விளைவுகள் மற்றும் இரத்தம் நிறைந்த காட்சிகளுக்கு பதிலாக மூச்சை அடைக்கும் மௌனம் மற்றும் அசௌகரியமான பார்வை, எங்கோ வளைந்த குடும்ப சூழ்நிலைக்கு அதிகமாக பதிலளிக்கும் பார்வையாளருக்கு '장화홍련' இன் காற்று நீண்ட காலமாக இருக்கும். மொத்தம் நல்ல மது போல.
குடும்பம் என்ற வார்த்தையை கேட்கும்போது மனம் கொஞ்சம் சிக்கலாகும் நபருக்கு, இந்த படம் ஒரு விசித்திரமான கத்தார்சிஸ் வழங்கலாம். இரத்த உறவுகள் சில நேரங்களில் இரத்த உறவில்லாததை விட கொடூரமாக இருக்க முடியும், மிக அருகிலுள்ள இடத்தில் ஒருவருக்கொருவர் மிக ஆழமாக காயப்படுத்த முடியும் என்பதை இந்த படம் பயத்தின் வடிவத்தில் காட்டுகிறது. மொத்தம் குடும்ப சிகிச்சை அமர்வை பயப்படுத்தும் படமாக மாற்றியது போல சொன்னால் விசித்திரமாக இருக்குமா.
அமைதியாக முடிந்த காயத்தை நேரடியாக எதிர்கொள்ள தயாராக இருக்கிறீர்கள், ஒரு பயப்படுத்தும் படம் முடிந்த பிறகும் நீண்ட காலமாக மனதில் மீண்டும் மீண்டும் விளையாட விரும்புகிறீர்கள் என்றால் '장화홍련' முற்றிலும் மீண்டும் கண்டுபிடிக்க வேண்டிய மதிப்புள்ளது. ஆற்றின் காற்று, வீட்டின் இருள், உணவு மேஜை தட்டு மற்றும் மருந்து பை வரை, அனைத்து பொருட்களும் அர்த்தம் கொண்டதாக அணுகும் அனுபவம் கிடைக்கும். இந்த படத்தை பார்த்த பிறகு, இருண்ட வழிகள் மற்றும் அலமாரி கதவின் இடைவெளி, குடும்பப் படத்தைப் பார்ப்பது மெல்லிய மாற்றத்தை ஏற்படுத்தலாம். மேலும் ஒருவேளை ஒரு காலத்திற்கு படுக்கையின் கீழ் பார்ப்பதற்குத் தோன்றலாம். நகைச்சுவை அல்ல.
