பன்னிரண்டு கப்பல்களால் எழுதப்பட்ட நம்பிக்கையின்மையின் வெற்றிக்குறிப்பு 'திரைப்படம் மியாங்'

[magazine kave]=சோய் ஜெய்ஹ்யோக் செய்தியாளர்

மழைக்கூடிய கடல் மீது, ஜோசன் கடற்படையின் கொடி மிகவும் குறைவாக உள்ளது. ஒருபோதும் கிழக்கு ஆசியாவின் மிகப்பெரிய கடற்படையாக அழைக்கப்பட்ட கடற்படை, தடயமின்றி வீழ்ந்துவிட்டது, மீதமுள்ள கப்பல்கள் பன்னிரண்டு மட்டுமே. திரைப்படம் 'மியாங்' இந்த துயரமான எண்ணிக்கையை திரை மையத்தில் எறிந்து விடுகிறது. நாட்டை காப்பாற்றும் கடைசி கவசம் பன்னிரண்டு கப்பல்களே என்ற உண்மை, துணுக்குகளால் விளக்கப்படுவதற்கு முன்பே பார்வையாளர்களின் கண்களில் பதிந்துவிடுகிறது. '300' இன் ஸ்பார்டன்கள் 300 பேர் கொண்டு பெர்சியாவின் பெரிய படையை தடுக்கிறார்கள் என்றால், ஜோசன் 12 கப்பல்களால் 330 கப்பல்களை தடுக்க வேண்டிய நிலை உள்ளது. எண்ணிக்கையை மட்டும் பார்த்தால் 'மிஷன் இம்பாசிபிள்' அல்ல, 'மிஷன் இன்செயின்'க்கு அருகிலுள்ளது.

இந்த நம்பிக்கையின்மையான சூழ்நிலையில் ஈசூன்சின் (சோய் மின் சிக்) பதவி நீக்கம் மற்றும் சிறை, வெள்ளை உடை அணிந்து மீண்டும் சம்தோசு கடற்படையின் கட்டுப்பாட்டாளர் பதவியில் அமர்கிறார். ஆனால் திரும்பிய அவரது கண்களில் வெற்றியின் உறுதியாக இருந்தால், ஆழமான சந்தேகம் மற்றும் சோர்வு, மற்றும் தெரியாத தீர்மானத்தை வெளிப்படுத்தும் சுருக்கங்கள் முதலில் காணப்படுகின்றன. அரசாங்கம் ஏற்கனவே கடற்படையை விட்டுவிட்டது. அதற்குப் பதிலாக நிலக்கடற்படையை மையமாகக் கொண்டு பாதுகாப்பு வரிசையை மறுசீரமைக்க வேண்டும் என்று வாதிடும் அமைச்சர்களின் மத்தியில், ஈசூன்சின் தனியாக கடலை காப்பாற்றுவதாக உறுதியாக நிற்கிறார். ஆனால் உண்மையில் வீரர்களின் மனநிலை ஒரு இறுதிச் சடலமாக உள்ளது. போர் நடைபெறும் போது அனைவரும் அழிக்கப்படும் என்ற பயம் கப்பலின் உள்ளே மற்றும் மேடையில் பரவியுள்ளது. பன்னிரண்டு கப்பல்களில் உள்ளவர்கள் நாட்டின் நம்பிக்கையின்மையைப் போலவே, தப்பிக்க வாய்ப்பு தேடும் கண்கள் அதிகமாக உள்ளன.

ஈசூன்சின் இந்த பயங்களை அறியாதவர் அல்ல. அவர் கடுமையான வன்முறைகள் மற்றும் பதவி நீக்கம், சிறைச்சாலையை தாங்கியபோது, அவர் நம்பிய ஜோசன் என்ற நாட்டில் ஆழமான சந்தேகம் கொண்டவர். 'டார்க் நைட்' இல் பேட்மேன் கோதாமில் வெறுப்பை உணர்ந்தது போல, ஈசூன்சின் அரசாங்கம் மற்றும் அமைப்பில் நம்பிக்கை இழந்துள்ளார். ஆனால் பேட்மேன் கோதாமை காப்பாற்றுவது போல, ஈசூன்சின் கடலுக்கு திரும்புகிறார். நாடு அல்ல, மக்களை, அமைப்பு அல்ல, உயிர்களை காப்பாற்றுவதற்காக.

போர் நம்பிக்கையின் வரலாறு அல்ல

இந்நிலையில் கடலுக்கு அப்பால் ஜப்பானிய படைகள் மிகுந்த சக்தி மற்றும் நம்பிக்கையுடன் முற்றிலும் மாறுபட்ட முகத்தை கொண்டுள்ளனர். குருஜிமா (ரியூ சுங்க்லியாங்) மியாங் கடற்கரையை கடந்து ஜோசன் அரசாங்கத்தின் உயிரை நிறுத்த திட்டமிடுகிறார். ஜோசன் கடற்படையை ஒரே நேரத்தில் அழித்து நிலத்தில் உள்ள ஜப்பானிய படைகளுடன் இணைந்து போர் முடிக்க வேண்டும் என்ற ஆசை. ஜப்பானிய வீரர்கள் ஜோசனின் உள்ளக சிக்கல்களையும் கடற்படையின் வீழ்ச்சியையும், வீரர்களின் மனநிலையை சரியாகப் புரிந்துள்ளனர். உற்சாகமான கப்பல்கள் கருப்பு நீர்மட்டத்தில் நிறைந்துள்ள காட்சியில், பார்வையாளர்கள் அமெரிக்க பட்ஜெட் பிளாக்பஸ்டரை அல்ல, இம்சின்போரைப் பார்த்து இருக்கிறார்கள் என்பதை உணர்கிறார்கள். 'டன்கர்க்' இல் ஜெர்மன் படைகளின் மிகுந்த சக்தியைப் பார்க்கும் போல், அந்த மூச்சுத்திணறும் சக்தி உள்ளது.

திரைப்படம் இந்த பெரிய போர் தொடக்கத்தை வீரர்கள் மற்றும் மக்களால், கூடவே கைதிகளின் பார்வையையும் கொண்டு பல அடுக்குகளில் காட்டுகிறது. ஈசூன்சின் படையில் தப்பிக்க கனவுகாணும் வீரரும், அவர்களை வாழ வைக்க வேண்டிய மக்கள் உள்ளனர். மியாங் கடற்கரைக்கு அருகிலுள்ள மீனவர்கள் மற்றும் வணிகர்கள் கடல் என்பது அவர்களின் வாழ்வாதாரம் மற்றும் மரணத்தின் மேடையாக இருப்பதை யாரும் நன்கு அறிவார்கள். இவர்கள் அரசாங்கத்தின் கட்டளைகளை விட இன்று குடும்பத்தின் வாழ்வாதாரத்தை முதலில் நினைக்க வேண்டியவர்கள். திரைப்படம் இந்த மக்களை போர் சுற்றுப்புற அலங்காரமாக வைக்காமல், சில நேரங்களில் ஈசூன்சினுக்கு எதிராகவும், சில நேரங்களில் அவருக்கு உதவியாகவும் கொண்டு வந்து போர் எடுப்பின் உண்மையான உணர்வுகளைப் பிடிக்கிறது. 'சேவல் 1' போர் வீரர்களின் பார்வையில் போரைப் பிடித்தால், 'மியாங்' வீரர், வீரர் மற்றும் மக்களின் பார்வையை உள்ளடக்கியது.

மியாங் கடற்கரை என்ற இடம் சாதாரண பின்னணி அல்ல. குறுகிய நீர்வழி, கடுமையான நீர்வழி, மாறுபடும் நீர்வழிகள், அனைத்தும் ஒரு பெரிய கதாபாத்திரமாக செயல்படுகிறது. ஈசூன்சின் இந்த கடலின் தன்மையைப் புரிந்தவர். திரைப்படம் அவர் வரைபடம் மற்றும் அலைகளை, கடலின் நிலவரத்தைப் பார்த்து 'எங்கு போராடுவது' என்பதைப் பற்றிய கேள்வியை மீண்டும் மீண்டும் காட்டுகிறது. பல போர் திரைப்படங்கள் 'எவ்வளவு பேர் எவ்வளவு மோதினார்கள்' என்பதைக் கவனிக்கும்போது, 'மியாங்' 'எங்கு போராடுவது' என்ற கேள்வியை உறுதியாகக் கேட்கிறது. 'லார்டு ஆஃப் தி ரிங்க்ஸ்' இல் காந்தால் "You shall not pass!" என்று கத்தும்போது, ஈசூன்சின் மியாங் என்ற குறுகிய இடத்தை காப்பாற்றுவதற்கான இடத்தைத் தேடுகிறார். மியாங் கடற்கரையின் குறுகிய மற்றும் கடுமையான நீர்வழிகள் மிக மோசமான சக்தி வேறுபாட்டில் கூட ஒரே நம்பிக்கையை வைத்திருக்கும் மாறுபாடு.

ஈசூன்சின் மற்றும் வீரர்களின் கடுமையான போராட்டம் மட்டுமே...

போர் நெருங்கும்போது, வீரர்களின் பயம் உச்சத்தை அடைகிறது. இரவு நேரங்களில் தப்பிக்க முயற்சிகள் தொடர்கின்றன, வீரர்களுக்கிடையில் ரகசியமாக பின்வாங்கும் கருத்துகள் வருகின்றன. ஈசூன்சின் இவர்களை நம்பிக்கையளிக்காமல், மேலும் கடுமையான தேர்வை எடுக்கிறார். பின்வாங்குவதைத் தடுக்கும் கருவி, அதாவது இரும்பு சங்கிலி மற்றும் கயிறுகளைப் பயன்படுத்தி படகுகளை கட்டுவது, இந்த திரைப்படத்தில் மிகவும் சின்னமாகக் காணப்படும் காட்சிகளில் ஒன்றாகும். பின்னுக்கு செல்லாமல் ஒருவரை கட்டுவது என்பது, சாதாரண போர் உத்தியாக அல்ல, பயத்தை வெறுக்காமல் செய்யும் அவசர கருவியாகும். 'ஒடிசி'யில் யூலிசிஸ் தனது கப்பலுக்கு கட்டுப்பட்டு செரினின் கவர்ச்சியை வெல்லும் போல், ஈசூன்சின் வீரர்களை கப்பலுக்கு கட்டி பயத்தின் கவர்ச்சியை வெல்லுகிறார். வீரர்கள் முதலில் இந்த தேர்வுக்கு வெறுக்கிறார்கள், ஆனால் மெதுவாக 'எப்படி தப்பிக்க முடியாது என்றால், போராடவேண்டியதுதான்' என்ற உண்மையை ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள்.

இறுதியாக போர் நாளில், மயக்கம் மற்றும் நீர்மயக்கம் நிறைந்த மியாங் கடற்கரையில் ஜப்பானிய படையின் கப்பல்கள் ஒன்று ஒன்று தோன்றுகின்றன. ஜோசனின் பன்னிரண்டு கப்பல்கள் மிகவும் குறைவாகத் தோன்றுகின்றன. ஜப்பானிய படைகளின் கப்பல்களில் ஒவ்வொரு மேடையிலும் வீரர்கள் நிற்கின்றனர், மற்றும் பல்வேறு ஆயுதங்கள் மற்றும் அம்புகள், படிக்கட்டுகள் மற்றும் கயிறுகள் தயாராக உள்ளன. குருஜிமா இந்த மியாங் போரை தனது பெயரை வரலாற்றில் பதிக்க வாய்ப்பு எனக் கருதுகிறார், மற்றும் திடீரென முன்னேறுமாறு கட்டளையிடுகிறார். ஈசூன்சின் ஒரு மட்டுமே பன்னோக் கப்பலுக்கு உடல் நுழைந்து நேருக்கு நேர் செல்கிறார். வீரர்கள் பயத்தில் கயிற்றை நிறுத்தும்போது, அவர் நேரடியாக தாளம் அடித்து கயிற்றை இழுத்து செல்கிறார். மேலும் "என் மரணத்தைப் பயப்படாதீர்கள்" என்று கத்துகிறார், பயத்தின் எடையை தனது உடலால் ஏற்க முயற்சிக்கிறார். 'பிரேவ்ஹார்ட்' இல் வில்லியம் வாலிஸ் "Freedom!" என்று கத்தும்போது, ஈசூன்சின் பயத்தைத் தாண்டி முன்னேறுகிறார்.

பின்னர் தொடரும் கடற்போர் காட்சிகள், திரைப்படத்தின் இதயம் என்பதைக் கூறுகிறது. நீரின் அலைகளால் மிதக்கும் கப்பல்கள், மோதும் மற்றும் மோதும் மோதல்கள், எதிரி கப்பலுக்கு குதிக்கும் ஜோசன் வீரர்களின் உடல்கள் இடைவெளி இல்லாமல் திரையை நிரப்புகின்றன. பன்னோக் கப்பலின் கட்டமைப்பின் பலன்கள் மற்றும் ஜப்பானிய கப்பலின் பலவீனங்கள், மியாங் கடற்கரையின் நீர்வழிகள் ஒருவருக்கொருவர் இணைந்து போர் ஆரம்பத்தில் எதிர்பார்க்கப்பட்டதை மாறுபடுத்தத் தொடங்குகிறது. ஆனால் இந்த போராட்டம் எளிதான வீரர்களின் கதையாக மாறுவதற்கான தருணம் இல்லை. ஈசூன்சின் முகத்தில் இறுதிவரை பயம் மற்றும் வலியுடன் நிறைந்துள்ளது, மற்றும் ஒவ்வொரு வீரரின் மரணம் மிகுந்த அளவில், ஆனால் எப்போதும் எளிதாகக் காணப்படவில்லை. போர் எவ்வாறு முடிகிறது, யார் எந்த தருணத்தில் வீழ்கிறார்கள், யார் எந்த முகத்துடன் இறுதியை எதிர்கொள்கிறார்கள் என்பதை நேரடியாகப் பார்க்க வேண்டும். முக்கியமானது, இந்த போராட்டம் வெற்றியோடு மட்டுமல்ல, பயத்தில் அடிமையாகிய மக்கள் தாங்கள் தைரியத்தைத் தேர்ந்தெடுக்கும் செயலாகும்.

நீங்கள் போர், குறிப்பாக 'கடற்போர்' ரசிகர் என்றால்

கடற்போர் காட்சியின் அளவையும், உடல் உணர்வையும். இதுவரை கொரிய திரைப்படங்களில் கடலில் பெரிய அளவிலான போரை இவ்வளவு நீண்ட மற்றும் உறுதியாகக் காட்டிய உதாரணங்கள் குறைவாகவே உள்ளன. இந்த திரைப்படம் மியாங் கடற்போரைக் சில காட்சிகளின் மொத்தமாகக் கையாளுவதற்குப் பதிலாக, ஒரு முழு திரைப்படத்திற்கே அருகிலுள்ள ஓட்டத்தை முழுமையாக ஒதுக்குகிறது. கப்பல்கள் நீரின் அலைகளுடன் மோதும் ஒலி, ஆயுதங்கள் சுடும் போது ஏற்படும் அதிர்வு, அம்புகள் மற்றும் வெடிகுண்டு புகை கலந்த குழப்பத்தை முடிவில்லாமல் அழுத்துகிறது. பார்வையாளர்கள் ஒரு தருணத்தில் கதையின் ஓட்டத்தைப் பின்பற்றுவதற்குப் பதிலாக, அவர்கள் வெறும் குழப்பத்தின் மையத்தில் தள்ளப்பட்ட உணர்வைப் பெறுகிறார்கள். '1917' 1வது உலகப் போர் trench ஐ ஒரே எடுத்துக்காட்டில் பிடித்தது போல, 'மியாங்' மியாங் கடற்கரையை முழுமையாக அனுபவிக்கச் செய்கிறது.

CG மற்றும் செட், உண்மையான படப்பிடிப்புகளை நன்கு கலந்துகொள்ளும் அம்சம் கவனிக்கத்தக்கது. அலைகள் மற்றும் கப்பல்களின் இயக்கம், மோதல் மற்றும் சேதம், தீ மற்றும் மூழ்குதல் ஆகியவை மிகுந்த அளவிலான காமிக்ஸ் படங்களை அல்ல, 'அவர்கள் அப்படி காயமடைவார்கள்' என்ற அளவிலான உடல் உணர்வை அளிக்கின்றன. குறிப்பாக பன்னோக் கப்பலும் ஜப்பானிய கப்பலும் மோதும்போது மேடைகள் உடைந்து, வீரர்கள் விழுந்து போகும் காட்சி, போர் கொடுமையை மகத்துவத்துடன் காட்டுகிறது. இந்த சப்ளிகல் வெறும் பார்வைக்கு மட்டுமே செலவிடப்படுவதற்கான காரணம், கேமரா அடிக்கடி ஈசூன்சின் மற்றும் சாதாரண வீரர்களின் முகங்களில் திரும்புகிறது. போர் அளவையும், தனிப்பட்ட உணர்வையும் தொடர்ந்து மாறுபடுத்துகிறது, பார்வையாளர்கள் 'அழகான போர்' அல்ல, 'பயங்கரமான போராட்டம்' என்பதைக் காண்கிறார்கள். 'மாஸ்டர் மற்றும் கமாண்டர்' நபோலியன் போர் கடற்போரைக் மனிதரின் பார்வையில் பிடித்தது போல, 'மியாங்' கடற்போரைக் வீரரின் பார்வையில் பார்க்கிறது.

இயக்கத்தின் முக்கிய விசை 'பயம்' ஆகும். பல போர் திரைப்படங்கள் தைரியம் மற்றும் தியாகம், உத்திகள் மற்றும் நுணுக்கங்களை வலியுறுத்தினால், 'மியாங்' ஆரம்பத்திலிருந்து முடிவுவரை மனிதர்கள் எவ்வளவு எளிதாக பயத்தில் வீழ்கிறார்கள் என்பதை நேரடியாகக் காண்கிறது. ஈசூன்சின் திரைப்படம் முழுவதும் வீரர்களுக்கு தைரியத்தை கட்டாயமாக்குவதற்குப் பதிலாக, பயத்தை ஏற்றுக்கொள்ளும் தலைவராகக் காணப்படுகிறது. அவர் யாரிடமும் பயத்தை நன்கு அறிவார், அந்த பயத்தை வெல்லும் வழி தனிப்பட்ட தைரியமல்ல, அமைப்பு மற்றும் சூழல், மற்றும் மற்றவர்களின் பார்வை என்பதைக் அறிவார். கப்பல்களை கட்டி, தாளம் அடித்து, எதிரியின் உற்சாகத்தை故意 தூண்டுவது அனைத்தும் பயத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட உத்திகள் ஆகும். 'பிரதிபந்துகள்' 2வது உலகப் போர் வீரர்களின் பயத்தைப் பிடித்தது போல, 'மியாங்' ஜோசன் வீரர்களின் பயத்தை முன்னணி வைக்கிறது.

‘எங்கள் வரலாறு’ என்பதால் ஒரே கோடியில்

இந்த இடத்தில் இந்த திரைப்படம் பொதுவாக 'நாட்டுப்பற்று திரைப்படம்' என்ற மதிப்பீட்டுடன் தூரமாக இருக்கிறது. நிச்சயமாக இம்சின்போர் என்ற வரலாறு, ஈசூன்சின் என்ற கதாபாத்திரத்தைப் பற்றியதால், ஒரு அளவுக்கு தேசிய பெருமை மற்றும் உணர்வு தவிர்க்க முடியாது. ஆனால் 'மியாங்' தேர்ந்தெடுத்த உணர்வுகள் 'நாம் முதலில் வலிமை வாய்ந்தவர்கள்' அல்ல, 'நாம் பலவீனமாகவும் பயமாகவும் இருந்தோம், ஆனால் அதற்குப் பிறகும் போராட வேண்டும்' என்பதற்கே அருகிலுள்ளது. ஈசூன்சின், வீரர்கள், மக்கள் முதலில் வீரர்கள் அல்ல, மிகவும் சாதாரண மற்றும் பலவீனமானவர்கள். எனவே, பின்னணி மாற்றங்கள் மற்றும் தேர்வுகள் மேலும் பெரியதாகத் தோன்றுகின்றன. 'ஷோஷாங்க் தப்புதல்' இல் ஆண்டி முதலில் வீரர் அல்ல, சாதாரண கைதியாக ஆரம்பிக்கிறான் போல, இந்த திரைப்படத்தின் வீரர்களும் சாதாரண பயத்திலிருந்து ஆரம்பிக்கிறார்கள்.

எனினும், கெட்டவர்களின் விவரிப்பு தெளிவாக ஒரே கோடியில் உள்ளது. குருஜிமா மற்றும் ஜப்பானிய வீரர்கள் பொதுவாக கொடூரமாகவும் பெருமையுடன் உள்ள முகங்களை கொண்டுள்ளனர். அவர்களின் உரைகள் மற்றும் செயல்கள் 'கடுமையான ஆக்கிரமிப்பவர்களின்' வடிவத்தை மிகுந்த அளவிலான முறையில் மாறுபடுத்தவில்லை. இது திரைப்படம் நோக்கமாகக் கொண்ட பாரம்பரிய வீரர் கதையின் இலக்கணம், ஆனால் மேலும் சிக்கலான போர் நாடகத்தை எதிர்பார்த்த பார்வையாளர்களுக்கு வருத்தமாக இருக்கிறது. ஈசூன்சின் மற்றும் ஜோசன் கடற்படையின் சிக்கலான உள்ளத்தில், ஜப்பானிய கதாபாத்திரங்கள் பெரும்பாலும் பயம் மற்றும் பதற்றத்தை உருவாக்கும் கருவியாகவே பயன்படுத்தப்படுகின்றன. இதனால் போர் மகிழ்ச்சி தெளிவாக இருந்தாலும், போர் இரு பக்கங்களை மூலமாகப் பார்க்கும் பார்வை சில அளவுக்கு மங்குகிறது. 'கிளாடியேட்டர்' ரோமர்களை கெட்டவர்களாக எளிதாக்கியது போல, 'மியாங்' ஜப்பானிய படைகளை சீரான முறையில் வரையறுக்கிறது.

ஈசூன்சின் கதாபாத்திரத்தின் விளக்கம் இந்த திரைப்படத்தின் மிகப்பெரிய சாதனை மற்றும் விவாதத்தின் புள்ளியாகும். சோய் மின் சிக் என்பவரின் ஈசூன்சின் பொதுவாக பாடப்புத்தகங்களில் காணப்படும் முழுமையான வீரர் அல்ல. அவர் சோர்வாகவும், வலியுறுத்தப்படுவதற்கும், சில நேரங்களில் குளிர்ந்த மற்றும் கொடூரமாகவும் உள்ளார். வீரர்களின் பயத்தைப் புரிந்தாலும், அவர்களை தப்பிக்க முடியாத வகையில் சங்கிலியால் கட்டி விடுகிறார். அதே சமயம், அவர் யாரையும் கட்டாயமாக்குவதற்குப் பதிலாக, இறுதிவரை முன்னணி நிற்கும், உடலால் காட்டும் தலைவராக இருக்கிறார். அம்புகள் மற்றும் வெடிகுண்டுகள் மழையாக விழும் மேடையில் தாளம் அடிக்கும் அவரது காட்சி, பார்வையாளர்களுக்கு 'வீரன் என்றால் என்ன' என்பதை மீண்டும் கேட்கச் செய்கிறது. முழுமையான நெறிமுறைகள் மற்றும் சரியான வார்த்தைகள் அல்ல, பயத்தின் முன்னிலையில் ஒரு படி முன்னேறுபவர். இந்த திரைப்படம் உருவாக்கும் ஈசூன்சின் உருவம் அப்படி உள்ளது. 'லிங்கன்' முழுமையான ஜனாதிபதியாக அல்ல, ஆனால் துன்புறுத்தும் மனிதனை காட்டியது போல, 'மியாங்' இன் ஈசூன்சின் முழுமையான கமாண்டராக அல்ல, ஆனால் துன்புறுத்தும் தலைவராகக் காணப்படுகிறது.

கொரியாவின் வீரன், ஈசூன்சின் ஜெனரலுடன் எதிர்கொள்ளுங்கள்

பெரிய திரையில் உடலால் உணர்ந்த போர் திரைப்படத்தின் மகிழ்ச்சியை விரும்பும் பார்வையாளர்கள் நினைவில் வருகின்றனர். கடற்போர் என்ற வகையைச் சரியாக உருவாக்கிய கொரிய திரைப்படங்கள் குறைவாகவே உள்ள நிலையில், 'மியாங்' இன் சப்ளிகல் இன்னும் ஒப்பீட்டு அடிப்படைகள் குறைவாகவே உள்ளது. அலைகள் மற்றும் குண்டுகள், இரும்பு துண்டுகள் மற்றும் துண்டுகள் திரை வெளியே தள்ளப்படும் உணர்வை ஒருமுறை அனுபவிக்க விரும்பினால், இந்த படைப்பு நல்ல தேர்வு. 'மாட் மேக்ஸ்: கோபத்தின் சாலை' திரையில் பார்க்க வேண்டும் என்றால், 'மியாங்' கூட பெரிய திரை மற்றும் பெரிய ஒலியுடன் பார்க்க வேண்டும்.

தலைமை மற்றும் அமைப்பு, பயம் மற்றும் தைரியத்தைப் பற்றிய அனுபவம் உள்ளவர்கள் இந்த திரைப்படத்தை வேறு கோணத்தில் பார்க்கிறார்கள். முழுமையற்ற தலைவர்களால், ஒருவருக்கொருவர் நம்ப முடியாத உறுப்பினர்கள், மிகுந்த குறைவான நிலைமைகளில், எப்படி குழு மீண்டும் செயல்படத் தொடங்குகிறது என்பதைப் பற்றிய நாடகமாகக் காணப்படுகிறது. அந்த காலத்திலுள்ள வீரர்களின் அச்சம், இன்று நிறுவனங்களில் அல்லது சமூகங்களில் நாம் உணர்கிற அச்சத்துடன் பெரிதும் மாறுபடவில்லை என்பதால், எதிர்பாராத உணர்வுகளை உருவாக்குகிறது. 'அபோல்லோ 13' விண்வெளி பேரழிவின் மூலம் தலைமைத்துவத்தை காட்டியது போல, 'மியாங்' கடற்போரின் மூலம் ஒரே தலைப்பை கையாள்கிறது.

வரலாற்று திரைப்படங்கள் அல்லது ஈசூன்சின் கதைகளை ஏற்கனவே நிறைய சந்தித்தவர்கள் கூட, 'மியாங்' ஒரு முறை மீண்டும் பார்க்க வேண்டிய படைப்பு. இந்த திரைப்படம் வழங்கும் ஈசூன்சின் உருவம் சிலை மீது உள்ள வீரன் அல்ல, காயங்களால் நிறைந்த உடலுடன் கப்பலின் மேல் நிற்கும் ஒரு மனிதன். வீரரை கடவுளாக்குவதற்குப் பதிலாக, வீரர் பயத்துடன் நிற்கும் காட்சியைப் பார்க்க விரும்பினால், இந்த படைப்பு நல்ல பதிலாக இருக்கும். சப்ளிகல் மற்றும் உணர்வு, வீரர் கதைகள் மற்றும் மனித நாடகங்களை ஒரே நேரத்தில் அனுபவிக்க விரும்பும் நாளில், மியாங் கடற்கரையின் கடுமையான நீர்வழியில் மீண்டும் ஒரு முறை செல்ல விரும்புகிறேன். மேலும் திரைப்படம் முடிந்த பிறகு, பன்னிரண்டு கப்பல்களின் எண்ணிக்கை எவ்வளவு நம்பிக்கையின்மையானது மற்றும் ஒரே நேரத்தில் நம்பிக்கையளிக்கக்கூடிய எண்ணிக்கை என்பதை மீண்டும் யோசிக்க வேண்டும்.