"Kriekt—"
Het scherpe geluid van een roestige deur die opent, en in de duisternis opent de deur langzaam, herinner je je die laadtijdscherm? Eind jaren '90, de 'Biohazard' die gamers nachtenlang wakker hield, is terug. Maar deze terugkeer voelt vreemd aan. Het is niet de angst die je voelde terwijl je een consolecontroller vasthield en zweet op je voorhoofd had, maar een wereld van 'strategieën' waarin je op je smartphone tikt om middelen te delven en gebouwen te bouwen. Dit is het verhaal van Joycity's ambitieuze project 'Biohazard Survival Unit', dat op 5 februari in de markten van Zuid-Korea en Taiwan is gelanceerd. De journalist dook zelf in de ruïnes van Raccoon City om te onderzoeken of dit spel een 'liefdesbrief' aan de fans is of een 'rekening' die op herinneringen is gebaseerd.
Toen ik het spel voor het eerst opstartte, kon ik mijn verbazing over de onverwachte kwaliteit niet verbergen. De ontwikkelaars hebben slim de elementen die de harten van de fans van het origineel sneller laten kloppen, naar voren gebracht. Wanneer het personage stap voor stap loopt, verandert het perspectief ongemakkelijk maar nostalgisch in de 'Vaste Camera', en er zijn puzzels waarbij je rode edelstenen moet vinden en in een juwelendoos moet plaatsen. De ervaring in het begin volgde trouw de grammatica van de survival horror die we kenden. Het was geen loze bewering dat Capcom met een scherp oog toezicht hield.
Maar de geldigheid van deze emotie was niet zo lang. Op het moment dat je het landhuis ontvlucht en het echte spel begint, verdwijnt de vertrouwde angst en komt de geur van de meer vertrouwde 'grind' op. Het scherm is vol met iconen, en meldingen zoals "Er is onvoldoende hout" en "Voedsel is nodig" verschijnen. Inderdaad, de ware aard van dit spel is een 'oorlogs simulatie (SLG)' vermomd als een zombie spel. Je moet geen overlevende zijn die wegvlucht voor zombies, maar een 'commandant' die middelen verzamelt om de basis te versterken en troepen te produceren. Wat voor bedrijf is Joycity? Het is een plek die bekend staat om oorlogsspellen zoals 'Gunship Battle' en 'Pirates of the Caribbean'. Hun 'spicy' oorlogssysteem is verschenen met de huid van Biohazard.
Vanaf hier zijn de meningen sterk verdeeld. Fans van het origineel kunnen zich verraden voelen en zeggen: "De Leon die ik kende, blies de hoofden van zombies op, hij ging niet rondhakken!" Maar als je het vanuit een zakelijke invalshoek bekijkt, is dit een vrij slimme, misschien zelfs sluwe strategie. Het heeft de meest winstgevende mobiele gamegenre, 'strategieën', gecombineerd met de meest beroemde zombie IP ter wereld.
Wat interessant is, is de 'kapitalistische realiteit' die dit spel laat zien. In het origineel overwonnen de hoofdpersonen tegenslagen met slechts een pistool, maar in dit spel is 'cash' het ultieme wapen. Om de recent bijgewerkte tweede generatie held 'Chris Redfield' of de healer 'Rebecca Chambers' te krijgen, moet je niet vechten tegen zombies, maar tegen kansgebonden items (Gacha). Terwijl ik naar de evenementbanner "Test je geluk (Spin Your Luck)" keek, voelde ik me niet alleen bang voor de zombies, maar ook voor de creditcardrekening van volgende maand. Natuurlijk is het mogelijk om het spel zonder betaling te spelen, maar overleven als een 'gewone burger' in deze wereld van de sterkste die door grote allianties (gilden) wordt gedomineerd, is geen gemakkelijke taak.
Toch zijn er zeker ook waardevolle aspecten aan dit spel die je niet zomaar kunt veroordelen. Het originele monster 'Mortem', ontworpen door de meester 'Yoshitaka Amano', die beroemd is om zijn illustraties voor Final Fantasy, is zeker bizar en mooi. Bovendien is de kwaliteit van de Koreaanse stemacteurs en ondertitels, gemaakt door een Koreaanse ontwikkelaar, zo goed dat je denkt: "Dit is echt lokaal geproduceerd." Terwijl buitenlandse gamebedrijven vaak slecht vertaalde Koreaanse teksten aanbieden, is het best leuk om Leon en Claire in het Koreaans te horen praten. Echter, de 'AI-generatie' beschuldigingen die bij sommige karakterillustraties zijn opgekomen, blijven een smet die de fans frustreert.
Uiteindelijk wordt 'Biohazard Survival Unit' gedefinieerd als een product met een duidelijk doel. Een spel dat de 'competitie' in de schil van 'angst' heeft gestopt. De gameplay zelf wijkt niet veel af van de grammatica van bestaande zombie strategie spellen zoals 'State of Survival', wat leidt tot kritiek dat het "slechts een spel met een andere huid" is, maar de herkenbare smaak is eng, en het is verslavend genoeg om je nachten door te laten brengen met het upgraden van je basis.
Samenvattend, dit spel is "Een themapark dat de moeite waard is om te bezoeken voor fans van Biohazard, maar als je geen strategie game fanaat bent, is de toegangsprijs te hoog om er lang te blijven." Geniet van de herinneringen, maar houd je portemonnee goed in de gaten. De zombies van Raccoon City richten zich op je hersenen, maar het systeem van de Survival Unit richt zich op je portemonnee.
