De wereld richt nu de aandacht op de 'vermoeidheid' van Korea. Achter de schitterende neonlichten van K-pop en de dynamische verhalen van K-drama's, borrelt er stil maar enorm een affect, namelijk 'burnout'. Toen de Britse 『Economist』 meldde: "Verlaag het volume van K-pop en richt je op K-genezing", rapporteerden ze niet alleen de bestsellertrends van Korea. Ze getuigen van de collectieve apathie die de Koreaanse samenleving, aan de voorhoede van het moderne kapitalisme, ervaart en de vreemde literaire reacties die daaruit voortkomen.
Tot nu toe hebben 'K-genezing' romans de lezer 'een pauze' aangeboden via warme troost en bescheiden solidariteit, met achtergronden van gemakswinkels, boekwinkels en wasserettes, maar Jeon Yejin en Kim Yuna verplaatsen de plek van die pauze naar 'de ondergrond' en 'de innerlijke diepte'. Hun wereld is geen eenvoudige troost. Het is een wrede graafwerk voor overleving en een archeologische taak die de resten van de waarheid verzamelt bovenop de ingestorte vertrouwensbasis. Rond Jeon Yejin's roman 『De ondergrondse schuilplaats van de gemakswinkels』 en Kim Yuna's verhalenbundel 『De waarheid die je kunt geloven』, onderzoeken we hoe de pathologische verschijnselen van 'vermoeidheid' in de Koreaanse samenleving zijn omgevormd tot literaire activa en waarom deze teksten onvermijdelijke resonantie oproepen bij wereldwijde lezers.
Om de moderne Koreaanse literatuur te begrijpen, is de lens van de door de Duitse filosoof Byung-Chul Han gediagnosticeerde 'vermoeidheidssamenleving (The Burnout Society)' essentieel. De 21ste eeuw is een tijdperk dat voorbij de discipline en verboden is gegaan naar een prestatiemaatschappij waarin de positiviteit van "kan" heerst. Hier is het individu niet degene die door anderen wordt uitgebuit, maar wordt het zelf de dader en het slachtoffer die zichzelf uitbuit. De personages in de romans van Jeon Yejin en Kim Yuna zijn voortvluchtigen die ontsnappen uit deze gevangenis van 'kunnen'. Ze verklaren: "Ik wil gewoon liggen zonder iets te horen" en verbreken sociale verbindingen om zichzelf te isoleren. Dit is geen nederlaag, maar de meest radicale en passieve weerstand om de "reflectieve onderbreking" te herstellen waar Han over spreekt. Westerse lezers zien in de isolatie en vermoeidheid van de personages in de Koreaanse literatuur hun eigen toekomst of heden. Het feit dat grote uitgeverijen zoals Penguin Random House een liefdevolle oproep doen naar Koreaanse literatuur is niet slechts een kwestie van exotisme, maar is gebaseerd op het delen van hedendaagse pijn (Synchronized Suffering).
Jeon Yejin, die in 2019 debuteerde via de New Year Literary Contest van de Korea Times, toont een unieke vaardigheid in het 'omzetten van de ellende van de realiteit naar de grammatica van de fantasie'. Vanaf zijn debuutwerk heeft hij scherp de crisis van de zelfstandige sector en de uitzichtloosheid van de jongere generatie vastgelegd. Zijn stijl gebruikt een koele humor die de lezer raakt zonder emoties te overconsumeren. Voor Jeon Yejin is fantasie geen toevluchtsoord, maar een vergrootglas dat de realiteit duidelijker toont. Zijn eerste roman 『De ondergrondse schuilplaats van de gemakswinkels』 begint met de jongere 'Seonwoo' die op zoek gaat naar de 'Gorani gemakswinkel' diep in de bergen.
De 'Gorani' die in de titel en achtergrond verschijnt, is een symbolische aanwezigheid in de Koreaanse samenleving. Het is een bedreigde soort, maar in Korea zo algemeen dat het als een schadelijke soort wordt beschouwd en het wordt vaak geassocieerd met verkeersslachtoffers. Jeon Yejin plaatst deze 'Gorani' centraal en schetst het zelfportret van de jongere generatie die niet beschermd wordt en gedoemd is om op de weg te sterven. De 'Gorani gemakswinkel' waar Seonwoo naartoe gaat, is een verzamelplaats voor de overbodigen die van de snelweg van de samenleving zijn afgeschoten. De gasten van het 'grottenhotel' in de ondergrondse gemakswinkel krijgen in plaats van een bed dat ze kunnen betalen, een hoofdlamp en een veldschep om zelf hun kamer te graven.
In het grottenhotel komen gewonden zoals alcoholisten en mislukte ondernemers samen en vormen ze een 'losse solidariteit' zonder elkaar te storen. Jeon Yejin vraagt hiermee naar de essentie van de relaties waar moderne mensen naar verlangen. We willen volledig geïsoleerd zijn, maar tegelijkertijd willen we dat iemand bij ons is. De laatste zin "Laten we in ieder geval contact houden" laat zien dat volledige breuk onmogelijk is en wat het minimale drijfvermogen is dat gewonden elkaar kunnen bieden.
Als Jeon Yejin de samenleving ontleedt via ruimte, dan kijkt Kim Yuna met een microscoop naar de fijne scheuren in de menselijke binnenwereld. Kim Yuna's eerste verhalenbundel 『De waarheid die je kunt geloven』, die in 2020 debuteerde, weerspiegelt paradoxaal de onzekerheid van de moderne samenleving al in de titel. We leven in een tijd waarin we zelfs de waarheid selectief accepteren tot het niveau dat we 'kunnen geloven'. De personages van Kim Yuna zijn geen slechteriken. Naarmate het leven zwaarder wordt, zijn het gewone mensen die zichzelf beetje bij beetje bedriegen om vol te houden. De auteur legt kalm het 'naakte gezicht van de waarheid' bloot dat zichtbaar wordt op het moment dat de kleine leugens die de personages hebben opgebouwd instorten.
Recentelijk, als Koreaanse romans die succesvol zijn op de wereldmarkt 'veilige ruimtes' en 'eenvoudige oplossingen' bieden, zijn de werken van Jeon Yejin en Kim Yuna 'donkere genezing (Dark Healing)' of 'realistische burnout literatuur'.
Verschil in ruimte: In plaats van een zonnige boekwinkel, is de achtergrond een vochtige en donkere ondergrondse grot of een ingestorte wereld.
Manier van oplossen: In plaats van magische genezing, tonen ze het proces van het recht in de ogen kijken van pijn en het stilzwijgend doorstaan.
Lezerservaring: In plaats van onmiddellijke troost, laten ze een lange nasleep en reflectie achter na het sluiten van het boek.
De Engelstalige uitgeverswereld heeft al het potentieel van deze 'donkere' Koreaanse literatuur opgemerkt. Jane Lawson, redacteur bij Penguin Random House, merkte op: "Koreaanse romans zijn plotseling een enorme trend geworden." De romans van Jeon Yejin en Kim Yuna zijn krachtige content die zich richt op een wereldwijde lezersgroep die niet tevreden is met bestaande genezingsromans en verlangt naar diepere literaire prestaties en een maatschappijkritische visie. 'K-burnout' is nu een universele menselijke conditie geworden, en de oplossingen van Koreaanse schrijvers bieden een geldige filosofische gids voor lezers over de hele wereld.
Jeon Yejin's 『De ondergrondse schuilplaats van de gemakswinkels』 en Kim Yuna's 『De waarheid die je kunt geloven』 vragen: "Waar vlucht je nu naartoe?" En "Is de persoon die je aan het einde van die vlucht tegenkomt, waarachtig?" Deze twee auteurs zijn een teken van de nieuwe volwassenheid die de Koreaanse literatuur heeft bereikt. Ze zingen niet lichtvaardig over hoop. In plaats daarvan doorzoeken ze de bodem van wanhoop en bieden ze kleine troost aan, zoals kiezelstenen die alleen op die bodem kunnen worden gevonden.
Jeon Yejin geeft de moed om een 'eigen grot' te verkopen. Die grot is geen breuk met de wereld, maar de minimale verdedigingslinie om mezelf te beschermen.
Kim Yuna geeft de kracht om de 'onvolmaakte waarheid' te verdragen. Zelfs als het niet perfect is, zelfs als het een beetje laf is, is het de geruststelling die voortkomt uit het erkennen van de menselijkheid.
Voor moderne mensen die net als de Gorani kwetsbaar over de weg rennen, zullen deze romans een 'vluchtheuvel' en 'ondergrondse schuilplaats' zijn waar ze even kunnen stoppen en adem kunnen halen. Nu daalt de Koreaanse literatuur af naar de ondergrond. Om het meest universele licht op te halen vanuit de diepste diepten.
