In januari 2026 werd de drama 〈Vriend op Afroep (Boyfriend on Demand, originele titel: Maandelijkse Vriend)〉 wereldwijd gelijktijdig uitgebracht via Netflix en domineerde onmiddellijk het wereldwijde verkeer, waarmee de kracht van K-content opnieuw werd bewezen. De ontmoeting van de twee grote iconen, Jisoo van Blackpink en acteur Seo In-guk, had op zichzelf al een enorme commerciële impact, maar de meeste mainstream media bekijken dit fenomeen op een zeer oppervlakkige manier. De massamedia richten zich op eendimensionale recensies zoals 'Jisoo's succesvolle acteertransformatie' of 'de zoete romantische chemie van de twee hoofdrolspelers', terwijl ze de kille tekenen van de tijd die dit werk bevat, missen.
Dit artikel vertrekt vanuit de hypothese dat 〈Vriend op Afroep〉 niet slechts een romantische komedie of SF-fantasie is, maar een sociaal documentair dat de 'paradox van isolatie' en de 'volledige commercialisering van emoties' in de hyperverbonden samenleving van de 21e eeuw empirisch beschrijft. De setting van de drama—een webtoonproducent die lijdt onder overwerk en burn-out en emotionele troost vindt via een virtuele datingabonnementsdienst—suggereert dat moderne mensen het complexe en pijnlijke proces van afstemming met anderen opgeven en in plaats daarvan kiezen voor een comfortabele pijnstiller genaamd 'abonnementsgevoelens'.
Door de gebruikelijke berichtgeving van de binnenlandse media volledig te vermijden, willen we deze drama ontleden door gebruik te maken van het perspectief van buitenlandse sociologische artikelen, met Eva Illouz als leidende figuur, en wereldwijde economische rapporten. Dit is om fundamentele vragen te beantwoorden over hoe de economische beperkingen van de 'Sampo-generatie' in Korea het bizarre product 'veilige liefde' hebben voortgebracht, en waarom de wereld zo enthousiast reageert op deze Koreaanse eigenaardigheid. K-drama's functioneren nu als 'psychologische infrastructuur' die de menselijkheid, die door het kapitalisme is beschadigd, troost of verdooft.
De hoofdpersoon van 〈Vriend op Afroep〉, Seo Mi-rae (gespeeld door Jisoo), is een bekwame webtoon PD, maar wordt beschreven als iemand die geen energie meer heeft om een echte relatie voort te zetten. Het 'Maandelijkse Vriend'-apparaat dat ze toevallig in handen krijgt, biedt onvoorwaardelijke acceptatie en perfecte emotionele optimalisatie die echte mannen niet kunnen geven. Deze setting laat zien dat de 'Sampo-generatie' (de generatie die liefde, huwelijk en kinderen opgeeft) in Korea niet langer slechts een sociaal fenomeen is, maar is verankerd als een enorme marktplogica.
In de Koreaanse samenleving is liefde niet langer een natuurlijke uiting van emoties. Het is een 'investering' die tijd, kapitaal en emotionele energie vereist, en wordt tegelijkertijd beschouwd als een 'hoog risico' dat de carrière en het overleven van een individu kan bedreigen. Tussen 2024 en 2025 vertoonde het huwelijkspercentage in Korea een tijdelijke stijging, maar dit was eerder een optische illusie veroorzaakt door de angst voor eenzaamheid en de klassenverdeling van het huwelijk dan een kwalitatief herstel van relaties.
De toename van het aantal huwelijken bewijst paradoxaal genoeg de 'klassenverdeling van het huwelijk', waarbij alleen een kleine groep die een stabiele baan heeft, kan deelnemen aan de huwelijksmarkt. Voor de lagere klassen met een zwakke economische basis of de jongere generatie die zich op hun carrière moet concentreren, is echte liefde een activiteit met een lage kosten-batenverhouding. De virtuele dating die 〈Vriend op Afroep〉 voorstelt, is precies op dit punt, namelijk het minimaliseren van 'kosten' en het maximaliseren van 'tevredenheid' door middel van algoritmen, een resultaat van economische rationaliteit.
Zoals Byung-Chul Han in 『De Vermoeidheidssamenleving』 diagnosticeerde, is de moderne mens gedegradeerd tot een prestatieonderwerp dat zichzelf uitbuit. De burn-out die Seo Mi-rae ervaart, is niet haar persoonlijke zwakte, maar een structureel product van de 24-uurs verbonden digitale werkomgeving en de constante druk om zichzelf te ontwikkelen in de Koreaanse samenleving. In een dergelijke omgeving is de ontmoeting met anderen op zichzelf al 'vermoeiend'. Anderen stellen me teleur, nemen mijn tijd in beslag en doen onvoorspelbare eisen.
Daarom is de 'Maandelijkse Vriend'-dienst geen eenvoudige romance, maar een technische oplossing die 'vloeiende communicatie' biedt door de negativiteit van anderen te verwijderen. De toewijding die virtuele geliefden in de drama tonen, is van een niveau dat echte mensen onmogelijk kunnen evenaren, en dit herinnert kijkers er paradoxaal genoeg aan hoe 'gebrekkig' echte liefde is. Dit is geen evolutie van romantiek, maar slechts een verpakking van het einde van relaties onder de naam romantiek.
Sociologe Eva Illouz heeft hardnekkig gevolgd hoe intimiteit in de moderne samenleving is gereconstrueerd door kapitalistische marktlogica. In 『Koude Intimiteiten』 en 『Het Einde van de Liefde』 stelt ze dat moderne mensen liefde consumeren alsof ze winkelen, waarbij ze de efficiëntie van zelfbevrediging boven de authenticiteit van relaties stellen.
Volgens Illouz functioneert emotie nu als een valuta. Het abonnementsysteem van 〈Vriend op Afroep〉 toont de commercialisering van emoties in zijn meest extreme vorm. Gebruikers betalen maandelijks een vast bedrag om 'opwinding' en 'troost' als emotionele bronnen te abonneren. Dit betekent dat relaties volledig zijn verschoven van het domein van 'lot' of 'toeval' naar het domein van 'contract' en 'dienst'.
Het concept dat hier de aandacht verdient, is wat Illouz 'negatieve socialiteit' en 'negatieve banden' noemt. Dit verwijst naar losse en instrumentele relaties die op elk moment kunnen worden beëindigd en geen diepe emotionele verantwoordelijkheid voor elkaar dragen. De voldoening die de hoofdpersoon in de drama voelt in haar relatie met de virtuele geliefde, komt voort uit het feit dat die relatie haar niet bindt en dat ze deze op elk gewenst moment kan beëindigen.
In het wereldwijde succes van deze drama is de rol van het visuele icoon Jisoo van Blackpink absoluut. Illouz ziet dat de moderne consumptiekapitalisme de waarde van visuele beelden verhoogt en verlangen controleert door middel van 'scopisch kapitalisme'. De perfecte geliefden in de virtuele realiteit (VR) zijn het resultaat van een extreme projectie van esthetische normen die door het publiek worden bewonderd.
In de drama kan Seo Mi-rae de ongemakken en spanningen in haar relatie met haar rivaal Park Kyung-nam (gespeeld door Seo In-guk) in de echte wereld niet verdragen en vlucht ze naar de soepele en perfecte virtuele vriend. Dit komt precies overeen met de tekenen van het 'einde van de liefde' waar Illouz voor waarschuwde. Moderne mensen willen niet langer de unieke innerlijke wereld van anderen onder ogen zien, maar consumeren alleen de fantasieën die ze zelf hebben geprogrammeerd.
De virtuele wereld die 〈Vriend op Afroep〉 presenteert, gaat verder dan alleen visueel plezier en toont de voorbode van 'digiseksualiteit', waarbij menselijke emotionele en fysieke verlangens volledig door technologie worden vervangen. Digiseksualiteit verwijst naar het fenomeen waarbij primaire seksuele/emotionele identiteiten worden gevormd door technologie, en dit herstructureert fundamenteel het paradigma van menselijke relaties in de 21e eeuw.
Waar technologie in het verleden een 'hulpmiddel' was om mensen met elkaar te verbinden, heeft het nu de status van 'partner' verworven. De 'sterke dopamine' die Seo Mi-rae in de drama ervaart, komt niet voort uit interactie met mensen, maar omdat het apparaat de hersengolven en hartslag van de gebruiker analyseert en in realtime de optimale reactie biedt. Dit is de 'technische ontwerp' van intimiteit.
Byung-Chul Han definieert eros in 『Het Einde van Eros』 als 'het binnengaan in de wereld van de ander'. Maar in digitale liefde is er geen ander. Er is alleen een verfijnd algoritme dat mijn verlangens weerspiegelt. In de drama verschijnt Park Kyung-nam (gespeeld door Seo In-guk) als een onbeleefd en geheimzinnig personage dat Seo Mi-rae ongemakkelijk maakt, maar paradoxaal genoeg is dat 'ongemak' het enige teken dat hij een levend mens is.
Maar de moderne mens, gewend aan de abonnementeconomie, wil dit ongemak niet verdragen. Ze vragen: "Waarom zou ik betalen en ongemak verdragen?" 〈Vriend op Afroep〉 is het vriendelijke antwoord van het kapitalisme op deze vraag. Deze drama lijkt romantiek te tonen, maar verklaart in feite de onmogelijkheid van romantiek.
Het wereldwijde explosieve succes van deze drama is niet alleen te danken aan de verschijning van K-Pop-sterren. De 'epidemie van eenzaamheid' die wereldwijd is verergerd na de pandemie ligt eraan ten grondslag. Het sociale isolement dat gemeenschappelijk wordt gevonden onder jongeren in ontwikkelde landen zoals de VS, het VK en Japan, maakt dat de setting van 〈Vriend op Afroep〉 wordt gezien als een 'dringende realiteit' in plaats van een 'fantasie'.
De Amerikaanse Surgeon General verklaarde in 2023 eenzaamheid als een nationale gezondheidscrisis. Eenzaamheid is niet alleen een emotioneel probleem, maar verhoogt ook de incidentie van hartziekten, beroertes en dementie, en verhoogt het risico op vroegtijdig overlijden met 26-32%.
Deze cijfers suggereren dat de virtuele datingdienst die 〈Vriend op Afroep〉 beschrijft, een potentiële markt van biljoenen dollars wereldwijd heeft. Wereldwijde kijkers voelen diep mee met de emotionele uitputting van Seo Mi-rae en projecteren de 'veilige troost' die ze kiest als hun eigen alternatief.
De beslissende factor die de epidemie van eenzaamheid heeft verergerd, is het verdwijnen van 'derde plaatsen'. Fysieke ruimtes zoals cafés, pleinen en bibliotheken waar mensen elkaar toevallig ontmoetten en communiceerden, werden tijdens de pandemie gesloten of vervangen door digitale alternatieven. Volgens een onderzoek uit 2023 heeft meer dan 60% van de Amerikaanse volwassenen hun activiteiten buitenshuis verminderd in vergelijking met vóór de pandemie, wat de kans op 'toevallige ontmoetingen' fundamenteel heeft geblokkeerd.
Het is precies deze ruimtelijke leegte die is opgevuld door digitale platforms zoals Netflix. Platforms verleiden ons met de boodschap: "Buiten is gevaarlijk en ongemakkelijk, geniet binnen van de perfecte wereld die wij bieden." 〈Vriend op Afroep〉 trekt deze logica van platforms naar binnen in de setting van de drama (virtuele dating-app), waardoor de handeling van het kijken naar de drama zelf wordt gelijkgesteld aan de handeling van de hoofdpersoon. Dit is geen genezing van eenzaamheid, maar een geavanceerde marketingstrategie die eenzaamheid 'commercieel maakt' en bestendigt.
K-drama's functioneren nu als 'psychologische infrastructuur' die de geest van de wereldbevolking ondersteunt die heeft verloren of is uitgeput in de neoliberale concurrentie.
〈Vriend op Afroep〉 verdooft de kijker op twee niveaus. Ten eerste, door te laten zien hoe de hoofdpersoon Seo Mi-rae genezing vindt via een virtuele geliefde, vult de kijker ook zijn emotionele honger met de drama als een 'virtuele geliefde'. Ten tweede, door de structurele problemen van de realiteit (overwerk, woononzekerheid, klassenverschillen) te begraven in romantische fantasieën, wordt sociale woede omgezet in emotionele troost.
Hier herleven de kenmerkende 'Assepoester-narratief' en 'redder-narratief' van K-drama's in de digitale tijd. Wat Seo Mi-rae redt, is geen prins op een wit paard, maar een hoogontwikkeld 'datingalgoritme' en een 'betaalbaar abonnement'. Dit verspreidt stilletjes de boodschap dat redding in een kapitalistische samenleving alleen mogelijk is door 'aankoop'.
Byung-Chul Han bekritiseert in 『De Transparante Samenleving』 en 『Het Einde van Eros』 de cultuur van 'Likes'. In een samenleving waar conflicten en negativiteit zijn verwijderd en alleen vloeiende positiviteit wordt verspreid, heeft de mens geen kans meer om te rijpen. De reactie van de wereldwijde fandom op 〈Vriend op Afroep〉 toont deze obsessie met positiviteit. Fans juichen voor Jisoo's mooie uiterlijk en zoete romantiek, terwijl ze de kille waarschuwing van deze productie over de 'kunstmatigheid van relaties' negeren.
Uiteindelijk zijn K-drama's een 'zachte controle-instrument' geworden om de mentale paniek veroorzaakt door het kapitalisme te beheersen. In plaats van boos te zijn over de onrechtvaardigheid en eenzaamheid van de realiteit, zetten mensen de Netflix-app aan en 'abonneren' ze zich op romantiek om hun pijn tijdelijk te vergeten. Dit is geen echte troost, maar eerder een 'emotionele opium' die ons verhindert de oorzaak van de pijn te zien.
De vraag "Wilt u zich abonneren op romantiek?" is de meest existentiële vraag die ons in 2026 wordt gesteld. 〈Vriend op Afroep〉 toont op een verleidelijke manier hoe rationeel, veilig en zoet het is om "Ja" te antwoorden op die vraag. Jisoo's verblindende uiterlijk en Seo In-guk's charmante vertolking maken het moeilijk om dat antwoord te weigeren.
Maar wat we tussen de regels van deze drama moeten lezen, is het verlangen naar dingen die niet 'geabonneerd' kunnen worden. Liefde is van nature de moed om gekwetst te worden en het pijnlijke proces van het omarmen van de onbeleefdheid en onvolmaaktheid van de ander. Zoals Eva Illouz waarschuwde, op het moment dat we emoties aan de markt overlaten en de risico's van relaties door technologie verwijderen, verdampt het diepste deel van ons innerlijk—dat wat menselijkheid wordt genoemd—langzaam.
K-drama's zijn de spiegel aan de voorhoede van de moderne beschaving. De toekomst die 〈Vriend op Afroep〉 weerspiegelt, is misschien geen paradijs waarin technologie ons redt, maar een stille hel waarin we elkaar niet meer 'nodig' hebben. Echte romantiek bestaat niet in een abonnementslijst. Het bestaat alleen in dat moment waarop je het scherm uitschakelt, de ongemakkelijke ogen van de ander ontmoet en een onvoorspelbaar gesprek begint.
Wanneer het kapitalisme ons 'veilige liefde' probeert te verkopen, kunnen we dan vrijwillig kiezen voor 'onzekere liefde'? Het succes van 〈Vriend op Afroep〉 is paradoxaal genoeg de trieste kreet van de mensheid die de kracht van die keuze heeft verloren. Wat we in 2026 nodig hebben, is geen beter algoritme, maar de ruwe moed om elkaars wonden te zien zoals ze zijn. Deze zware vraag die K-drama's hebben opgeworpen, blijft nu bij de kijker. Wilt u zich abonneren op romantiek, of wilt u weer mens worden?
