W grudniu 2025 roku, zimowy wiatr w Seulu był bardziej przenikliwy niż chłód, który ogarnął Yeouido i Geoje. To zimno pochodziło z ogromnego rachunku, który przyleciał z Waszyngtonu D.C. Po ponad 70 latach, w których Stany Zjednoczone były zaporą dla bezpieczeństwa i gospodarki Korei Południowej, rachunek przedstawiony w erze Trumpa 2.0 jest jakościowo inny niż w przeszłości.
To nie jest tylko prośba o zwiększenie wydatków na obronę. Jeśli wcześniejsze negocjacje wymagały gotówki pod pretekstem 'opłat ochronnych', to teraz chodzi o to, by wprowadzić do Stanów Zjednoczonych trzy kluczowe sieci nerwowe przetrwania kraju: przemysł (Industry), finanse (Finance) i energię (Energy) w ramach 'daniny z kapitału i talentów (Tribute)'. Astronomiczna kwota 350 miliardów dolarów (około 500 bilionów wonów) jest na pierwszy rzut oka opakowana jako 'inwestycja'.
Jednak gdy przyjrzymy się bliżej, rzeczywistość jest przerażająca. Inżynierowie stoczniowi są wypychani na pustynię, a Krajowy Fundusz Emerytalny (NPS) jest wykorzystywany do zakupu amerykańskich obligacji, a nawet centra danych muszą przekraczać Pacyfik w ramach 'wymuszonego eksodusu (Exodus)'.
Eksodus przemysłu... puste doki i inżynierowie jako zakładnicy
W czerwcu 2024 roku, przejęcie amerykańskiej stoczni Philly Shipyard przez grupę Hanwha wydawało się wielkim osiągnięciem koreańskiego przemysłu stoczniowego. Korea, posiadająca najlepszą technologię na świecie, miała zdobyć 'Święty Graal' rynku marynarki wojennej USA, a to wszystko opakowane jako odpowiedź na hasło Trumpa o 'odbudowie przemysłu stoczniowego w USA (MASGA)'. Jednak za tym dealem kryje się desperacka i zimna kalkulacja USA.
Obecnie amerykański przemysł stoczniowy jest w zasadzie w stanie śmierci mózgowej. USA, które straciły konkurencyjność w zamkniętym środowisku Jones Act, nie są w stanie odpowiedzieć na ekspansję morską Chin, a nawet utrzymać i konserwować (MRO) istniejące jednostki. W rzeczywistości 40% amerykańskich okrętów podwodnych czeka na naprawę, a przejęcie stoczni Philly przez Hanwha Ocean to nie jest zwykła inwestycja. To raczej 'krajowy mobilizacyjny rozkaz', aby pilnie przetoczyć kapitał i technologię Korei.
Problemem są 'ludzie'. Stocznia jako sprzęt może być kupiona za pieniądze, ale spawacze, hydraulicy i inżynierowie projektanci, którzy mają ją obsługiwać, wyginęli na amerykańskiej ziemi. W końcu, aby uruchomić stocznię Philly, muszą być masowo ściągnięci wykwalifikowani inżynierowie z Geoje i Ulsan. W sytuacji, gdy krajowe stocznie również zmagają się z niedoborem pracowników, odpływ kluczowych talentów będzie 'operacją przeszczepu, która podważy konkurencyjność koreańskiego przemysłu stoczniowego'.
Jeszcze poważniejsza jest podwójna postawa USA. USA pragną kapitału i technologii z Korei, ale jednocześnie zamykają drzwi dla ruchu pracowników. W wrześniu 2025 roku, podczas budowy wspólnej fabryki Hyundai-LG Energy Solutions w Georgii, miało miejsce masowe nalot amerykańskiej służby imigracyjnej (ICE), co było szczytem tej sprzeczności.
Wówczas ICE zatrzymało 317 koreańskich inżynierów. Mimo że w USA brakuje techników do obsługi tych zaawansowanych urządzeń, wykorzystano problem wizowy, aby w rzeczywistości zatrzymać koreańskich inżynierów jako 'zakładników'. USA wymuszają astronomiczne inwestycje, aby zbudować fabrykę, a następnie blokują wjazd pracowników, którzy mają ją obsługiwać, wykorzystując to jako dźwignię do wywierania presji na dalsze ustępstwa.
W odpowiedzi na tę sprzeczność pojawił się 'Partner with Korea Act (H.R. 4687)'. Ustawa ta przydziela 15 000 specjalnych wiz rocznie dla koreańskich specjalistów, co na pierwszy rzut oka wydaje się rozwiązaniem. Jednak istnieje duże ryzyko, że stanie się to ogromnym słomką, która przyspieszy 'odpływ mózgów (Brain Drain)' z koreańskiego przemysłu. Gdy wysokie wynagrodzenia w USA połączą się z likwidacją barier wizowych, koreańscy utalentowani młodzi inżynierowie nie będą mieli powodu, by pozostawać w kraju.
USA mobilizują nie tylko kapitał Korei, ale także 'ludzi', aby odbudować zrujnowany ekosystem produkcji. Koreańskie zakłady przemysłowe cierpią z powodu niedoboru pracowników, podczas gdy asy, którzy powinni wspierać sojusz, muszą opuszczać kraj w ramach 'wymuszonego eksodusu', co grozi utrwaleniem się w systemie prawnym. To jest prawdziwy rachunek, który przysłał sojusznik.
