[K-STAR 7] Wieczna persona koreańskiego kina, Ahn Seong-ki

5 stycznia 2026 roku o godzinie 9:00 koreańskie kino straciło jeden z największych filarów. Aktor Ahn Seong-ki, którego tytuł „narodowy aktor” był bardziej naturalny niż kiedykolwiek, zmarł w wieku 74 lat w szpitalu w Yongsan w Seulu. Jego śmierć nie była jedynie informacją o zmarłym celebrycie. Była to sygnalizacja, że historia koreańskiego kina, które wyrosło z ruin po wojnie koreańskiej, zamknęła jeden ze swoich rozdziałów.  

Na koniec 2025 roku, gdy zimny wiatr wiał, upadł w swoim domu i już się nie podniósł. Po długiej walce z rakiem krwi, która rozpoczęła się w 2019 roku, i po tym, jak otrzymał diagnozę wyleczenia, jego determinacja do powrotu na plan była jeszcze większa, co potęgowało uczucie straty wśród społeczeństwa. Nawet na łożu śmierci nie przestał myśleć o filmach, a do ostatnich chwil, gdy jego świadomość malała, czytał scenariusze i marzył o powrocie, mówiąc, że „czas leczy rany”.

Dla zagranicznych czytelników imię Ahn Seong-ki może być obce w porównaniu do młodych gwiazd, które prowadzą ostatni boom K-content. Jednak to właśnie Ahn Seong-ki był osobą, która stworzyła żyzny grunt, na którym Bong Joon-ho podniósł Oscara za 〈Parasite〉 i 〈Squid Game〉 uderzył w cały świat. Miał on elegancję Gregory'ego Pecka, popularność Toma Hanksa i spektrum aktorskie Roberta De Niro.  

Rozpoczął swoją karierę jako dziecięcy aktor w latach 50. i przetrwał do lat 20., przeżywając blisko 70 lat burzliwych czasów w koreańskim społeczeństwie. Cenzura w czasach dyktatury wojskowej, gorączka ruchu demokratycznego, walka o ochronę krajowego kina poprzez walkę o kwoty ekranowe, a w końcu nadejście renesansu koreańskiego kina - Ahn Seong-ki był w centrum wszystkich tych momentów.  

Niniejszy artykuł ma na celu zbadanie życia aktora Ahn Seong-ki w kontekście współczesnej historii Korei i historii kina, a także głęboką analizę tego, co jego dziedzictwo oznacza dla obecnych i przyszłych filmowców.

Plotki o zdrowiu Ahn Seong-ki zaczęły się pojawiać około 2020 roku. Po zdiagnozowaniu go z rakiem krwi w 2019 roku, podjął leczenie z charakterystyczną dla siebie siłą ducha i w 2020 roku otrzymał diagnozę wyleczenia. Jednak rak był uparty. Po sześciu miesiącach choroba powróciła, ale nie chciał pokazywać słabości przed publicznością. Jego widok w peruce i z opuchniętą twarzą na oficjalnych wydarzeniach, zawsze z uśmiechem, poruszył serca wielu ludzi.  

Jego ostatnie dni były tragiczne, ale jednocześnie były walką o zachowanie godności jako artysta. 30 grudnia 2025 roku, po tym jak jedzenie utknęło w jego drogach oddechowych, został przewieziony do szpitala w stanie zatrzymania akcji serca, a przez sześć dni znajdował się na granicy życia i śmierci w intensywnej terapii. A 5 stycznia 2026 roku, w obecności rodziny, spokojnie zamknął oczy.

Jego pogrzeb odbył się jako 'pogrzeb filmowców', wykraczający poza rodzinny. To najwyższe wyróżnienie, które przysługuje tylko osobom, które wniosły ogromny wkład w rozwój koreańskiego kina. Komitet pogrzebowy, zorganizowany przez Fundację Sztuki i Kultury Shin Young-kyun oraz Koreańskie Stowarzyszenie Aktorów Filmowych, składał się z wielkich postaci koreańskiego kina.

Miejsce pogrzebu było morzem łez. Szczególnie aktor Park Joong-hoon, który współpracował z nim w wielu klasykach, takich jak 〈Two Cops〉 i 〈Radio Star〉, przyjął rolę gospodarza i witał gości, mówiąc: „40 lat spędzonych z moim mistrzem to błogosławieństwo. Nie potrafię wyrazić tego smutku słowami”, łkając. Światowe gwiazdy, takie jak Lee Jung-jae i Jung Woo-sung z 〈Squid Game〉, również z poważnymi minami czuwały przy trumnie, żegnając swojego wielkiego mistrza.  

Rząd uznał zasługi zmarłego, przyznając mu najwyższe odznaczenie, 'Złoty Medal Kultury', przyznawane artystom. To potwierdza, że był on osobą, która symbolizowała koreańską kulturę, a nie tylko celebrytą.

Ahn Seong-ki urodził się 1 stycznia 1952 roku w Daegu, w czasie trwającej wojny koreańskiej. Jego ojciec, Ahn Hwa-young, był producentem filmowym, a takie środowisko rodzinne stało się dla niego naturalnym wprowadzeniem do świata kina.

Jego debiutanckim filmem był 〈The Twilight Train〉 w reżyserii Kim Ki-young, w którym zagrał w wieku zaledwie 5 lat. Po wojnie koreańskiej społeczeństwo było pełne ubóstwa i chaosu, ale mały Ahn Seong-ki na ekranie był dla publiczności źródłem pocieszenia. Szczególnie w 1960 roku, w arcydziele Kim Ki-young 〈The Housemaid〉, zagrał rolę dziecka, które jest ofiarą pragnień i szaleństwa dorosłych, prezentując delikatną grę, która była trudna do uwierzenia, że jest to gra dziecięca. W tym okresie wystąpił w około 70 filmach, nazywając go 'genialnym dzieckiem'.

Ahn Seong-ki mądrze pokonał tragedię, z którą boryka się większość dziecięcych gwiazd - niepowodzenie w przejściu na dorosłego aktora lub zapomnienie przez publiczność. W czasie, gdy miał rozpocząć szkołę średnią, odważnie przerwał swoją karierę aktorską. Było to związane z trudnymi warunkami produkcyjnymi w koreańskim przemyśle filmowym, ale przede wszystkim z uświadomieniem sobie, że „nie można stać się dobrym aktorem, nie doświadczając życia jako zwykły człowiek”.

Zaczął studia na Uniwersytecie Języków Obcych w Korei, na kierunku wietnamskim. Wybór tego kierunku był związany z sytuacją, w której Korea brała udział w wojnie w Wietnamie. Chociaż po komunistycznej rewolucji w Wietnamie w 1975 roku nie miał możliwości pracy w swoim zawodzie, jego studia i działalność w teatrze w czasie studiów wzbogaciły jego humanistyczne wykształcenie.  

Po ukończeniu studiów został oficerem rezerwy (ROTC) i służył jako oficer artylerii. W tym czasie prowadził życie zwykłego człowieka i żołnierza. Później, w jego grze aktorskiej, 'autentyczność małego człowieka' i 'silne poczucie życia' były wynikiem tego blisko dziesięcioletniego okresu. Odrzucił przywileje gwiazdy i wszedł w tłum, dzięki czemu, gdy ponownie stanął przed publicznością, mógł najlepiej reprezentować ich twarze.

W latach 80. Korea była politycznie w mrocznych czasach dyktatury Chun Doo-hwana, ale kulturowo był to czas, w którym nowe siły zaczęły się budzić. Powrót Ahn Seong-ki zbiegł się dokładnie z początkiem 'Koreańskiej Nowej Fali'.

Film 〈A Good Day to Wind〉 w reżyserii Lee Jang-ho był przełomowym dziełem, które na nowo zdefiniowało Ahn Seong-ki jako dorosłego aktora. W tym filmie zagrał młodego mężczyznę 'Deok-bae', który przyjeżdża do miasta, pracując jako dostawca w chińskiej restauracji i pomocnik w zakładzie fryzjerskim.  

• Analiza: W tamtym czasie koreańskie kino było zdominowane przez filmy melodramatyczne i filmy państwowe z powodu cenzury. Jednak 'Deok-bae' Ahn Seong-ki bez ogródek pokazał portret stłumionej młodzieży lat 80. Jego niezdarny sposób mówienia i niewinna twarz odzwierciedlały frustrację społeczeństwa, które chciało mówić, ale nie mogło w czasach reżimu.

W filmie 〈Mandala〉 w reżyserii Im Kwon-taek zagrał 'Beop-woon', mnicha, który kontrastuje z upadłym mnichem Jisanem.  

• Przemiana aktorska: Podjął decyzję o ogoleniu głowy i żył jak prawdziwy mnich, całkowicie poświęcając się roli. Jego powściągliwa wewnętrzna gra została doceniona przez międzynarodową krytykę, w tym na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Berlinie. To był przykład, że koreańskie kino może zawierać filozoficzną głębię, a nie tylko banalne emocje.

Film 〈Chilsu and Mansu〉 w reżyserii Park Kwang-soo jest jednym z najostrzejszych dzieł, które uchwyciły sprzeczności społeczeństwa koreańskiego lat 80.  

• Fabuła i implikacje: Ahn Seong-ki zagrał 'Mansu', który z powodu swojego ojca, komunisty, był związany z społecznym zakazem i nie mógł spełnić swoich marzeń. Ostatnia scena, w której razem z partnerem 'Chilsu' (Park Joong-hoon) krzyczy w stronę świata z dachu wieżowca, jest uważana za jedną z najbardziej symbolicznych końcówek w historii koreańskiego kina.

• Kontekst dla zagranicznych czytelników: Rok 1988 był rokiem, w którym odbyły się Igrzyska Olimpijskie w Seulu, a Korea demonstrowała światu, że jest 'nowoczesnym krajem'. Jednak film wskazywał na wykluczenie klasy robotniczej i tragedię podzielonego kraju, ukryte za blaskiem olimpiady. Ich krzyk, rzucony jak żart z dachu, został błędnie zinterpretowany przez władze jako 'protest antyrządowy' i stłumiony. To była ostra czarna komedia dotycząca autorytarnego społeczeństwa, w którym brakowało komunikacji.

Po demokratyzacji w latach 90. cenzura została złagodzona, a kapitał dużych korporacji zaczął napływać do przemysłu filmowego, co doprowadziło do renesansu koreańskiego kina. Ahn Seong-ki zajął w tym okresie wyjątkową pozycję, swobodnie przechodząc między filmami artystycznymi a komercyjnymi.

Film 〈Two Cops〉 w reżyserii Kang Woo-seok jest początkiem koreańskiego buddy movie i wielkim hitem.  

• Postać: Ahn Seong-ki zagrał skorumpowanego i przebiegłego detektywa Jo, współpracując z nowym detektywem (Park Joong-hoon), który jest zasadniczy.

• Znaczenie: Jego komediowa gra, która zrzuciła ciężkie i poważne wrażenie, zaskoczyła publiczność świeżym uderzeniem. Sukces tego filmu sprawił, że stał się nie tylko 'aktorem dramatycznym', ale także 'gwarancją sukcesu w box office'.

Film 〈The White War〉 w reżyserii Jeong Ji-young jest jednym z pierwszych koreańskich filmów, które poruszają PTSD (zespół stresu pourazowego) weteranów wojny w Wietnamie.  

• Dogłębna analiza: Dla niego, który był absolwentem kierunku wietnamskiego i był częścią pokolenia weteranów, ten film był szczególny. Zagrał pisarza Han Gi-joo, który zmaga się z pamięcią wojny, dramatycznie ukazując, jak wojna niszczy duszę jednostki. W tamtym czasie w koreańskim społeczeństwie wysyłanie wojsk do Wietnamu było często przedstawiane jako 'kamień węgielny rozwoju gospodarczego', ale Ahn Seong-ki ujawnił okropne oblicze wojny w tym filmie. Otrzymał nagrodę za najlepszą rolę męską na Festiwalu Filmowym Azji i Pacyfiku, zdobywając międzynarodowe uznanie.

Film 〈Silmido〉 z 2003 roku był pierwszym koreańskim filmem, który przekroczył 10 milionów widzów, otwierając erę '10 milionów'.  

• Tło historyczne: Film opowiada o tragicznej prawdziwej historii jednostki 684 (jednostka Silmido), która została założona w 1968 roku w celu infiltracji Korei Północnej, ale została porzucona w atmosferze pojednania między Koreą Północną a Południową.

• Rola Ahn Seong-ki: Zagrał dowódcę szkolenia, który musi szkolić żołnierzy, ale w końcu musi ich zabić na rozkaz państwa. Jego słynne zdanie „Strzelaj do mnie i idź” stało się popularnym powiedzeniem. Dzięki temu filmowi udowodnił, że nawet w średnim wieku może nadal być w centrum uwagi w box office.

W filmie 〈Radio Star〉 w reżyserii Lee Joon-ik zagrał menedżera Park Min-soo, który cicho wspierał wygasłego rockmana Choi Gon (Park Joong-hoon). Jego gra, choć nieprzykuwająca uwagi, miała głęboki wydźwięk i została oceniona jako „rola, w której najlepiej ujawnia się prawdziwa osobowość aktora Ahn Seong-ki”.  

Ahn Seong-ki jest szanowany jako 'narodowy aktor' nie tylko za swoje umiejętności aktorskie. Poświęcił całe życie na ochronę praw aktorów i wypełnianie społecznych obowiązków. Od końca lat 90. do połowy lat 2000. w trakcie negocjacji dotyczących umowy inwestycyjnej (BIT) i FTA z USA, rząd koreański próbował zmniejszyć kwoty ekranowe (system obowiązkowego wyświetlania krajowych filmów). W odpowiedzi na to, filmowcy stanowczo protestowali, a Ahn Seong-ki zawsze stał na czołowej linii tego oporu.  

• Znaczenie działalności: Ahn Seong-ki, który na co dzień był łagodny i cichy, zaskoczył publiczność, gdy pojawił się na ulicznych protestach w opasce na głowie. Mówił: „Kwoty ekranowe to nie walka o talerze, ale kwestia suwerenności kulturowej”. W obliczu ataków hollywoodzkich blockbusterów, zagraniczni czytelnicy powinni pamiętać, że koreańskie kino mogło przetrwać dzięki takiej desperackiej walce, jaką toczyli Ahn Seong-ki i inni filmowcy.

Pod koniec lat 2000., gdy nielegalne pobieranie filmów doprowadziło rynek praw do filmów do kryzysu, Ahn Seong-ki, wspólnie z Park Joong-hoon, prowadził kampanię 'Good Downloader'. Zapraszał gwiazdy do nagrywania filmów promocyjnych bez wynagrodzenia i apelował do publiczności, że „płacenie sprawiedliwej ceny za korzystanie z treści to sposób na ożywienie kultury”. Ta kampania odegrała kluczową rolę w ukształtowaniu kultury konsumpcji cyfrowych treści w Korei.

Ahn Seong-ki działał jako ambasador UNICEF od 1993 roku, przez ponad 30 lat angażując się w pomoc dzieciom w ubóstwie na całym świecie.  

• Autentyczność: Nie był to tylko zwykły ambasador. Osobiście odwiedzał obszary konfliktów i głodu w Afryce i Azji, angażując się w działalność charytatywną. Koreańska Komisja UNICEF wyraziła głęboki żal po jego śmierci, mówiąc, że był „solidnym filarem nadziei dla dzieci na całym świecie”.

Po jego odejściu, internetowe społeczności i media społecznościowe były zalane opowieściami o jego dobrych uczynkach. To dowód na to, jak wspaniałym był człowiekiem. Najbardziej kontrowersyjna historia dotyczy jego luksusowego apartamentu 'Hannam the Hill' w Hannam-dong w Seulu. Według relacji jednego z internautów, Ahn Seong-ki co roku na koniec roku zapraszał wszystkich pracowników biura zarządzającego apartamentem, ochroniarzy i sprzątaczy do hotelu na wspólny posiłek.  

• Szczegóły: Nie chodziło tylko o płacenie pieniędzy. Ahn Seong-ki i jego żona, ubrani w garnitury i hanbok, witali każdego pracownika przy wejściu, dziękując im i robiąc pamiątkowe zdjęcia. To pokazuje jego filozofię, że należy szanować ludzi, niezależnie od ich statusu społecznego.

Piosenkarz Bada wspomina, że Ahn Seong-ki zawsze dbał o niego, zarówno w kościele, jak i na rybach, mówiąc: „Czułem prawdziwą głębię ciepła dorosłego”. Ok Taec-yeon z 2PM nie zapomni, jak podczas kręcenia filmu 〈Hansan: The Emergence of the Dragon〉 zawsze podchodził pierwszy, by rozładować napięcie uśmiechem, mimo że był jego wielkim mistrzem. Był aktorem, który nie opuszczał planu, nawet gdy nie miał swojej roli, i zawsze był z zespołem i młodszymi kolegami.

Przez blisko 70 lat w branży rozrywkowej Ahn Seong-ki nigdy nie był zamieszany w żaden skandal ani kontrowersje. Jego surowa samokontrola i moralność były największą siłą, która uczyniła go 'narodowym aktorem'. Powstrzymywał się od występów w reklamach, aby nie nadmiernie eksploatować swojego wizerunku, a stanowczo odrzucał zaproszenia ze strony polityków, podążając jedynie ścieżką aktora.

Śmierć Ahn Seong-ki pozostawiła w koreańskim kinie niezatarte miejsce. Nie był on tylko aktorem. Był towarzyszem, który przeszedł przez trudności i chwałę, jaką przeszło koreańskie kino, był kompasem dla młodszych pokoleń i przyjacielem, na którym publiczność mogła polegać.

Dla zagranicznych czytelników Ahn Seong-ki jest kluczem do zrozumienia głębi i szerokości koreańskiego kina. Geny Ahn Seong-ki są zakorzenione w DNA obecnych koreańskich aktorów, którzy fascynują świat, takich jak Song Kang-ho z 〈Parasite〉, Choi Min-sik z 〈Oldboy〉 i Lee Jung-jae z 〈Squid Game〉.

Powiedział: „Chcę być aktorem, który starzeje się razem z widzami”. I dotrzymał tej obietnicy. Zamiast dominować na miejscu błyszczącej gwiazdy, zawsze grał z pokorą, zwracając się ku ludziom. Zimą 2026 roku pożegnaliśmy go, ale jego ponad 180 filmów i jego ludzka miłość będą świecić na ekranie na zawsze.

„Do widzenia, narodowy aktorze. Dzięki tobie koreańskie kino nie było samotne.”