பொறுப்புக்கருத்து என்ற பெயரில் கிரேக்க துக்கம் 'திரைப்படம் ஓல்ட்பாய்'

[KAVE=சொந்தராஜ் செய்தியாளர்] மது குடித்து காவல் நிலையத்தை சுற்றி வந்த ஒரு ஆண் இருக்கிறார். பெயர் ஓதேசு (சொந்தராஜ்), அவர் ஒரு நல்ல மனிதனும் இல்லை, அதே சமயம் ஒரு தீய மனிதனும் இல்லை, 'இன்று மட்டும் சற்று சீராக வாழ்கிறேன்' என்ற சாதாரண குடும்பத்தோடியாக இருக்கிறார். அப்படி இருக்கும்போது, ஒரு மழை மாலை, மகளின் பிறந்த நாளுக்குப் பிறகு நண்பருடன் பேசிக்கொண்டிருந்த போது, திடீரென மறைந்து போகிறார். வெளிநாட்டவர் கடத்திக்கொண்டது போல, அவர் காணாமல் போகிறார், அவர் விழித்திருக்கும் இடம் ஒரு குறுகிய அறை. ஜன்னல் இல்லாமல், இயற்கை ஒளி என்றால் ஒரு கைப்பிடி கூட இல்லை, ஒரே ஒரு தொலைக்காட்சி மற்றும் தினமும் வந்துவரும் கும்மி, மற்றும் சந்தேகத்திற்குரிய மேலாளர் மட்டுமே உள்ள அடைக்கல இடம்.

யாரும் ஏன் அவரை அடைக்கிறார்கள், எப்போது வரை இங்கு இருக்க வேண்டும் என்று எவரும் தெரியவில்லை. காப்காவின் நாவலின் கதாபாத்திரம் இருந்தால், இங்கு நிர்வாகத்தின் அசாதாரணத்தைப் பற்றி சிந்தித்திருப்பார், ஆனால் ஓதேசுவுக்கு மீதமுள்ளது உலகின் செய்திகளை வெளியேற்றும் தொலைக்காட்சி மற்றும் முடிவில்லாத கோபம் மட்டுமே. காலம் சுவரில் வரையப்பட்ட சிவப்பு கோடு மூலம் குறிக்கப்படுகிறது, அவர் கான்கிரீட்டில் தட்டிக்கொண்டு தப்பிக்க முயற்சிக்கிறார், சாண்ட்பேக் பதிலாக காற்றை அடிக்கிறார். ஒருநாள் கதவு திறக்குமென கற்பனை செய்து, பழிவாங்கும் எண்ணங்களை நினைத்துக்கொண்டிருக்கும்போது, அவரது முகம் 'மொன்டேகிரிஸ்டோ கௌண்ட்' அல்ல, அதற்கு பதிலாக ஒரு மிருகத்திற்கு அருகிலுள்ள ஒன்றாக மாறுகிறது.

அப்படி 15 ஆண்டுகள் கழித்து, ஒரு நாள், அவர் யாரோவின் மாறுபட்ட விளையாட்டாக திடீரென விடுதலை செய்யப்படுகிறார். வெளியேற்ற அறிவிப்பு கிடைக்கவில்லை, போலீசாரால் மீட்கப்படவில்லை. மயக்கம் களைந்ததும், உயர்ந்த கூரையில், கையில் இன்னும் புகையிலை மற்றும் கைபேசி உள்ளது, கண் முன்னே அடைக்கலத்திற்கு முன்பு மாறுபட்ட நகரத்தின் காட்சி விரிகிறது.

ஓதேசு முதலில் அவர் அடைக்கப்பட்ட அறையின் சுட்டியைத் தேடுகிறார். அந்த 15 ஆண்டுகளில் குடும்பத்திற்கு என்ன நடந்தது என்பதை உறுதிப்படுத்தும் செயல்முறை, ஒரு பயங்கரமான திரைப்படத்தின் ஒரு காட்சியைப் போலவே கொடூரமாக இருக்கிறது. அவரது முகம் மேலும் கஷ்டமாகவும், அவசரமாகவும் மாறுகிறது, பார்வையாளர்கள் இதுவே ஒரு சாதாரண தப்பிக்கும் நாடகம் அல்ல, ஆனால் நன்கு வடிவமைக்கப்பட்ட விளையாட்டு மேடையில் ஒரு குதிரை விளையாட்டாக இருக்குமென உணர்கிறார்கள்.

மிடோ, காப்பு அல்லது கவர்ச்சி?

அந்த செயல்முறையில் சந்தித்தவர் மிடோ (காங் ஹே ஜங்). இணையதளத்தில் பதிவுகளை விட்டுவிட்டு ஓதேசுவை கண்டுபிடித்த இளம் சுஷி சமையல்காரர், எங்கு ஒரு சிரமம் இருந்தாலும், அதிர்ச்சியுடன் அவரது அருகில் இருக்கிறார். மிடோ, வாழ்க்கை முழுவதும் கொள்ளையடிக்கப்பட்ட இந்த மனிதனுக்கு, பரிதாபம் மற்றும் ஆர்வம், மற்றும் விளக்கமளிக்க முடியாத ஒரு குழப்பமான ஈர்ப்பு ஆகியவற்றை ஒரே நேரத்தில் உணர்ந்து, மெதுவாக மனதின் கதவை திறக்கிறார்.

இவர்கள் இணைந்து அடைக்கல இடத்தின் சின்னங்களைத் தேடுகிறார்கள், கும்மியின் சுவையை சுட்டியாகக் கொண்டு குற்றவாளியை குறுக்குகிறார்கள். ஒரு விசாரணை விளையாட்டில் ஈடுபட்ட காதலர்களைப் போல தெரிகிறார்கள், ஆனால் இந்த உறவில் விளக்கமளிக்க முடியாத ஒரு விசித்திரமான உணர்வு மாறுபடுகிறது. ஒருவருக்கொருவர் காப்பு அல்லது மற்றொரு சிக்கலா என்பதைப் புரிந்துகொள்ள முடியாத 'காதல்' என்ற வார்த்தை மூலம் விளக்க முடியாத ஒரு அச்சுறுத்தல் தொடர்கிறது.

அப்போது, ஓதேசுவை அடைத்தவர் தோன்றுகிறார். செல்வந்தரும் நன்கு திட்டமிடப்பட்ட இவுஜின் (யூஜிதே), அவர் தனது பின்னால் வந்த ஓதேசுவுக்கு கேள்வி கேட்கிறார். "நான் உன்னை ஏன் அடைத்தேன்?" இந்த தருணத்தில், உண்மையைத் தேட வந்த பின்தொடர்பவர், திடீரென விசாரணை இலக்கு அல்ல, 'விளையாட்டின் பங்கேற்பாளர்' ஆக மாறிவிடுகிறார். இவுஜின், அடையாளத்தை மறைக்காமல், செழுமையான பெண்ட்ஹவுஸ் திறந்து காட்டுகிறார், மற்றும் க்விஜ் ஷோ எம்.சி. போல, 15 ஆண்டுகள் அடைக்கப்பட்டதற்கான காரணத்தைத் தேடுங்கள் என்று பரிந்துரைக்கிறார்.

ஓதேசுவின் கோபம் மேலும் அதிகரிக்கிறது, ஆனால் பார்வையாளர்கள் மெதுவாக வேறு உணர்வுகளை உணர்கிறார்கள். இந்த கதை ஒரு மனிதனின் அசாதாரண பழிவாங்குதலாக மட்டுமல்ல, முந்தைய நினைவில் தொடங்கிய துக்கத்தின் மீண்டும் திருப்பம், கிரேக்க புராணத்தின் ஓயிடிபஸ் போல, தனது குற்றத்திற்கு எதிராக நடக்கும் விதியின் பயணம் என்பதைக் கூறுகிறது.

பின்னர் நிகழ்வுகள், உண்மையில் ஆழத்தில் இறங்கும் சுழல் படிக்கட்டாகும். ஓதேசு பள்ளி காலத்தில், சிறியதாகக் கருதப்பட்ட சொற்கள் மற்றும் செயல்கள் யாரோவின் வாழ்க்கையை அடிப்படையாக மாற்றியிருக்கலாம் என்ற சுட்டியை நினைவில் கொண்டிருக்கிறார். நினைவின் அறைகளை ஒன்றுக்கொன்று திறக்கும்போது, 'ஷெர்லாக் ஹோம்ஸ்' இன் விசாரணை நாடகத்தைப் போலவே, ஆனால் ஒரே நேரத்தில் தனது குற்றத்தை எதிர்கொள்ளும் மறுபடியும் திரும்பும் பாதையாகவும் தெரிகிறது.

பள்ளி, பழைய நண்பர்கள், பழைய கிசுகிசுக்கூட அனைத்தும் புதிர் துண்டுகளாக மீண்டும் உயிர்ப்பிக்கின்றன. உண்மைக்கு அருகிலே செல்லும்போது, வன்முறை மேலும் கொடூரமாகவும், உணர்வுகள் மேலும் கடுமையாகவும் மாறுகின்றன. திரைப்படம் இறுதியில் கடைசி கதவை திறக்குமுன், மிக முக்கியமான ரகசியம் பார்வையாளர்களால் நேரடியாக உறுதிப்படுத்தப்பட வேண்டும். 'ஓல்ட்பாய்' இன் முடிவு, உண்மையில் ஒரு பாக்ஸரின் தாக்குதலுக்கு போன்றது, மற்றும் காயம் சில நாட்கள் கழித்து கூட வலிக்கிறது.

‘காணொளி அழிவு’·‘அதிர்ச்சி கதை’ மூலம் உங்கள் வாழ்க்கையை கேட்கிறது

‘ஓல்ட்பாய்’ இன் உண்மையான சக்தி, இந்த கொடூரமான கதை, வெறும் உந்துவிக்கும் பழிவாங்குதலாகக் கருதாமல், நினைவுகள் மற்றும் குற்ற உணர்வு, மற்றவர்களின் பார்வையை எதிர்கொள்ள முடியாத மனிதனின் பலவீனத்தை இறுதிவரை ஆராய்வதில் உள்ளது. பாக் சான் உக் இயக்குனர், கதையின் எலும்புகளை ஜப்பானிய காமிக்ஸ் மூலம் எடுத்துக்கொள்கிறார், ஆனால் திரைப்படத்தின் இறுதியில், அது முற்றிலும் வேறு அளவுக்கு உள்ளது.

பிரபலமான காட்சி, அந்த புகழ்பெற்ற நீளமான காட்சியில் ஆக்சன் ஆகும். ஒரு குத்துச்சண்டை ஒன்றை பிடித்துக் கொண்டு, பலருடன் மோதும் ஓதேசுவின் போராட்டம், 'மாட்ரிக்ஸ்' இன் பிரகாசமான கையூட்டம் அல்லது 'கில் பில்' இன் கத்தி நடனத்துடன் ஒப்பிட முடியாதது. குலுங்கும் உடல், மூச்சு பிடிக்கும், கனமான தாக்கத்தைப் பற்றிய கவனம் செலுத்துகிறது. ஒரு கட்டத்தில் முன்னேறும் அவரது பின்னணி, 15 ஆண்டுகள் தனியாக சுவரில் தட்டிக்கொண்டு காத்திருந்த காலத்தை முழுமையாக எடுத்துக்காட்டுகிறது. இந்த காட்சி, பின்னர் 'டேர் டெவில்' தொடர் முதல் 'கிங்ஸ்மேன்' வரை பல படங்களில் homage செய்யப்பட்டது, ஆனால் இன்னும் முதன்மை அளவுக்கு மீற முடியவில்லை. பீடில்ஸ் பாடல்களை மூடுபனி செய்யும் குழுக்களுக்குப் போல, வடிவத்தைப் பின்பற்றலாம், ஆனால் அதில் உள்ள அவசரத்தைப் பிரதிபலிக்க முடியாது.

நிறம் மற்றும் இசை, செட் வடிவமைப்பு, படைப்பின் அடிப்படையாக உள்ள பெரிய தூண்களாகும். இருண்ட ஊதா மற்றும் சிவப்பு நிறங்கள் கலந்த திரை, கதாபாத்திரங்களின் ஆசைகள் மற்றும் குற்றங்களை காட்சிப்படுத்துகிறது, இவுஜின் இன் பெண்ட்ஹவுஸ், குளிர்ந்த முறையில் ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட மினிமலிசம் மூலம் அவரது வளைந்த அதிகார உணர்வை வெளிப்படுத்துகிறது. சோந்தராஜ் மற்றும் யூஜிதே, காங் ஹே ஜங் ஆகியோரின் நடிப்பு, இந்த விசித்திர உலகத்தை உண்மையாகக் கொண்டு வருவதற்கான முக்கிய கருவியாக உள்ளது.

மிகவும் சோந்தராஜ் இன் ஓதேசு, ஆரம்பத்தில் மது குடித்த சிரமம் முதல், பின்னணி மனிதனுக்கு கீழே உள்ள கத்தியைப் போலவே, உணர்வுகளின் பரந்த அளவுக்கு பரந்ததாக உள்ளது. அவரது முகம் மட்டும் நெருக்கமாகக் காட்சியளித்தால், பார்வையாளர்கள் உரையாடலின் பாதி ஏற்கனவே கேட்டது போல உணர்வாக இருக்கிறார்கள். யூஜிதே நடித்த இவுஜின், மாறாக, முகத்தை கட்டுப்படுத்தி அமைதியான தொனியில் வெறுமையான நம்பிக்கையை வெளிப்படுத்துகிறார். சூடான மற்றும் குளிர்ந்தது, இந்த மாறுபாடு திரைப்படத்தின் அழுத்தத்தை இறுதிவரை வலுப்படுத்துகிறது.

பொதுமக்கள் விரும்பிய ‘பொதுவான பயம் மற்றும் நெறிமுறையின் சிக்கல்’

பொதுமக்களின் காதலின் காரணம், எதிர்பாராத அளவுக்கு எளிது. ஓல்ட்பாய், கடுமையாக வளைந்த அமைப்பில் இருந்தாலும், யாரும் ஒருமுறை கேட்ட கேள்வியை எழுப்புகிறது. 'நான் கவனிக்காமல் சொன்ன ஒரு வார்த்தை, யாருக்காவது வாழ்நாள் முழுவதும் அழிக்க முடியாத காயமாக இருந்தால்?' எஸ்என்எஸ் காலத்தில் வாழும் நமக்கு இந்த கேள்வி மேலும் கூர்மையாக உள்ளது. பள்ளி காலத்தில் விளையாட்டாக பதிவேற்றிய ஒரு பதிவேடு, மதுபானத்தில் நகைச்சுவையாகச் சொன்ன ஒரு வார்த்தை யாருடைய வாழ்க்கையை எப்படி மாற்றியது என்பதை யாரும் அறிய முடியாது.

மேலும் "பழிவாங்குதல் எங்கு மனித உணர்வாக புரிந்துகொள்ளப்படலாம்?" என்ற கேள்வும் வருகிறது. திரைப்படம் எதற்கும் எளிதாக ஆதரவு அளிக்கவில்லை. அதற்கு பதிலாக, பார்வையாளர்கள் தங்கள் அனுபவம் மற்றும் நெறிமுறைக்கு ஏற்ப முடிவுகளை எடுக்கச் செய்கிறது. எனவே, இந்த படைப்பு தலைமுறை மற்றும் தேசியத்தைத் தாண்டி பல்வேறு விளக்கங்களை உருவாக்கியுள்ளது. யாரோ 'சிறந்த பழிவாங்குதல் நாடகம்' என்று அழைக்கிறார்கள், யாரோ 'கொரிய திரைப்படம் அடைந்த துக்கத்தின் உச்சம்' என்று கூறுகிறார்கள். குவென்டின் டாரண்டினோ பாராட்டியுள்ளார், கான் திரைப்பட விழாவின் நீதிபதி விருதைப் பெற்றுள்ளார், ஸ்பைக் லீ மறுபடியும் முயற்சித்தார், ஆனால் முதன்மை அளவுக்கு அடிமையாகிவிட்டார். எந்தவொரு வழியிலும், ஒருமுறை பார்த்த பிறகு எளிதாக மறக்க முடியாத திரைப்படம் என்ற மதிப்பீடு ஒரே மாதிரியானது.

உலகில் எங்கும் இல்லாத ‘உலகின் சிறந்த பழிவாங்குதல் நாடகம்’

ஓல்ட்பாய்ை பரிந்துரைக்க விரும்பும் பார்வையாளர்கள் எதிர்பாராத அளவுக்கு பரந்த அளவிலானவர்கள். முதலில், வகை திரைப்படங்களை விரும்பும், ஆனால் 'ஐரன் மேன்' போன்ற சாதாரண ஹீரோ கதைகளால் சோர்வடைந்த பார்வையாளர்கள், இந்த திரைப்படத்தில் மிகவும் புதிய காத்திருப்பை அனுபவிக்கிறார்கள். ஓதேசு வெற்றி பெறுகிறாரா அல்லது தோல்வி அடைகிறாரா என்பது முக்கியமல்ல. இறுதிவரை காத்திருக்கும் மனிதனின் முகம் எவ்வளவு கடுமையாகவும் அழகாகவும் இருக்க முடியும் என்பதைப் பார்ப்பது, ஒரு பாக்ஸிங் போட்டியை ரிங்கில் இருந்து பார்ப்பது போலவே அனுபவமாக இருக்கிறது.

காணொளி மற்றும் இயக்கத்தின் முழுமையை முக்கியமாகக் கருதும் பார்வையாளர்களுக்கு, ஓல்ட்பாய் தவிர்க்க முடியாத படைப்பாகும். ஒவ்வொரு காட்சியும், ஒவ்வொரு காட்சியும், நடிகரின் கண்கள் வரை அனைத்தும் திட்டமிடப்பட்ட வடிவமைப்பின் அடிப்படையில் உள்ளது, மேலும் மீண்டும் மீண்டும் பார்க்கும்போது புதிய அர்த்தம் தெரிகிறது. ஹிட்ச்காக் இன் 'மயக்கம்' அல்லது குரோசாவாவின் 'ரஷோமான்' போல, இந்த திரைப்படம் பல முறை பார்த்தாலும், ஒவ்வொரு முறையும் மாறுபட்ட அடுக்குகளை வெளிப்படுத்துகிறது.

ஆனால் எளிதான பொழுதுபோக்கு எதிர்பார்க்கும் ஒருவருக்கு பரிந்துரைக்க விரும்பவில்லை. திரைப்படம் எழுப்பும் கேள்விகள் எளிதாக இல்லை, எனவே இறுதியில் கிரெடிட் எழுந்த பிறகு, ஒரு சில நேரம் மனம் கசப்பாக இருக்கலாம். பாப்கார்களை நகைச்சுவையாகக் கண்டு மகிழ்வதற்கான 'அவெஞ்சர்ஸ்' அல்ல, அமைதியாக தனியாக உட்கார்ந்து, சாப்பிட வேண்டும் மற்றும் செரிக்க வேண்டிய உணவுக்கான ஒரு உணவுக்கூடமாக உள்ளது.

அந்த கனமான நினைவுகளை மகிழ்ச்சியுடன் ஏற்றுக்கொள்வதற்கானால், ஓல்ட்பாய் உங்கள் திரைப்பட வாழ்க்கையில் சில வலிமையான அனுபவமாக இருக்கும். தன்னைப் பார்க்க வைக்கும் கொடூரமான கண்ணாடி போன்ற படைப்புகளை தேடும் ஒருவர், கொரிய திரைப்படம் எங்கு வரை செல்ல முடியும் என்பதை உறுதிப்படுத்த விரும்பும் ஒருவர், இந்த திரைப்படம் இப்போது கூட, மற்றும் எதிர்காலத்தில் கூட, செல்லக்கூடிய தேர்வாக உள்ளது. 2003 இல் வெளியான பிறகு 20 ஆண்டுகளுக்கு மேலாக கடந்தாலும், ஓல்ட்பாய் எழுப்பும் கேள்விகள் இன்னும் தற்போதையவை. நாம் வாழும் உலகம் மேலும் சிக்கலானதாக மாறும் போது, இந்த திரைப்படம் மேலும் நீண்ட காலம் வாழக்கூடும்.