[Magazine Kave=Pak Su-nam, editor-in-chief] 2026 பிப்ரவரி 28, சனிக்கிழமை காலை. ஈரான் நாட்டின் தெற்கு ஹோர்மோஸ்கான் மாகாணத்தில் உள்ள மினாப் (Minab) என்ற சிறு நகரில், 7 வயது சிறுமிகள் கணித நேரத்துக்கான தயாரிப்பில் இருந்தார்கள். பென்சில்களை கூர்மையாக்கி, நோட்டுப் புத்தகங்களை விரித்து, நண்பர்களுடன் கிக்கிக்கி செய்து காலை வணக்கம் சொல்லிக் கொண்டிருந்த அந்த வழக்கமான காலை 10:45 மணிக்கு. ஷஜாரே தைய்யேபே (Shajareh Tayyebeh) பெண்கள் ஆரம்பப் பள்ளியின் வகுப்பறை மேல்மாடி சரிந்து விழுந்தது. அமெரிக்க கடற்படை ஏவியதாகக் கருதப்படும் டோமாஹாக் க்ரூஸ் ஏவுகணை அது. 168 குழந்தைகள் உயிரிழந்தன. 14 ஆசிரியர்கள் ஒன்றாக அடக்கம் செய்யப்பட்டனர். 7 முதல் 12 வயதுக்குள் உள்ள, இந்த உலகில் மிகச் சிறியதும் மிக அப்பாவியுமான இருப்புகள் பென்சில் அல்ல, சாம்பல் குவியலை கைகளில் பற்றியபடி கண்களை மூடி இருந்தன. அம்னஸ்டி இன்டர்நேஷனல் (Amnesty International) இந்தத் தாக்குதல் குறித்து, “பழைய தகவல்களை அடிப்படையாகக் கொண்ட இலக்கு பிழை (targeting error)” என்றும், அமெரிக்க இராணுவம் அருகிலிருந்த புரட்சி பாதுகாப்புப் படை (IRGC) கடற்படை தளத்தை தாக்கும்போது பல ஆண்டுகளுக்கு முன் பிரிக்கப்பட்ட பள்ளியை இன்னும் இராணுவ வசதியின் ஒரு பகுதியாகவே கருதியதன் விளைவு என்றும் பகுப்பாய்வு செய்தது. ஆயுத நிபுணரும் ARES (Arms Research Service) தலைவருமான N.R. ஜென்சன்-ஜோன்ஸ் (N.R. Jenzen-Jones) CNN-க்கு இதுபோல் கூறினார். “இது இலக்கு தேர்வு செய்யும் செயல்முறையில் ஏற்பட்ட தோல்வி(targeting failure) போல இருக்கிறது. தகவல் சுழற்சியில் எங்கோ புதுப்பிப்பு நடக்கவில்லை, அல்லது தவறான இலக்கு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டது.”
தான் (தர்க்கம்) எளிது. உண்மைகளைப் பட்டியலிடுவோம்.
2026 பிப்ரவரி 28 அன்று, அமெரிக்காவும் இஸ்ரேலுமும் ‘ஆப்பரேஷன் எபிக் ஃப்யூரி (Operation Epic Fury)’ என்ற பெயரில் ஈரான் முழுவதிலும் பெரிய அளவிலான கூட்டு வான்வழித் தாக்குதலைத் தொடங்கின. ஈரானின் உயர் தலைவர் அலி ஹமெனேய் (Ali Khamenei) அந்த தாக்குதலில் உயிரிழந்தார்; அணு வசதியான நட்டன்ஸ் (Natanz) அழிக்கப்பட்டது; ஈரான் புரட்சி பாதுகாப்புப் படையின் கடற்படை திறன் முற்றிலும் சிதைக்கப்பட்டது. ட்ரம்ப் நிர்வாகம் முன்வைத்த காரணங்கள் பலவகை. ‘உடனடி அச்சுறுத்தல்’ நீக்கம், அணு ஆயுத மேம்பாட்டைத் தடுக்குதல், ஏவுகணை திறனைச் சேதப்படுத்துதல், எண்ணெய் வளங்களைப் பாதுகாத்தல், இறுதியாக ஆட்சிமாற்றம் (regime change) கூட. இத்தனை காரணங்கள் இருக்கிறது என்றால், முரண்பாடாகப் பார்த்தால் நிச்சயமான ஒரு காரணம் கூட இல்லை என்பதையே அது காட்டுகிறது. போர் தொடங்குவதற்கு முன், ஓமான் நாட்டின் பார்தர் அல்-புசைதி (Badr Albusayidi) வெளிநாட்டு விவகார அமைச்சர் அமெரிக்கா-ஈரான் அணு பேச்சுவார்த்தைகளுக்கு நடுவாக இருந்தார். அவர் தாக்குதல் நடந்த அதே நாளில் X (முன்னாள் ட்விட்டர்) இல் இப்படி எழுதினார்: “நான் ஏமாற்றமடைந்தேன். மீண்டும் ஒரு முறை, செயல்பாடானதும் தீவிரமானதும் கொண்ட பேச்சுவார்த்தை சீர்குலைக்கப்பட்டது. அமெரிக்காவுக்கு நான் வேண்டுகிறேன், இனி இதில் சிக்கிக்கொள்ளாதீர்கள். இது உங்கள் போர் அல்ல.” ஆனால் ட்ரம்ப் என்ன செய்தார்? டெக்சாஸ் கார்ப்பஸ் க்ரிஸ்டி நோக்கிப் பறக்கும் ஏர் ஃபோர்ஸ் வன் (Air Force One) விமானத்திலேயே தாக்குதல் உத்தரவைப் பிறப்பித்தார். விமானிற்குள், சிற்றுண்டி சாப்பிட்டபடி, 168 குழந்தைகள் இறக்கச் சொல்லும் கட்டளைக் கடிதத்தில் கையெழுத்திட்டார். பின்னர் பலமுறை ‘வெற்றி’ என்று அறிவித்தார். “ஈரானின் படைகள் அழிக்கப்பட்டுவிட்டன” என்று பொய் சொல்வதும்வரை.
சேதத்தின் அளவைப் பாருங்கள். 2026 ஏப்ரல் 7 நிலவரப்படி, ஈரான் மனித உரிமை செயற்பாட்டாளர் அமைப்பு (HRANA) ஈரானுக்குள் நடந்த தாக்குதல்களில் உயிரிழந்தவர்களை 3,636 என்று பதிவு செய்தது; அவர்களில் 1,701 பேர் பொதுமக்கள். லெபனானில் 1,800, ஈராகில் 23, UAE-வில் கூடுதல் 11 பொதுமக்கள் உயிரிழந்தனர். யூனிசெஃப் (UNICEF) போர் தொடங்கிய 10 நாட்களிலேயே மத்திய கிழக்கு முழுவதும் 1,100-க்கும் மேற்பட்ட குழந்தைகள் உயிரிழந்ததாக அல்லது காயமடைந்ததாக அறிவித்தது. ஈரானில் மட்டும் 200 குழந்தைகள் உயிரிழந்தன; லெபனானில் 91, இஸ்ரேலில் 4, குவைத்தில் 1. யூனிசெஃப் இந்த சூழ்நிலையை “பல மில்லியன் குழந்தைகளுக்கு பேரழிவான(catastrophic)” என வரையறுத்தது. ஈரானுக்குள் குறைந்தது 20 பள்ளிகளும் 10 மருத்துவமனைகளும் அழிக்கப்பட்டன.
உலகின் எதிர்வினை என்ன? ஆணியால் சொந்தப்படுத்துவது போல, சர்வதேச சட்ட அறிஞர்களும் உலகத் தலைவர்களும் ஒரே குரலில் ஒரே சொற்றொடரைச் சொன்னார்கள்.
யேல் பல்கலைக்கழக சட்டப் பேராசிரியர் ஓஓனா ஹதவே (Oona Hathaway) அமெரிக்காவின் ஈரான் மீதான தாக்குதலை “தெளிவாகவே சட்டவிரோத(blatantly illegal)” என்று வரையறுத்தார். வொஷிங்டன் போஸ்ட் (Washington Post) அவரது கருத்து “சர்வதேச சட்ட ஆய்வு துறையில் மிகப் பெரிய ஒரு பகுதியை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது” என்று செய்தி வெளியிட்டது. ஐக்கிய நாடுகள் மனித உரிமை உயர் ஆணையர் அலுவலகம் (OHCHR) சார்ந்த நிபுணர்கள் இந்தப் போரைக் “சர்வதேச சட்டத்தின் தெளிவான மீறலும் தாக்குதல் நடவடிக்கையும் (act of aggression)” என்று கூறி, “அமெரிக்காவும் இஸ்ரேலும் போரை நடத்தியும் அதை விரிவாக்கியும் கொண்டிருக்கும் நிலையில், தங்களை சர்வதேச சட்டபூர்வத்தன்மைக்கு மேலாக இருப்பதாகக் கருதுவதை நிறுத்த வேண்டும்” என்று எச்சரித்தனர். ஐ.நா. பொதுச் செயலாளர் அன்டோனியோ குட்டெரெஸ் (António Guterres) “உடனடி பகை நடவடிக்கைகளை நிறுத்தி பதற்றத்தை குறைக்க” வேண்டுகோள் விடுத்தார். பிரான்ஸ் அதிபர் எமானுவேல் மக்ரோன் (Emmanuel Macron) இந்தப் போர் “கடுமையான விளைவுகளைக் கொண்டு வரும் பாண்டோராவின் பெட்டியை” திறந்ததாக எச்சரித்தார். பிரான்ஸ்-ஜெர்மனி-பிரிட்டன் தலைவர்கள் ஒரு கூட்டு அறிக்கையில் “பிராந்திய ஸ்திரத்தன்மைக்கான உறுதி” மற்றும் “பேச்சுவார்த்தைகளை மீண்டும் தொடங்க” கேட்டுக் கொண்டனர்.
ரஷ்ய வெளிநாட்டு அமைச்சகம் இந்தத் தாக்குதலை “முன்கூட்டியே திட்டமிட்டு, தூண்டுதல் எதுவும் இல்லாமல் நடத்தப்பட்ட ஆயுதத் தாக்குதல்(preplanned and unprovoked act of armed aggression)” என்று வகைப்படுத்தியது. சீனாவின் சின்ஹுவா நியூஸ் (Xinhua) அமெரிக்காவின் ‘Uncle Sam’ கார்டூனுடன் சேர்த்து “அதிகார ஆதிக்கம் என்பது எனக்குத் தெரிந்த ஒரே மொழி(Hegemonism is the only language I know)” என்ற வாசகத்தை வெளியிட்டது. கொலம்பியா பல்கலைக்கழக பொருளாதாரப் பேராசிரியர் ஜெஃப்ரி சாக்ஸ் (Jeffrey Sachs) Democracy Now!-வில் தோன்றி, இந்தப் போரைக் “1945-க்குப் பிறகு ஐ.நா. சாசனமும் சர்வதேச சட்டமும் எதிர்கொண்ட மிகத் தெளிவானதும் மிக மோசமானதும் ஒரு தாக்குதல்” என்று அழைத்தார். மேலும் அவர் இப்படி சொன்னார்: “இரண்டாம் உலகப் போரின் பாசிச காலத்திற்குப் பிறகு நாம் கண்ட மிகத் தெளிவான பாசிசம் இது… இரண்டு தீய நார்சிசிஸ்டுகள், பெஞ்சமின் நேதன்யாஹு (Netanyahu) மற்றும் ட்ரம்ப், நம்மை பேரழிவுக்குத் தூக்கிச் செல்கிறார்கள்.”
நூரெம்பர்க் விசாரணைகளின் சர்வதேச இராணுவ நீதிமன்றம் 1946-ல், “ஆக்கிரமிப்பு போரை தொடங்குவது மிக உயர்ந்த சர்வதேச குற்றம்(supreme international crime)” என்று தீர்ப்பளித்தது. ஏனெனில் அது “மொத்தத்தில் சேமிக்கப்பட்டிருக்கும் தீமையை தன்னுள்ளே சேர்த்து வைக்கிறது.” போர்க்குற்றம், மனிதநேயத்துக்கு எதிரான குற்றங்கள், அந்த எல்லா தொடர்புடைய குற்றங்களும் இந்த அடிப்படைக் குற்றத்திலிருந்து — சட்டவிரோதமான போரைத் தொடங்குதல் — தோன்றுகின்றன. ட்ரம்பின் பாதுகாப்புத் துறை செயலாளர் பிட் ஹெக்சேஸ் (Pete Hegseth) இந்தப் போரில் “அர்த்தமற்ற ஈடுபாட்டு விதிமுறைகள்(stupid rules of engagement) போன்றது எதுவும் இல்லை” என்று பகிரங்கமாக தெரிவித்தார். ட்ரம்ப் தானும் இப்படி சொன்னார்: “என் உலகளாவிய அதிகாரத்தின் ஒரே எல்லை என் சொந்த நெறிமுறை. அது என் தலையில் இருக்கிறது… எனக்கு சர்வதேச சட்டம் தேவையில்லை.”
ஆரஞ்சுத் தோல் போன்றே மதிப்பில்லாத இந்தக் கூற்றுகள். ஆனால் உண்மையில் உலகம், ஆரஞ்சுத் தோலை எறிந்த கை பற்றி அல்ல; அந்தக் கையை நகர்த்திய நூல்(thread) பற்றி கேள்வி கேட்காது.
வேடிக்கையானது என்னவென்றால், அமெரிக்க குடிமக்களுக்கே கூட இந்தப் போருக்கு உடன்பாடு இல்லை என்பதே.
பியூ ரிசர்ச் சென்டர் (Pew Research Center) 2026 மார்ச் 25 ஆய்வின் படி, அமெரிக்கர்களில் 61% பேர் ட்ரம்பின் ஈரான் போர் கையாளுதலை மறுப்பதாக(disapprove) கூறினர்; 59% பேர் போர் சக்தியைப் பயன்படுத்துவது “தவறான முடிவு” என்று பதிலளித்தனர். அமெரிக்கர்களில் 40% பேர் இந்தப் போர் அமெரிக்காவை “நீண்ட காலத்தில் மேலும் பாதுகாப்பற்றதாக” மாற்றும் என்று நம்பினர்; “அதைக் கூடுதலாக பாதுகாப்பாக்கும்” என்று சொன்ன விகிதம் வெறும் 22% மட்டுமே.
க்வின்னிபியாக் (Quinnipiac) பல்கலைக்கழக கருத்துக்கணிப்பிலும் 54% வாக்காளர்கள் போருக்கு எதிராக இருந்தனர்; Fox News (ஃபாக்ஸ் நியூஸ்) நிறுவனத்தின் சொந்த ஆய்வில்கூட 58% அமெரிக்கர்கள் எதிர்ப்பு தெரிவித்தனர்.
ஆனால் — இங்கே ஒரு எண்ணிக்கை பயமூட்டும் வகையில் ஒளிர்கிறது.
குடியரசுக் கட்சி ஆதரவாளர்களில் 75% பேர் ஈரான் மீதான வான்வழித் தாக்குதலை ஆதரித்தார்கள். அதில் கூட, தங்களை MAGA (Make America Great Again) ஆதரவாளர்கள் என்று கூறிக் கொண்டவர்களில் 90% பேர் இந்தப் போரையும் ஆதரித்தனர். MAGA அல்லாத குடியரசுக் கட்சியினரின் ஆதரவு 52%.
மீண்டும் ஒருமுறை படித்துப் பாருங்கள். MAGA ஆதரவாளர்களின் 90%.
இது ட்ரம்ப் என்ற தனிநபரின் பிரச்சினை அல்ல. இது கருத்தியலின் பிரச்சினை. ட்ரம்ப் அல்ல; ட்ரம்பை சாத்தியமாக்கும் அந்தச் சூழ்நிலையின் விதை(soil) பிரச்சினை.
சரி, இங்கே இருந்து ஒரு படி பின்வாங்கி, கடுமையாக உலுக்கும் ஒரு கேள்வியை கேட்க வேண்டும்.
ட்ரம்ப் எங்கிருந்து வந்தார்?
பெரும்பாலான ஊடகங்கள் ட்ரம்பை விமர்சிக்கின்றன. சமூக ஊடகங்கள் அவரை கிண்டல் செய்கின்றன; அரசியல் விமர்சகர்கள் அவரது அறியாமையையும் நார்சிசிசத்தையும் பகுப்பாய்வு செய்கிறார்கள். ஆனால் மெல்லிய கயிற்றில் ஆபத்தாகச் சாலையில் ஓடும் விலங்கைப் போல, இந்தப் பகுப்பாய்வுகள் முக்கியத்தைத் தாண்டிச் செல்கின்றன. ட்ரம்ப் காரணம் அல்ல; விளைவு. ட்ரம்ப் அம்பு அல்ல; வில்லின் நாணில் இருந்து பட்டு பறந்த கல் துண்டு மட்டுமே.
அந்த வில்லின் நாணின் பெயர் ‘அமெரிக்கா ஃபர்ஸ்ட் (America First)’.
அமெரிக்க வெளிநாட்டு தொடர்புகள் கவுன்சில் (Council on Foreign Relations, CFR) பகுப்பாய்வின்படி, ட்ரம்பின் ‘அமெரிக்கா ஃபர்ஸ்ட்’ வெளிநாட்டு கொள்கை மேற்பரப்பில் தனிமையைக்(neo-isolationism) கூறினாலும், உண்மையில் அது புதிய பேரரசுவாதத்தின்(neo-imperialism) முகமூடியை அணிந்த மேலாதிக்கத் திட்டம். ட்ரம்ப் கனடாவை இணைப்பதாக அறிவித்தார்; கிரீன்லாந்தை சொந்தமாக்க வேண்டுமெனக் கோரினார்; பனாமா கால்வாயை கட்டுப்படுத்த அச்சுறுத்தினார். வெனிசுவேலா, ஈரான், ஈராக், நைஜீரியா, சோமாலியா, சிரியா, யேமன், கரீபியன் பிராந்தியம் போன்ற இடங்களில் இராணுவ சக்தியைப் பயன்படுத்தினார்.
இது தனிமையா? உலக வரைபடத்தை வைத்து முன்பள்ளி குழந்தைக்கே கேட்டாலும் “இல்லை” என்றுதான் பதில் வரும்.
E-International Relations என்ற கல்வி ஆய்வு கட்டுரை “America First, Humanity Second” இந்த நிகழ்வை இன்னும் கூர்மையாக பகுப்பாய்கிறது. இந்த கட்டுரை ட்ரம்பின் அமெரிக்கா ஃபர்ஸ்ட்டை 19ஆம் நூற்றாண்டின் ‘Manifest Destiny’ — வட அமெரிக்கா முழுவதையும் அமெரிக்கா ஆட்சி செய்யும் புனிதமான பணியைப் பெறும் விரிவாக்கவாத கருத்தியலின் — நேரடி வாரிசு என்று வரையறுக்கிறது. ஆசிரியர் கூறுகிறார்: “இது ட்ரம்ப் மற்றும் MAGA-க்கு சொந்தமான பேரரசுவாதம்; ‘Manifest Destiny’ காலத்திலிருந்து தொடரும் விரிவாக்கவாத மரபின் நீட்சியே. ‘மைய வாதம்’ இதுதான். ‘அமெரிக்கா எப்போதும் ‘ஃபர்ஸ்ட்’ ஆக இருந்தால், மீதமுள்ள மனித குலம்(humanity) தானாகவே ‘செகண்ட்’ ஆகிவிடும்.’” ‘அமெரிக்கா ஃபர்ஸ்ட்’ என்பது வெறும் அரசியல் கோஷமல்ல. உலக மக்கள்தொகையின் 95.8% ஐ ‘இரண்டாம் இருப்புகள்’ ஆகக் குறைக்கும் இருப்பியல் அறிவிப்பே அது.
அமெரிக்கா ஃபர்ஸ்ட்டின் வேர்களை இன்னும் ஆழமாகப் பின்தொடர்ந்தால், ‘அமெரிக்க வித்தியாசவாதம்(American Exceptionalism)’ என்ற கிரானைட் போன்ற அடித்தளப் பாறைக்கு—அதாவது bedrock—சென்று சேர்கிறோம். ஜேம்ஸ் டபிள்யூ. சீசர் (James W. Ceaser) 2012 கட்டுரை “The Origins and Character of American Exceptionalism” இந்த கருத்து அமெரிக்காவின் நிறுவல் தொடக்கம் முதல் “விதியால் நிர்ணயிக்கப்பட்ட பணியின்” வடிவில் இருந்ததாகவும், “பயன்படுத்தக்கூடிய சக்தி இருக்கும்போது, அந்தப் பணி பெரும்பாலும் பேரரசுவாத அல்லது ஒருதலைப்பட்ச வடிவங்களில் வெளிப்பட்டது” என்றும் பகுப்பாய்கிறது.
நாயக் (Nayak) மற்றும் மலோன் (Malone) 2009 கட்டுரை “American Orientalism and American Exceptionalism” (International Studies Review-ல் வெளியானது) அமெரிக்க வித்தியாசவாதம் அமெரிக்க அடையாளம், வெளிநாட்டு கொள்கை, மேலாதிக்கத்தின் அடித்தளம் எனவும், மத்திய கிழக்கின் சாதாரண மக்கள் அமெரிக்கர்களைப் போலவே விரும்புகிறார்கள் என்ற முன்கருத்தின் அடிப்படையில் “எதிரியை அழித்தொழிக்கும்” மற்றும் “தாக்குதலான இராணுவவாத அணுகுமுறையை” நியாயப்படுத்துகிறது என்றும் விவாதிக்கிறது.
நோயம் சாம்ஸ்கி (Noam Chomsky) இதை மிகச் சுருக்கமாக இப்படி வெட்டித் சொன்னார்: “வித்தியாசவாதம் என்பது எல்லா பெரிய சக்திகளுக்கும் இருக்கும் கருத்து; அது எப்போதும் தவறு(Exceptionalism is a concept held by every great power, and it's always wrong).” அமெரிக்காவின் வெளிநாட்டு தலையீடு தன்னலமற்றது என்ற மாயையின் கீழ் நடப்பதாக இருப்பினும், உண்மையில் அது “மிகவும் சக்திவாய்ந்த அமெரிக்கர்களுக்கே பயன் தருகிறது” என்று அவர் சுட்டினார்.
கொலம்பியா பல்கலைக்கழக பொருளாதாரப் பேராசிரியர் ஜெஃப்ரி சாக்ஸ் தனது நூல் “A New Foreign Policy: Beyond American Exceptionalism” (2018) இல், அமெரிக்க இராணுவவாதமும் வித்தியாசவாதமும் மத்திய கிழக்கு கொள்கையை எப்படி வளைத்து வைத்துள்ளன என்பதை முறையாகப் பகுப்பாய்ந்து, “நூற்றுக்கணக்கான ஆயிரம் ஈராக் பொதுமக்கள் உயிரிழப்பு, ஆயிரக்கணக்கான அமெரிக்க உயிரிழப்பு, ட்ரில்லியன் டாலர்கள் அளவிலான செலவு” ஆகியவற்றை உருவாக்கிய முறைபாடுகளைப் பதிவு செய்தார்.
அமெரிக்க வித்தியாசவாதத்தின் பரம்பரை வரிசை இப்படித்தான்:
Manifest Destiny (1840s) → Monroe Doctrine-ன் மறுபிறப்பு (1823) → வித்தியாசவாத வெளிநாட்டு கொள்கை → MAGA/அமெரிக்கா ஃபர்ஸ்ட் → ஈரான் மீதான படையெடுப்பு (2026)
இது ஒருவரின் பைத்தியம் அல்ல. இது 200 ஆண்டுகள் முழுவதும் பழுக்க வைத்த கருத்தியலின் வெட்கமில்லா(fermentation) விளைவு.
இங்கே என் முக்கிய வாதத்தை முன்வைக்கிறேன். சொத்துசொந்தமான(தத்துவ) வார்த்தைகளாக இருப்பதால் வருத்தம், ஆனால் நல்ல வாசகர்கள் மனம் பாதிக்காமல் இருக்கும்படி அலங்கரிக்கும் சொற்களாக எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்; ஒரு கேள்வி கேட்கிறேன்.
ட்ரம்ப் மறைந்தால் பிரச்சினை தீர்ந்துவிடுமா?
பதில் துயரமாகவே எளிது. இல்லை.
Fox News கருத்துக்கணிப்புகள் காட்டுவதுபோல், MAGA ஆதரவாளர்களில் 90% பேர் இந்தப் போருக்கு ஆதரவு தருகிறார்கள். குடியரசுக் கட்சியினரில் 77% இராணுவ நடவடிக்கைக்குத் துணை நிற்கிறார்கள்; 79% இந்தப் போர் “உலகத்தை மேலும் பாதுகாப்பானதாக மாற்றும்” என்று நம்புகிறார்கள்.
இந்த எண்ணிக்கை காட்டும் பொருள் தெளிவானது. ட்ரம்ப் இந்த உற்சாகத்தை உருவாக்கவில்லை; அந்த உற்சாகத்தின் மீது தான் ஏறி வந்துள்ளார். சர்ஃபிங் போர்டு அலைகளை உருவாக்கவில்லை. அலைகள்தான் சர்ஃபிங் போர்டை மேலெழுப்புகின்றன.
அமெரிக்க வெளிநாட்டு கொள்கை ஆய்வு நிறுவனம் (FPIF) இந்த அம்சத்தை துல்லியமாகச் சுட்டுகிறது: அமெரிக்க காங்கிரஸ், போர் தொடங்குவதற்கு முன் அதிபருடன் கூட ஆலோசனை நடத்தாமல் இருந்த போதும், போரைத் தடுக்கும் நோக்கில் கொண்ட வார்பவர்ஸ் தீர்மானம் (War Powers Resolution) நிறைவேற தேவையான ஆதரவு வாக்குகளைப் பெற முடியவில்லை. இரு தரப்பும்—மாறுபட்ட அதிபர்களின் காலம் இருந்தபோதும்—“போரைக் அறிவிக்கும் அதிகாரத்தைப் பெறுகிறோம் என்று கூட போலியாகச் செய்யாமல்” பெரும் அளவில் இராணுவ சக்தியைத் தொடங்கவும் தொடர்ந்து நீடிக்கவும் அனுமதித்துவிட்டன.
இது ட்ரம்ப் ஒருவரின் பிரச்சினை மட்டும் இல்லை. 2003 ஈரான் அல்ல—இராக் படையெடுப்பும் புஷ்ஷின் பிரச்சினை மட்டும் இல்லை. 1953 ஈரான் கூட்டு சதி (மொசடெக் அகற்றம்) என்பதும் ஐஸன்ஹோவர் தனிப்பட்ட பிரச்சினை அல்ல. வியட்நாம் போரும் ஜான்சன் அல்லது நிக்சன் தனிப்பட்ட பிரச்சினை அல்ல.
ஐ.நா. மனித உரிமை நிபுணர்கள் இப்படிச் சொன்னார்கள்: “அமெரிக்காவின் ஈரான் மற்றும் மத்திய கிழக்கு முழுவதையும் குறிவைத்து பல தசாப்தங்கள் நடந்த கூட்டு சதிகள், இராணுவ தலையீடுகள், ஒருதலைப்பட்ச தடைகள் வழியாக நடந்த தலையீடுகள் இந்த பகுதியில் குழப்பத்தை உருவாக்கியுள்ளது; இது முடிவுக்கு வர வேண்டும்.”
பல தசாப்தங்கள் என்று சொன்னார்கள். ட்ரம்பின் பதவி காலம் அந்த பல தசாப்தங்களின் ஒரு பகுதி மட்டுமே.
Texas National Security Review-ல் வெளியான கட்டுரை “Whither the 'City Upon a Hill'? Donald Trump, America First, and American Exceptionalism” ட்ரம்பின் அமெரிக்கா ஃபர்ஸ்ட்டைப் புரிந்துகொள்ள, அதன் அடிப்பகுதியில் இருக்கும் மாஸ்டர் நரேட்டிவ்—அமெரிக்க வித்தியாசவாதம்—அதை கண்டிப்பாகப் பகுப்பாய்வு செய்ய வேண்டும் என வலியுறுத்துகிறது. ட்ரம்ப் வித்தியாசவாதத்தின் புதிய பதிப்பு அல்ல; வித்தியாசவாதம் இறுதியாக நிர்வாணமாக வெளிப்பட்ட வடிவமே அது.
மீண்டும் மினாப்க்கு வருவோம்.
2026 மார்ச் 3 அன்று, ஆயிரக்கணக்கான ஈரானியர்கள் தெருவில் கூடித் தங்கள் குழந்தைகளின் உடல்களை அடக்கம் செய்தார்கள். வெள்ளை துணியில் சுற்றப்பட்ட சிறிய பெட்டிகள் முடிவில்லாமல் தொடர்ந்தன. ஜப்பான் டோக்கியோவில், ஜப்பானில் வசிக்கும் ஈரானிய அமைப்பு ‘மய் இஸ்రான் (My Iran)’ ‘ஈரான் மினாப் ஆரம்பப் பள்ளி வெடிகுண்டு தாக்குதலில் பலியான 168 குழந்தைகளுக்கான நினைவு நிகழ்வு’ ஒன்றை நடத்தி வைத்தது. ஜப்பானில் வசிக்கும் ஈரானியர்களும் ஜப்பான் குடிமக்களும் சேர்ந்து மெழுகுவர்த்திகளை ஏற்றினார்கள். அம்னஸ்டி இன்டர்நேஷனல் இந்தத் தாக்குதலில் பயன்படுத்தப்பட்ட ஆயுதம் அமெரிக்க தயாரிப்பு டோமாஹாக் ஏவுகணையாக இருக்க வாய்ப்பு அதிகம் என்று பகுப்பாய்வு செய்தது. அந்தப் பள்ளி பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பே IRGC தளத்திலிருந்து உடலளவிலும் பிரிக்கப்பட்டு, தனி நுழைவு வழியும்கூட அமைக்கப்பட்டிருந்தது; 2025 டிசம்பர் செயற்கைக்கோள் படங்களில் குழந்தைகள் விளையாட்டு மைதானத்தில் பந்து விளையாடும் காட்சிகள் வரை பதிவாகியிருந்தன. இருப்பினும் அமெரிக்க இராணுவம் அந்த பள்ளியை இராணுவ வசதியின் ஒரு பகுதியாகவே கருதி தாக்கியது.
ஐ.நா. மனித உரிமை உயர் அதிகார அலுவலகத்தின் வொல்வ்கர் ட்யூர்க் (Volker Türk) இந்த வான்வழித் தாக்குதலுக்கு “சர்வதேச மனிதநேய சட்டத்தை பின்பற்றியதா என்பதில் தீவிரமான கவலைகள்” உள்ளதாக தெரிவித்தார். ஐ.நா. செய்தித் தொடர்பாளர் ரவீனா ஷாம்தசானி (Ravina Shamdasani) கூறியது: “இந்தத் தாக்குதல் தலைப்புகளில் இருந்து மறைந்து, இனி முன்னுரிமை அல்லாத இன்னொரு பயங்கர நிகழ்வாக மாறிவிடக் கூடாது. பொறுப்பை நிர்ணயிப்பது அவசியம்.”
அமெரிக்க குவேக்கர் சேவை குழு (AFSC) இந்தப் போரின் செலவை இவ்வாறு கணக்கிட்டது: போர் செலவு சுமார் 65 பில்லியன் டாலர்கள், தினமும் 220 மில்லியன் டாலர்கள். இந்தத் தொகை தினமும் 3,300 ஆசிரியர்களுக்கு ஒரு வருட சம்பளம் தரக்கூடிய பணம். மினாப் பள்ளியின் 168 குழந்தைகள், அமெரிக்கா ஒரு நாளில் பயன்படுத்தும் போர் செலவின் ஒரு சில சதவிகிதத்துக்கு சமமான தொகையில், வாழ்நாள் முழுவதும் கல்வி பெற முடிந்திருக்கும்.
உலகின் ஊடகங்களும் குடிமக்களும் ட்ரம்பை விமர்சிக்கின்றன. நிச்சயமாக விமர்சிக்க வேண்டும். போரை உத்தரவிட்ட உச்ச கட்டளையாளர் அவர்தான்; 168 குழந்தைகளின் மரணத்திற்கு அவருக்கே நேரடி பொறுப்பு உள்ளது.
ஆனால் ட்ரம்பை கூம்பின் முனை(part) மட்டுமே பார்க்கினால், அந்த கூம்பின் அடிப்பகுதியை—அவரை தாங்கி நிற்கும் மிகப் பெரிய அடித்தளத்தை—நாம் தவறவிடுவோம்.
ஜெஃப்ரி சாக்ஸ் இப்படி எச்சரித்தார்: “அமெரிக்காவில் பேரரசு மனநிலை(imperial mindset) இன்னும் இருக்கிறது; அது புதிய நிஜத்திற்கேற்ப தன்னை மாற்றிக்கொள்ள அனுமதிக்காமல் தடுக்கிறது.” அவர் ஈரான் போர் அமெரிக்க கூட்டணி அமைப்பைச் சிதைத்ததாக பகுப்பாய்வு செய்து, இந்தப் போரின் வேர்கள் தனிநபர் அல்ல; அமைப்பு சார்ந்த பேரரசுவாதத்தில் இருக்கிறது என்று வலியுறுத்தினார். Monthly Review-ன் பகுப்பாய்வு “The Trump Doctrine and the New MAGA Imperialism” இன்னும் நேரடியாக இருக்கிறது: “ட்ரம்பின் தேசிய-பேரரசு சார்ந்த யுக்தி, அவரது MAGA ஆதரவாளர்களின் எதிர்வினை(பிற்போக்கான) பார்வைகளுடன் முழுமையாக ஒத்துப்போகிறது. அவர்கள் பேரரசுவாதத்துக்கும் இராணுவவாதத்துக்கும் எதிராக இல்லை.”
இந்த வாக்கியத்தை மீண்டும் மீண்டும் நினைத்துப் பாருங்கள். MAGA ஆதரவாளர்கள் பேரரசுவாதத்துக்கு எதிராக இல்லை. அவர்களுக்கு பேரரசுவாதமே வேண்டும். ஆனால் அந்த பேரரசுவாதம் “அமெரிக்காவுக்காக” இருக்க வேண்டும் என்பதையே விரும்புகிறார்கள். இதுதான் அமெரிக்கா ஃபர்ஸ்ட்டின் அடையாளம். பேரரசுவாதத்தின் ஜனநாயகமயம். சாதாரண மக்கள் தாமாகவே பேரரசின் கொடியை அசைப்பது போல—மனித வரலாற்றில் மிகச் சாமர்த்தியமான (கபடமான) வடிவிலான மேலாதிக்கக் கருத்தியல்.
அமெரிக்கா ஃபர்ஸ்ட் உயிருடன் இருக்கும் வரை, ட்ரம்ப் பதவிநீக்கம் செய்யப்பட்டாலும், சிறைக்குச் சென்றாலும், வரலாற்றின் குப்பைத்தொட்டியில் வீசப்பட்டாலும் கூட, இன்னொரு ட்ரம்ப் வரும். மூன்றாவது ட்ரம்ப் வரும். பெயர் மட்டும் வேறாக இருக்கும் பொம்மை, அதே நூலில் மாட்டப்பட்டு, அதே நடனத்தை ஆடும்.
2003-இல் ஈராக் படையெடுத்தது புஷ்ஷ்தான். 2026-இல் ஈரானைத் தாக்கியது ட்ரம்ப்தான். 23 ஆண்டுகள் இடைவெளியில், இன்னொரு பெயருடைய அதிபர், அதே கருத்தியலின் அடிப்படையில், அதே காரியத்தைச் செய்தார். காரணங்கள் வேறாக இருந்தாலும் கட்டமைப்பு ஒன்றே. பெரும் அழிவாயுதங்கள்(WMD) ‘உடனடி அச்சுறுத்தல்’ என்று பெயர் மாற்றம் பெற்றதுதான்; நாடகம் அப்படியே தான்.
E-International Relations ஆய்வு கட்டுரை அமெரிக்கா ஃபர்ஸ்ட்டின் விதியை அமெரிக்க தடைச்சட்டம்(Prohibition) உடன் ஒப்பிடுகிறது. தடைச்சட்டம் அமெரிக்க சமூகத்தின் ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்தில் பெரும் வேகத்தைப் பெற்றது; இறுதியில் அது தானாகவே முரண்பாட்டில் சிதைந்து போனது. ஆசிரியர், “மீதமுள்ள மனித குலம், அதாவது ‘அமெரிக்கா ஃபர்ஸ்ட்’ ஆல் தானாகவே இரண்டாம் முன்னுரிமையாக வகைப்படுத்தப்பட்ட அனைவரும், ட்ரம்பும் ட்ரம்பிசமும் அந்த தடைச்சட்ட கால மொமென்டத்தைச் சுருங்கிவிடும் வரை காத்திருக்க வேண்டியதாக இருக்கும்” என்று எழுதுகிறார்.
காத்திருக்க வேண்டுமா? காத்திருக்கும் போது மினாப் குழந்தைகளை யார் உயிர்ப்பிக்கிறார்கள்?
FPIF-ன் பகுப்பாய்வு இவ்வாறு முடிக்கிறது: “காங்கிரஸும் ஐ.நா-வும் விருப்பமின்மையும், அமல்படுத்தும் திறன் பலவீனமடைந்ததும், அமெரிக்காவும் இஸ்ரேலும் அழிவை உண்டாக்கும் புதிய போரை தொடங்குவதைத் தடுக்க முடியவில்லை. அவர்களுக்கு அமல்படுத்தும் திறன் இல்லாததுதான், சமூக இயக்கங்களும் குடிமைச் சமுதாயமும்—அமெரிக்க உள்ளேயும் உலகெங்கிலும்—முன் வந்து, தங்களது அரசு உண்மையில் சட்டத்தைப் பின்பற்ற வேண்டும் என்று வலியுறுத்த வேண்டும் என்பதைக் குறிக்கிறது. இப்படியான மக்கள் இயக்கங்கள் இல்லையெனில், வலிமை உள்ளவர்களுக்கு பொறுப்பைச் சொல்ல போகும் ஒருவர் யாருமே இருக்க மாட்டார்.”
உலகம் கவனம் செலுத்த வேண்டியது ட்ரம்பின் ட்விட்டர் கணக்கு அல்ல. உலகம் கட்டாயம் குறைக்க வேண்டியது ட்ரம்பின் அரசியல் வாழ்வு அல்ல.
அமெரிக்கா ஃபர்ஸ்ட் என்பது கருத்தியல் என்றே சொல்லலாம்.
இது ஒரு நாட்டின் உள்நாட்டு விவகாரப் பிரச்சினை அல்ல. 168 குழந்தைகள் இறந்த தருணத்தில், அது மனித குலமெங்கும் பிரச்சினையாக மாறிவிட்டது. ஐ.நா. சாசனத்தின் இரண்டாம் பிரிவு 4-வது அம்சம் ஒரு வரி எழுத்தாக மட்டுமே குறைந்து போன தருணத்தில், அது சர்வதேச ஒழுங்கின் உயிர்-மரணம் பிரச்சினையாகி விட்டது.
ட்ரம்பை கண்டிப்பது எளிது. அவரது நார்சிசிசத்தை கேலி செய்யலாம், அவரது சொற்தவறுகளை மீம்(meme) ஆக்கலாம், அவர் வெளியேறுவதை காத்திருக்கலாம்—இவை எல்லாம் உலகில் மிகவும் வசதியான விமர்சனங்கள்.
ஆனால் அது ஒரு நாடக மேடையில் பொம்மை சிலையின் மூக்கை மட்டும் தட்டுவது போலத்தான். பார்வையாளர்கள் சிரிப்பார்கள். ஆனால் அடுத்த நிகழ்ச்சியில் அதே பொம்மை—அல்லது வேறு பெயருடைய பொம்மை—அதே வசனத்தைப் பேசும். நூலைப் பிடித்த கைகள் மாறாதவரை.
அமெரிக்க வித்தியாசவாதம் என்பது 200 ஆண்டுகளான வைரஸ்; அமெரிக்கா ஃபர்ஸ்ட் அந்த வைரஸின் 2020கள் கால மாற்று இனமாகும். அந்த மாற்று இனம் மினாப் குழந்தைகளை கொன்றது; ஹோர்முஸ் நீரிணையை எரித்தது; சர்வதேச சட்டத்தை குப்பையாக மாற்றியது.
நோயம் சாம்ஸ்கியின் வார்த்தைகளை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்: “வித்தியாசவாதம் என்பது எல்லா பெரிய சக்திகளுக்கும் இருக்கும் கருத்து; அது எப்போதும் தவறு.” அமெரிக்காவும் விதிவிலக்கல்ல. ‘விதிவிலக்கின் விதிவிலக்கு’ என்றதும் இல்லை.
ஜெஃப்ரி சாக்ஸின் வார்த்தைகளை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்: “இது 1945-க்குப் பிறகு நாம் கண்ட மிக நேரடியான பாசிசம்.”
இந்த பாசிசத்தின் எரிபொருள் ட்ரம்பின் மூளை அல்ல. MAGA தொப்பி அணிந்து ‘USA! USA!’ என்று கோஷமிடும் கோடிக்கணக்கான குடிமக்கள் தன்னிச்சையாக கிளப்பும் ‘நாம்தான் சிறந்தவர்கள்’ என்ற அசல் உறுதி — அதுதான் எரிபொருள்.
மினாப் குழந்தைகள் பென்சில்களை வைத்திருந்தன. அமெரிக்கா டோமாஹாக்களை எறிந்தது.
நாம் அந்த டோமாஹாக்களை எறிந்த கையை மட்டும் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறவரை, அதே கை—வேறு பெயரில், வேறு குழந்தைகளிடம்—மீண்டும் டோமாஹாக்களை எறியும்.
நூலை துண்டிக்க வேண்டும். பொம்மையை அல்ல. நூலைத்தான்.
அமெரிக்கா ஃபர்ஸ்ட் என்பது அந்த நூல்தான்.
மேற்கோள் வளங்கள்
Pew Research Center, “Americans Broadly Disapprove of U.S. Military Action in Iran” (2026.3.25)
UNICEF, “Child casualties rise amidst deepening Middle East conflict” (2026.3.11)
Amnesty International via ReliefWeb, “Those Responsible for Deadly and Unlawful US Strike on School” (2026.3.16)
OHCHR, “UN experts denounce aggression on Iran and Lebanon” (2026.3)
CNN, “Iran school strike: Analysis suggests US was responsible” (2026.3.6)
Jeffrey Sachs, Democracy Now! நேர்காணல் (2026.3.13)
FPIF, “The U.S.-Israeli War on Iran Is Illegal” (2026)
E-International Relations, “America First, Humanity Second” (2025.11)
CFR, “Trump’s ‘America First’ Rhetoric Masks a Neo-Imperialist Streak” (2026)
Restad, H.E., “Whither the ‘City Upon a Hill’?” Texas National Security Review (2019)
Nayak & Malone, “American Orientalism and American Exceptionalism” International Studies Review (2009)
Ceaser, J.W., “The Origins and Character of American Exceptionalism” American Political Thought (2012)
Noam Chomsky, Truthdig வழியாக, “Exceptionalism Is Always Wrong”
Washington Post, “After Iran, international law no longer fits reality” (2026.3.5)