கருப்பு மை ஆழம், அதன் அப்பால் வெள்ளை அமைதி... சோ பியோங்சோவின் 'அர்த்தம் மற்றும் அர்த்தமற்றது'

2026 பிப்ரவரி, சென்னையின் குளிர்காலம் மிகவும் குளிர்ச்சியாகவும் உலர்ந்ததாகவும் உள்ளது. அந்த உலர்ந்த காற்றில், பெரோட்டின் சென்னையின் கதவைத் திறந்து நுழைந்தால், நாம் ஒரு பெரிய அமைதியின் சுவரை எதிர்கொள்கிறோம். அந்த சுவர் கருப்பாக உள்ளது. ஆனால் அது சாதாரண கருப்பு அல்ல. அது ஆயிரக்கணக்கான, இலட்சக்கணக்கான கைகளின் இயக்கம் சேர்ந்து உருவாக்கிய காலத்தின் அடுக்கு, மொழி பொருளாக மாறும் செயல்முறையில் ஏற்பட்ட கடுமையான போராட்டத்தின் சுவடுகள். கடந்த 2025 செப்டம்பரில், 82 வயதில் காலமான இந்திய பரிசோதனை கலைவின் மாமேதை சோ பியோங்சோ. அவர் உலகை விட்டுப் பிரிந்த 4 மாதங்களுக்குப் பிறகு நடைபெறும் இந்தக் கண்காட்சி 《Untitled》(2026. 1. 20. ~ 3. 7.) ஒரு சாதாரண நினைவுக் கண்காட்சியைத் தாண்டி உள்ளது. அது ஒரு கலைஞர் தனது வாழ்நாளை அர்ப்பணித்த 'அழித்தல்' என்ற அழகியலின் மூலம் காலத்தின் சத்தத்தை அடக்கி, கலைவின் சாரம் மற்றும் மனிதனின் இருப்பின் அடிப்படையை எவ்வாறு அடைந்தது என்பதை நிரூபிக்கும் ஒரு மாபெரும் ரெக்வியம் ஆகும்.

சோ பியோங்சோவின் கலை, பொருட்களின் தேர்விலிருந்து இந்திய நவீன வரலாற்றின் தனித்துவத்துடன் இணைக்கப்பட்டுள்ளது. 1970களில், கேன்வாஸ் மற்றும் எண்ணெய் வண்ணங்கள் ஒரு ஏழை இளைஞர் கலைஞருக்கு சுகவிலாசமாக இருந்தது. அவர் அதற்கு பதிலாக நம் சுற்றுப்புறத்தில் மிகவும் பொதுவாகக் காணப்படும் பொருட்கள், அதாவது செய்தித்தாள்கள் மற்றும் மலிவான பால் பேன்களை கவனித்தார். குறிப்பாக அவர் வாழ்நாளில் கடைப்பிடித்த 'மோனாமி 153 பால் பேன்' 1963 இல் தயாரிக்கப்பட்டதிலிருந்து இந்தியர்களின் அன்றாட வாழ்க்கையுடன் இணைந்த ஒரு எழுதும் கருவியாகும். கலைஞர் இந்த மிகவும் பொதுவான மற்றும் மலிவான கருவியைப் பயன்படுத்தி 'கலை' என்ற உயர்ந்த மதிப்பை உருவாக்கும் புரட்சிகர முயற்சியை மேற்கொண்டார்.  

அவரின் வேலை அடிப்படையாக இருக்கும் 'செய்தித்தாள்' அல்லது 'கேங்ஜி' 1950களின் பிந்தைய மீட்பு காலத்தின் மோசமான காகித தொழில்நுட்பத்தை குறிக்கிறது. மேற்பரப்பு கடினமாகவும் நிறம் மஞ்சளாகவும் இருக்கும் கேங்ஜி எழுதுவதால் எளிதில் கிழிந்து போகும் மற்றும் சிதைவடையும் பலவீனமான பொருளாதாரத்தை கொண்டுள்ளது. சிறுவயதில் பாடநூலாக பயன்படுத்திய இந்த கேங்ஜி பற்றிய நினைவு கலைஞருக்கு ஆழமான மன உளைச்சலாகவும் ஊக்கமாகவும் இருந்தது. அவர் காகிதம் கிழியும் அந்த உடல் வரம்பு, அதாவது பொருள் சிதைவடையும் முன் நிலையை கலை வடிவ மொழியாக உயர்த்தினார்.

சோ பியோங்சோவின் வேலை செயல்முறை கடினமான உடல் உழைப்பை தேவைபடுகிறது. அவர் முதலில் செய்தித்தாளின் மேல் பால் பேனால் கோடுகளை இழுக்கிறார். உரை தெரியாத வரை அடர்த்தியாக இழுக்கிறார். பால் பேனின் மை காகித நார்களின் இடையே ஊடுருவி, உராய்வு வெப்பத்தால் காகிதம் மெல்லியதாகவும் இடங்களில் கிழிந்ததாகவும் மாறுகிறது. அதன் மேல் மீண்டும் 4B பென்சிலின் கரிமத்தை மேலே பூசுகிறார்.

இந்த செயல்முறையின் மூலம் செய்தித்தாள் இனி காகிதமாக இல்லாமல், கரிமத்தின் ஒளிர்வை கொண்ட உலோக மேற்பரப்பாக மாறுகிறது. பெரோட்டின் சென்னையின் 1, 2 மாடி கண்காட்சியை நிரப்பிய பெரிய வேலைகள் கருப்பு எஃகுத்தாள் அல்லது பழைய தோல் போன்ற அமைப்பைக் காட்டுகின்றன. இது மை மற்றும் கரிமம், மேலும் கலைஞரின் வியர்வை இரசாயனமாக இணைந்து உருவான மூன்றாவது பொருள் ஆகும். காகிதத்தின் பலவீனம் மறைந்து, உழைப்பின் விளைவாக உறுதியான பொருளாதாரம் மட்டுமே மீதமுள்ளது. பார்வையாளர்கள் இங்கு மிகுந்த காட்சியியல் அடர்த்தி மற்றும் உயர்ந்த அழகியலை அனுபவிக்கின்றனர்.

சோ பியோங்சோவின் கலை வேர்களைப் புரிந்துகொள்ள 1970களின் 'தாய்கூ' என்ற காலநிலை மற்றும் இடத்தை நுணுக்கமாக ஆராய வேண்டும். அப்போது தாய்கூ சென்னையின் மையத்தில் உள்ள தேசிய கலை கண்காட்சி (대한민국미술전람회) அமைப்புக்கும் பழமைவாத கலை சூழலுக்கும் எதிராக இருந்த பரிசோதனை கலை மக்கா ஆக இருந்தது. சோ பியோங்சோ 1974 இல் நிறுவப்பட்ட இந்தியாவின் முதல் நவீன கலை விழா 《தாய்கூ நவீன கலை விழா》வின் நிறுவனர் மற்றும் முக்கிய உறுப்பினராக செயல்பட்டார்.  

அவர் 1975 இல், தாய்கூவின் அகலம் (35 டிகிரி) மற்றும் நீளம் (128 டிகிரி) குறிக்கும் முன்னோடி கலை குழு '35/128' ஐ காங் ஹோ-உன், கிம் கி-டோங், லீ மியோங்-மி ஆகியோருடன் இணைந்து நிறுவினார். இந்த குழு நிலையான கலை உலகின் அதிகாரத்தையும் வடிவவாதத்தையும் உடைத்து, "வரையாமல் கலை ஆக முடியும்" என்ற கருத்து பரிசோதனையை முன்னெடுத்தது. இந்த காலத்தில் சோ பியோங்சோ வீடியோ, நிறுவல், நிகழ்ச்சி போன்ற பல்வேறு ஊடகங்களை கடந்து இந்திய முன்னோடி கலைவின் முன்னணியில் இருந்தார். இது கிம் கு-ரிம், லீ காங்-சோ, பாக் ஹ்யோன்-கி போன்ற காலத்தின் பரிசோதனை கலைஞர்களுடன் பரிமாற்றத்தில் உருவான காலத்தின் ஆன்மாவாகவும், மேற்கத்திய மினிமலிசம் அல்லது ஜப்பானின் மோனோ-ஹா (Mono-ha) உடன் வேறுபட்ட இந்திய பரிசோதனை கலைவின் தனித்துவத்தை உருவாக்கும் செயல்முறையாகவும் இருந்தது.

1970களின் நடுப்பகுதியில், சோ பியோங்சோ செய்தித்தாள் வேலைகளைத் தொடங்கிய முக்கிய காரணம் அப்போதைய இருண்ட அரசியல் சூழலுடன் தொடர்புடையது. யூஷின் ஆட்சி அமைப்பின் கீழ் ஊடகம் முற்றிலும் கட்டுப்படுத்தப்பட்டது, செய்தித்தாள்கள் சென்சார் செய்யப்பட்ட உண்மைகளை மட்டுமே வெளியிட்டன. ஊடகத்தின் செயல்பாடு முடங்கிய காலம், செய்தித்தாள் தகவலை வழங்கும் ஊடகமாக இல்லாமல், ஏமாற்றும் உரை தொகுப்பாக மட்டுமே இருந்தது.

அந்த காலத்தில் 30 வயதான சோ பியோங்சோவுக்கு செய்தித்தாள் கட்டுரைகளை பால் பேனால் அழிக்கும் செயல் ஒடுக்கப்பட்ட சொற்களுக்கான கோபத்தின் வெளிப்பாடாகவும், பொய்யான எழுத்துக்களை மறுக்கும் சற்றே ஆனால் வலுவான எதிர்ப்பாகவும் இருந்தது. சில விமர்சகர்கள் இதை 'ஊடக ஒடுக்கத்திற்கு எதிரான எதிர்ப்பு' என்று விளக்குகின்றனர். ஆனால் கலைஞர் பின்னர் இதை அரசியல் செயலாக மட்டுமல்லாமல் 'தனது சுய பயிற்சி' என்ற அளவுக்கு விரிவாக்கினார். "செய்தித்தாளை அழிப்பது அல்ல, என்னை அழிக்கும் செயல்முறை" என்ற அவரது சொல், காலத்தின் வலியை தனிப்பட்ட உள்ளார்ந்த நிலையில் ஆழ்த்தி கலை பயிற்சியாக உயர்த்தியதை காட்டுகிறது.  

சோ பியோங்சோவின் இந்த ஆரம்ப நடவடிக்கைகள் நீண்ட காலமாக தன்சேக்வா (Dansaekhwa) புயலால் மறைக்கப்பட்டு, ஒப்பீட்டளவில் குறைவாக கவனிக்கப்பட்டது. ஆனால் 2023 இல் தேசிய நவீன கலை அருங்காட்சியகம் மற்றும் சாலமன் ஆர். குகென் ஹைம் கலை அருங்காட்சியகம் இணைந்து நடத்திய 《இந்திய பரிசோதனை கலை 1960-70கள் (Only the Young: Experimental Art in Korea, 1960s–1970s)》 கண்காட்சி அவரை இந்திய பரிசோதனை கலைவின் முக்கிய கலைஞராக மறுபதவியமைக்க முக்கியமான காரணமாக இருந்தது. இந்தக் கண்காட்சி சோ பியோங்சோவின் வேலைகள் சாதாரண தளவாட ஓவியமாக இல்லாமல், வேகமாக மாறும் இந்திய சமூகத்தின் அரசியல்·சமூக சூழலில் பிறந்த 'கருத்து செயல்பாட்டு கலை' என்பதை சர்வதேச மேடையில் அறிவித்தது. பெரோட்டின் சென்னையின் இந்தக் கண்காட்சி இந்த சர்வதேச மறுபதவியமைப்பு நடந்த பிறகு நடைபெறும் முதல் தனிநபர் கண்காட்சியாகவும் கலைஞர் காலமான பிறகு முதல் கண்காட்சியாகவும் இருப்பதால், அவரது கலை வரலாற்று நிலையை உறுதிப்படுத்தும் முக்கியமான தருணமாக இருக்கும்.  

இந்த பெரோட்டின் கண்காட்சியில் குறிப்பாக கவனிக்க வேண்டிய புள்ளி, கலைஞர் செய்தித்தாள் முழுவதையும் கருப்பாக அழிக்கும் வழக்கமான முறையைத் தவிர, குறிப்பிட்ட பகுதிகள் அல்லது வடிவங்களை விடாமல் வைத்திருக்கும் வேலைகளை பெருமளவில் காட்சிப்படுத்தியுள்ளார். இது கலைஞரின் 'அழித்தல்' செயல் சீரற்ற அழிவு அல்ல, மிகவும் கணக்கிடப்பட்ட வடிவமைப்பு தேர்வு மற்றும் தத்துவ கேள்வி என்பதை குறிக்கிறது.

காட்சிப்படுத்தப்பட்ட வேலைகளில் சில செய்தித்தாளின் மேல் பகுதி, அதாவது தலைப்பு (Title), தேதி, வெளியீட்டு எண் போன்றவை எழுதப்பட்ட தலைப்பு (Header) பகுதியை அழிக்காமல் வைத்திருக்கின்றன. கீழே உள்ள முக்கிய கட்டுரை கருப்பு மை மற்றும் கரிமத்தால் முற்றிலும் மறைக்கப்பட்டு உள்ளடக்கம் தெரியவில்லை, ஆனால் மேல் பகுதியின் தேதி மற்றும் தலைப்பு தெளிவாக உயிர்வாழ்ந்துள்ளது.  

இந்த அமைப்பு வேலைகளை குறிப்பிட்ட காலநிலைக்கு நங்கூரம் (Anchor) இடுகிறது.

• குறிப்பிட்ட தன்மை (Specificity): முற்றிலும் அழிக்கப்பட்ட செய்தித்தாள் ஒரு 추상적인 'பொருள்' என்றால், தேதி வைக்கப்பட்ட செய்தித்தாள் '19xx년 x월 x일' என்ற குறிப்பிட்ட வரலாற்றின் சான்றாக மாறுகிறது.

• நினைவின் உந்துதல்: பார்வையாளர்கள் வைக்கப்பட்ட தேதியைப் பார்த்து அந்த நாளின் நிகழ்வுகள் அல்லது தனிப்பட்ட நினைவுகளை நினைவுகூர்வார்கள். ஆனால் அந்த நினைவுகளை உறுதிப்படுத்தும் கட்டுரை உள்ளடக்கம் அழிக்கப்பட்டுள்ளது. இங்கு ஏற்படும் நினைவு (잔존) மற்றும் மறதி (소멸) மாறுபாடு வேலைகளின் நாடகத்தை அதிகரிக்கிறது.

இது "எல்லாம் மறைந்து போகும்" என்ற நிஹிலிசம் அல்ல, "அதற்குப் பிறகும் காலம் பதிவு செய்யப்படுகிறது" என்ற இருப்பு உறுதிப்படுத்தலுக்கு நெருக்கமாக உள்ளது.

இந்தக் கண்காட்சியில் "வட்டம் போன்ற வடிவங்களை விடாமல் வைத்திருக்கும் வேலைகள்" என்பதும் அறிமுகப்படுத்தப்படுகிறது. அடர்த்தியான நேர்கோடுகளின் இழுப்பில், திட்டமிட்டவாறு விடப்பட்ட வட்ட வடிவம் கருப்பு திரையில் மூச்சுக்குழாய் திறக்கிறது.

• வடிவமைப்பு ரிதம்: செங்குத்து மற்றும் கிடைமட்டமாக மாறும் நேர்கோடுகளின் 강박적인 மீட்பு 속에서, உயிர்வளமான வளைவு வட்டம் (Circle) காட்சியியல் ஓய்வை வழங்குகிறது.

• சின்னவியல் அர்த்தம்: வட்டம் புத்திசாலித்தனமான '일원상(一圓相)' ஐ நினைவூட்டுகிறது, அல்லது நிலா (Moon) அல்லது பிரபஞ்சத்தை குறிக்கிறது. அல்லது மூடப்பட்ட உலகத்தை (கருப்பாக 칠ிக்கப்பட்ட செய்தித்தாள்) பார்க்கும் ஒரு ஜன்னல் (Window) ஆகவும் விளக்கப்படலாம்.

• இல்லாததின் இருப்பு: அழிக்காமல் வைக்கப்பட்ட வெற்றிடம் 'அழித்தல்' என்ற செயல்முறையை மேலும் வலுப்படுத்தும் முரண்பாடான கருவியாக உள்ளது. 칠해진 부분이 '행위의 결과'라면, 남겨진 부분은 '행위의 부재'를 통해 본래 종이의 물성을 드러낸다.
  

கலைஞர் நியூயார்க் டைம்ஸ் (The New York Times) அல்லது டைம் (TIME), லைஃப் (LIFE) போன்ற பிரபல பத்திரிகைகளின் பக்கங்களை வெட்டி வேலை செய்தார். இங்கும் அவர் 'TIME' அல்லது 'LIFE' என்ற தலைப்புகளை அழிக்காமல் வைக்கிறார்.

இது ஊடகத்தின் சடங்கான தலைப்புகளை மனித இருப்பின் அடிப்படையான தத்துவ கேள்விகளாக மாற்றும் சோ பியோங்சோவின் தனித்துவமான நகைச்சுவை மற்றும்洞察力 ஆகும். அவர் தகவல்களின் வெள்ளத்தை (TIME/LIFE பத்திரிகையின் உள்ளடக்கம்) அழிப்பதன் மூலம், முரண்பாடாக நாம் இழந்த உண்மையான 'காலம்' மற்றும் 'வாழ்க்கை' என்ற அர்த்தத்தை கேட்கிறார்.

இந்தக் கண்காட்சியில் மிகவும் அரிதான மற்றும் அதிர்ச்சியூட்டும் வேலை 'வெள்ளை வேலை' 〈Untitled 0241029〉(2024) ஆகும். முந்தைய வேலைகள் கருப்பு மை மற்றும் கரிமத்தால் திரையை நிரப்பும் (Filling) முறையாக இருந்தால், இந்த வேலை மை இல்லாத காலியான பால் பேன் (Empty Pen) மூலம் செய்யப்பட்டதாகும்.  

கலைஞர் மை வராத பால் பேனை எடுத்துக் கொண்டு செய்தித்தாளின் மேல் இழுத்தார். ஆயிரக்கணக்கான இழுப்புகள் உள்ளன, ஆனால் அதன் விளைவான நிறம் (Color) இல்லை. திரையில் மீதமுள்ளது பால் பேன் நுனி சென்ற வழியில் உருவான அழுத்தப்பட்ட சுவடு (Trace), கிழிந்த மற்றும் தளர்ந்த காகிதத்தின் காயம் (Scar), மேலும் நுண்ணிய உச்சரிப்பு மட்டுமே.

இது 'அழித்தல்' என்ற செயலை கூட அழித்துவிட்டது, அல்லது ஓவியத்தின் குறைந்தபட்ச நிபந்தனை 'நிறம்' கூட நீக்கப்பட்ட நிலை. சுத்தமான செயல் (Action) மற்றும் அதன் மூலம் ஏற்பட்ட உடல் மாற்றம் மட்டுமே மீதமுள்ள இந்த வெள்ளை வேலை சோ பியோங்சோவின் கலைவின் இறுதிப்புள்ளி ஆகும். நிறம் என்ற காட்சியியல் கூறை நீக்குவதன் மூலம், பார்வையாளர்கள் காகிதத்தின் அமைப்பு மற்றும் ஒளியின் பிரதிபலிப்பில் முழுமையாக கவனம் செலுத்துகின்றனர். இது அவர் வாழ்நாளில் தேடிய 'மூ' உலகம் காட்சியியல் வடிவத்தில் உருவாக்கப்பட்ட முடிவாகும்.

சோ பியோங்சோவின் இந்த வேலை உலகம் அவர் ஆழமாக ஈடுபட்ட மோரிஸ் மெர்லோ பாண்ட்டியின் (Maurice Merleau-Ponty) நிகழ்வியல் சிந்தனையுடன் ஆழமாக இணைக்கப்பட்டுள்ளது. அவர் 1998 இல் வேலை தலைப்பாக பாண்ட்டியின் புத்தகத்தின் பெயரை 『அர்த்தம் மற்றும் அர்த்தமற்றது (Sens et Non-Sens)』 பயன்படுத்தினார்.  

பாண்ட்டி அறிவு மையமான தர்க்கத்தை விமர்சித்து உடல் உணர்வின் முக்கியத்துவத்தை வலியுறுத்தியபோல, சோ பியோங்சோ மொழி (Logos) ஆளும் செய்தித்தாளின் தர்க்க உலகத்தை உடல் உழைப்பு (பால் பேன் இழுத்தல்) என்ற தர்க்கமற்ற செயல்முறையின் மூலம் உடைத்தார். அவர் பயன்படுத்திய காலியான பால் பேனால் புத்தகம் 『அர்த்தம் மற்றும் அர்த்தமற்றது』 மூலையில் தொடர்ந்து இழுத்து கிழிந்த ஓவிய பொருள் வேலை இந்த தத்துவத்தை சின்னவியல் முறையில் காட்டுகிறது. புத்தகம் என்ற அறிவின் களஞ்சியத்தை உடல் ரீதியாக சேதப்படுத்துவதன் மூலம் அதில் உள்ள உரை அர்த்தத்தை அர்த்தமற்ற (பொருள்) நிலைக்கு தாழ்த்துவதோடு, அந்த செயல் மூலம் புதிய கலை அர்த்தத்தை உருவாக்கும் மாறுபாட்டியல் செயல்முறை ஆகும்.  

2026 இல், நாங்கள் உருவாக்கும் AI உரை மற்றும் படங்களை முடிவில்லாமல் வெளியிடும், பொய்யான செய்திகள் மற்றும் தகவல் அதிகம் உள்ள காலத்தில் வாழ்கிறோம். அனைத்து தகவல்களும் டிஜிட்டல் குறியீடாக மாற்றப்பட்டு ஒளியின் வேகத்தில் நுகரப்படுகிறது மற்றும் மறைந்து போகின்றன. இந்த நேரத்தில், மறைந்த சோ பியோங்சோவின் கிழிந்த மற்றும் குளம்பிய செய்தித்தாள்கள் நமக்கு கனமான கேள்விகளை எழுப்புகின்றன.

பெரோட்டின் சென்னையின் காட்சியகத்தில் தொங்கியுள்ள அவரது வேலைகள் முரண்பாடாக மிகவும் வலுவான 'பொருளின் சாட்சியம்' ஆகும். டிஜிட்டல் திரையின் மென்மையான மேற்பரப்பின் பின்னால் மறைந்த மாயை மாறாக, சோ பியோங்சோவின் திரை கடினமாகவும், காயமடைந்ததாகவும், தொடக்கூடிய உண்மை (Reality) ஆகும்.

சோ பியோங்சோ சென்றுவிட்டார், ஆனால் அவர் இழுத்து அழித்த சுவடுகள் இப்போது நிரந்தர 'தற்போது' ஆக உள்ளன. அவரது வேலைகளில் 'TIME' நின்றுவிட்டது, ஆனால் அவர் விட்ட 'LIFE' கேள்வி முடிவடையவில்லை. இந்த 《Untitled》 கண்காட்சி ஒரு கலைஞரின் வாழ்க்கையை முடிக்கும் நிறுத்தப்புள்ளி அல்ல, அவரது கலை கொண்ட பொதுவான மதிப்பு அடுத்த தலைமுறைக்கு தொடரும் திருப்புமுனையாக இருக்கும்.

மை வாசனை மங்கிய காட்சியகம், கருப்பாக குளம்பிய காகிதத்தின் முன் நாங்கள் இறுதியாக சத்தமில்லாத உலகத்தின் சத்தத்தை கேட்கிறோம். அது கலை மட்டுமே வழங்கக்கூடிய மகத்தான அமைதி.