Uzak denizleri aşmak zorunda olan birisi var. 'Musa Manrihaeng' için o kişi sadece bir kişi, Prenses Sodan. 2. yüzyıl civarında, Mahan Federasyonu Gori Krallığı'nın savaşçısı Naru, çocukluğundan beri prensesi koruyacağına yemin ederek büyüyen bir komutandır. Savaş alanında öne çıkıp savaşmasına rağmen ödül peşinde koşmayan, prensesin sözüne "evet" ile başlayan sadık bir hizmetkâr. Günümüzde 'enayi' denebilecek bir sadakat, ama o dönemde bu bir erdem olarak kabul ediliyor.
Ancak güvendiği öğretmeninin ihanetiyle Gori Krallığı bir gecede yıkılır ve prenses esir alınarak batıya satılır. 〈Yüzüklerin Efendisi〉'nde Frodo'nun yüzüğü atmaya gitmesi gibi, Naru'nun da gideceği tek bir yer vardır. Başkent yanmış, arkadaşları dağılmış, Naru'ya kalan tek şey prensesi bulacağına dair verdiği sözdür. Bu tek söz onu dünyanın öbür ucuna kadar iter.
Naru, ihanet edenin daha batıya, Batı'ya gittiğini duyar. Bugün için Seul'den Londra'ya yürümek gibi bir şey. Uçak bir yana, doğru düzgün bir pusula bile yokken. Buna rağmen Naru tereddüt etmez. Ülkesini kaybetmiş bir savaşçının sahip olabileceği son yön buymuş gibi, Gori Krallığı'nın dağlarını ve nehirlerini arkasında bırakıp sonu görünmeyen batı yoluna çıkar.
Ancak Kore Yarımadası'nın ucunda sadece kılıçla yaşayan bir savaşçı için Batı çok yabancı bir dünyadır. Dil, yemek, tanrılar hepsi farklıdır. 〈Indiana Jones〉'un maceralarını düşündüyseniz yanılıyorsunuz. Burada kullanışlı bir harita, nazik bir rehber, İngilizce tercüman yok. Bu yabancılığın sonunda Naru nihayet Roma'ya sürüklenir ve devasa imparatorluğun köle pazarının ortasında demir bir tasma takılı halde kendini bulur. Prensesi kurtarmaya giden şövalyenin köleye dönüşmesi 'Musa Manrihaeng'in gerçek başlangıcıdır.
Gladyatör Arenası, ya da Antik Dönem Ölüm Maçı
Naru kısa sürede Roma'nın gladyatör kölesi olarak satılır. Adı ve kimliği silinmiş halde "Doğudan Gelen Canavar" gibi muamele görür. 〈Gladyatör〉'deki Maximus'un generallikten gladyatörlüğe düşmesi gibi, Naru da ülkesinin savaşçısından imparatorluğun eğlencesine indirgenir. Taş ve demirle çevrili yeraltı zindanında, çürük ve kan kokusunun karıştığı havada Naru her gün kılıç ve kalkan kaldırmak zorundadır. Artık seyircisi Gori Krallığı'nın halkı değil, kana susamış Roma vatandaşlarıdır.
Kumla kaplı yuvarlak arenanın ortasında, demir kapı açıldığında kükreyen yırtıcılar ve kılıçlı gladyatörler aynı anda dışarı fırlar. 〈Açlık Oyunları〉'nın arenasını antik Roma'ya taşımış gibi. Naru, hayvan gibi hayatta kalma içgüdüsüyle hareket eder. Yenemezsem ölürüm savaşı. Ama bu arada bile kılıcının ucu her zaman tek bir yöne bakar. "Bu savaştan sağ çıkmalıyım ki prensesi tekrar aramaya gidebileyim." Hedef odaklı bir insanın zirvesi denebilir.
Arenada Naru birçok dost ve düşmanla tanışır ve kaybeder. Her biri farklı nedenlerle kılıç tutan köleler onunla aynı tarafta olurken, bir sonraki turda düşman olarak karşısına çıkar. Kimisi ailesine para göndermek için, kimisi tekrar özgürlüğünü satın almak için, kimisi de sadece ölmek istemediği için savaşır. 〈Squid Game〉'in katılımcıları gibi, her birinin çaresizliği onları arenaya sürükler.
Romalılar arasında da farklı yüzler vardır. Köleleri sadece tüketim malzemesi olarak gören soylular olduğu gibi, gladyatörlerde gerçek savaşçıyı keşfedip saygı gösteren generaller de vardır. Naru, bu yabancı imparatorluğun ortasında, "Gori Krallığı'nın savaşçısı" ve "Roma'nın köle gladyatörü" olarak iki yüzle yaşamaya başlar. Bu bir kimlik bölünmesi değil, kimlik genişlemesidir.
Doğunun Canavarı, ya da İmparatorluğun Eğlencesi
Hikaye ilerledikçe Naru'nun adı Roma'nın her yerine yayılır. Doğudan gelen savaşçının dev gladyatörleri devirdiği ve yırtıcıları çıplak elle yendiği söylentisi tüccarlar, soylular ve askerler arasında dolaşmaya başlar. Günümüz tarzında "Doğulu Gladyatör, Kolezyum'u Fethetti" başlığı Roma'nın portal ana sayfasında yer almış gibi düşünebilirsiniz. Kimisi onu kullanarak para kazanmak isterken, kimisi onu imparatorun oyuncağı yapmak ister.
Naru'nun savaşı kişisel bir yeminden öte, imparatorluğun eğlencesi ve siyasetiyle iç içe geçer. 〈Truman Show〉'daki Truman gibi, hayatı bir gösteri haline gelir. Ve sonunda, Roma'nın kalbinde, imparatorun önünde bir savaşa sürüklenir. Bundan sonra Naru'nun hangi savaş alanıyla karşılaştığı, Prenses Sodan ile olan bağının nereye kadar uzandığı ve onun uzun yolculuğunun nasıl bir sonla bittiği, doğrudan eseri takip ederek görmek çok daha iyi olur. Bu eserin son sahneleri birkaç satır spoiler ile asla açıklanamayacak türden bir etki bırakır. 〈Er Ryan'ı Kurtarmak〉'ın son sahnesi gibi, duyguların bir anda patladığı bir son.
İki Dünyanın Çatışması, ya da Medeniyetlerin Karşılaştırması
Dünya görüşü de oldukça çekici. Kore antik tarihi Gori Krallığı ve Batı antik tarihi Roma İmparatorluğu'nun aynı ekranda buluştuğu bir yapı. Sadece duymak bile "Bu nasıl olur?" dedirten bir kombinasyon ama gerçekte oldukça ikna edici bir şekilde uygulanıyor. Yazar, Gori Krallığı'nın dağlarını ve ahşap surlarını, saman çatılı evlerini ve dar kale kapılarını hatırlatan sahnelerle başlayıp, ardından Roma'ya vardığında Akdeniz güneşiyle aydınlanmış mermer sütunlar ve devasa Kolezyum, kırmızı kum ve beyaz toga ile çevrili arenayı tamamen zıt bir manzara olarak gösteriyor.
Çizim ve yönetim bu eseri mutlaka webtoon olarak görmeniz için bir neden. Dikey kaydırma ile aşağı inerken, gladyatör arenasının yüksek ve derin mekansal hissi doğal olarak iletiliyor. Yukarıda seyirciler uğuldayarak, ortada gladyatörler ve yırtıcılar çarpışırken, aşağıda kanla ıslanmış kum serili. 〈Mad Max: Fury Road〉'un en boy oranını dikey olarak çevirmiş gibi bir kompozisyon.
Bir sahneyi uzun bir şekilde dikey olarak çıkararak, Naru'nun mızrağı fırlatıp vücudunu döndürdüğü hareketi takip etmenizi sağlayan yönetim harika. Bu sayede her bir kare değil, bir dövüşü bir koreografi gibi okuyorsunuz. Çarpışma ve kaçınma, gerilim ve hız kontrolü iyi bir şekilde yaşatıldığı için, sadece dövüş sahnelerini toplasanız bile "Bu gerçekten iyi çizilmiş bir aksiyon" denir. CGI olmadan oyuncunun vücuduyla çekilmiş 〈Bourne〉 serisinin dövüş sahnelerini izler gibi.
İmparatorluk Sistemi vs Bireyin Yemini
Anlatı olarak da 'Musa Manrihaeng' basit bir intikam hikayesinde kalmaz. Yüzeyde ihanet edenin peşine düşüp, kaçırılan prensesi geri getirme hikayesi 〈Taken〉'daki Liam Neeson'ın "Kızımı bulmaya gidiyorum" demesiyle benzer. Ancak bu yüzeyin altında "Büyük bir imparatorluk sistemi içinde bireyin yemini ne kadar dayanabilir?" sorusu yatıyor.
Roma vatandaşları Naru'yu desteklerken, sonuçta onun kanını bir gösteri olarak tüketirler. Bugün Naru'ya tezahürat yaparlar, yarın başka bir gladyatörün ölümüne tezahürat yaparlar. İmparatorluk, bireyin trajedisini sürekli olarak eğlenceye dönüştürür. Tıpkı modern reality şovlar veya hayatta kalma programlarının katılımcıların acılarını içerik haline getirmesi gibi. 〈Açlık Oyunları〉 "Ekmek ve Sirk (Panem et Circenses)" olarak bilinen Roma İmparatorluğu'nun yönetim tekniğini distopyaya uyarladıysa, 'Musa Manrihaeng' bu orijinali doğrudan gösteriyor.
Naru'nun yemini bu sistem içinde küçük bir taş gibidir. Eser, o taşın dalgayı ne kadar büyütebileceğini veya sonunda dalgalar tarafından aşındırılıp kaybolup kaybolmayacağını sonuna kadar gözlemler. 〈Esaretin Bedeli〉'ndeki Andy'nin küçük bir çekiçle duvarı delmesi gibi, Naru da küçük bir yeminle imparatorluğun duvarını döver.
Karakterler de üç boyutlu olarak tasarlanmıştır. Naru, "sadık adam" tanımıyla yetinmez. Prensesi koruyamamanın suçluluğu nedeniyle kendini hırpalar ve bazen çevresindekileri tehlikeye atan pervasız seçimler yapar. 〈Kara Şövalye〉'deki Batman gibi, kendi inancına saplanıp çevresini göremediği anlar da vardır. Ancak aynı zamanda hatalarını kabul eder ve tekrar kılıcını alıp ilerler. Mükemmel bir kahraman değil, kusurlu bir insandır.
Roma'da karşılaştığı diğer gladyatörler de basit yan karakterler değildir. Kimisi Naru'dan çok daha soğukkanlı bir şekilde "Burası zaten böyle bir yer" diyerek gerçeği öğretir, bir diğeri ise Naru'nun saf inancından etkilenip yavaş yavaş değişir. Kötü karakterler de sadece "kirli ve kötü adam" olarak tüketilmez. Onların da kendi arzuları ve korkuları ortaya çıkar ve Roma'nın bir bütün olarak iyi ve kötü olarak basitçe yargılanmayan karmaşık bir dünya olarak yerleşir. 〈Game of Thrones〉 gibi, kimse tamamen iyi ya da kötü değil, gri alanlarda yer alan karakterlerdir.
Bu eserin şu anda okuyucular tarafından sevilmesinin nedeni, belki de tamamen zıt iki duyguyu aynı anda tatmin etmesidir. Biri tamamen gerçek dışı 'Koreli savaşçının Roma seferi'ni izleme heyecanı, 〈Kingsman〉 veya 〈John Wick〉 izlerken hissettiğiniz o zevk. Diğeri ise içinde barındırdığı çok gerçekçi yorgunluk ve acı hissi.
Zaten birçok seviye atlama ve sistem hikayesinde "güçlenme hissini" deneyimledik. İstatistik ekranı açılır, sayılar yükselir, yeni beceriler kazanmanın zevki. Ancak 'Musa Manrihaeng' güçlenmek yerine, dayanıp direnen bir insanın hikayesini gösterir. Ve bu direniş sadece havalı bir şekilde değil, son derece yorucu ve yalnız bir iş olduğunu saklamaz. 〈Rocky〉, gösterişli bir zaferden çok 15 raund boyunca dayanmayı vurguladığı gibi.
Son zamanlarda popüler olan geri dönüş ve oyun sistemi hikayelerinden biraz sıkıldıysanız, bu webtoon iyi bir nefes alma noktası olur. Bir kılıç darbesi, bir yara çok hafif bir şekilde tüketilen hikayelerden bıktıysanız, Naru'nun savaş alanında dayak yiyip ayağa kalkarken hissettiği ağırlık hoşunuza gidecektir. 〈Infinite Challenge〉'ın "kılıç dansı" özel bölümü gibi, gerçek ter ve kanın hissedildiği bir aksiyon. Bir kılıca dayanarak sonuna kadar direnen birini görmek isteyen okuyucular için kaçırılmaz.
Tarih ve antik tarih atmosferini seven okuyucular için de uygundur. Gori Krallığı ve Roma gibi egzotik bir kombinasyon başlangıçta yabancı gelse de, "Neden böyle bir hayali şimdiye kadar görmedim?" dedirtecek kadar doğal bir şekilde yaklaşır. 〈Gladyatör〉 ve 〈Son Silah Okçusu〉'nu aynı anda seviyorsanız, aslında bu kombinasyon nadirdir ama 'Musa Manrihaeng' iki zevki bir arada tatmin edebilecek bir eserdir. 〈Kingdom〉'un zombileri ve Joseon dönem dramasını karıştırdığı gibi, bu eser Koreli savaşçı ve Roma İmparatorluğu'nu karıştırır.
Son olarak, birine verdiği söz nedeniyle direnen insanlar için, bu hikaye yabancı gelmeyecektir. Naru, kim baksa zarar görecek seçimler yapan bir karakterdir. Daha kolay bir yol görünse de, zaten kalbinde taşıdığı yemin nedeniyle bilerek daha uzun, daha zorlu bir yolu seçer. 〈Forrest Gump〉, sadece Jenny'yi sevdiği için Amerika'yı geçerken, Naru da sadece prensesi koruyacağı için kıtayı geçer.
Bu durum bazen sinir bozucu, bazen de kıskandırıcı gelebilir. 'Musa Manrihaeng'i sonuna kadar okuduğunuzda, muhtemelen şu soruyu bir kez olsun düşüneceksiniz: "Ben şu anda ne için, kim için bu kadar direniyorum?" Böyle bir soruyu doğrudan karşılamak istiyorsanız, bu kan kokan uzun yolculuk oldukça uzun süre aklınızda kalacaktır. Ve bir sonraki zor durumda, aniden şu düşünce aklınıza gelebilir: "Naru dünyanın öbür ucuna kadar yürüdü, ben bu kadarını bile yapamaz mıyım?" İşte o zaman, 'Musa Manrihaeng' basit bir webtoon olmanın ötesine geçer ve sizin dayanak noktalarınızdan biri haline gelir.