ඔබ මරා දැමූ නෙට්ෆ්ලික්ස් නාට්‍ය/සාමාන්‍ය නරකයේ වාර්තාව

[magazine kave=이태림기자]

දකුණු කොරියානු වර්ග නාට්‍ය වේදිකාවේ මෙවැනි මාතෘකාවක් දුටු විට අපහසු වේ. 'ඔබ මරා දැමූ' යන වචන කෙනෙකුට සෘජුවම ඉලක්ක කර ඇති අතක් මෙන් පෙනේ. අර්තර් මිලර්ගේ 'මගේ පුතුන් සියල්ල' මෙන්ම සමූහ වගකීමක් පනවන චෝදනා පත්‍රයක් ලෙස, අගාතා ක්‍රිස්ටිගේ 'ඔරියන්ට් එක්ස්ප්‍රස් ඝාතනය' මෙන්ම සියල්ලම සැකකරුවන් වන ලෝකයක් ප්‍රකාශ කරන මෙන් පෙනේ. නෙට්ෆ්ලික්ස් සීමිත මාලාව 'ඔබ මරා දැමූ' එම වාක්‍යය සෘජුවම ගෙන, 8 කොටස් පුරා එකම පුද්ගලයෙකුට නොව, බොහෝ පුද්ගලයන්ට අනුපිළිවෙලින් ඉලක්ක කරයි. අපරාධකරු සහ බලාපොරොත්තුකරු, පවුල සහ අසල්වැසියන්, සේවක සහ රාජ්‍ය බලය දක්වා, කවුරුත් එම ප්‍රශ්නයට මුහුණ දීමට ඉදිරිපත් කරයි. නිරීක්ෂකයෙකු නැත. සියල්ලම සමාප්තකාරයෝ වේ.

කතාවේ ආරම්භය ජෝ එන්සු (ජියොන් සොනි) ය. එන්සු විශාල වෙළඳසැලක සාමාන්‍ය විකුණුම් නියෝජිතයෙකි. දිනපතා අසභ්‍ය ගනුදෙනුකරුවන්ට මුහුණ දී, කණ්ඩායම් නායකයාට අවධානය යොමු කරමින්, කවදා හෝ වඩා හොඳ ජීවිතයක් සිහින දකින නමුත් නිශ්චිත අනාගතයක් නොමැති තරුණයෙකි. කාමූගේ 'සිසිෆස්' මෙන්ම දිනපතා ගල් කුඩයක් ඉස්සමින්, සවසට නැවත එම ස්ථානයට ගැලවෙන ජීවිතයක්. එක් දිනෙක වෙළඳසැලේ මිල අධික ඔරලෝසුවක් ආපසු ලබා ගැනීමේ ක්‍රියාවලියේදී අතුරුදන් වීමෙන් ගැටලුවක් ඇති වේ. එම සිදුවීමේ අවට, කුමක් හෝ අමුතු සුවඳක් දක්වන ගනුදෙනුකරු ජින් සොබැක් (ඉමුසැං)ගේ හැසිරීම නිතරම මනසට වැදගත් වේ, එන්සු CCTV සහ මතකය පසුපස හඹා යයි.

එම අතර, එන්සුගේ පුද්ගලික ජීවිතය ද ක්‍රමයෙන් හෙළි වේ. දිගු කාලයක් සැමියාගේ ප්‍රචණ්ඩකමට මුහුණ දුන් මව, එම ප්‍රචණ්ඩකමේ සලකුණු පූර්ණයෙන්ම රැගෙන ජීවත් වන පවුලේ වාතාවරණය, නිවස තුළ පවතින භීතිය සහ අත්හදා බැලීම එන්සුගේ මුහුණේ පෙනේ. පිටතට සිනාසෙන සහ කතා කරන විකුණුම් නියෝජිතයෙකු වුවත්, ශරීරය පළමුවෙන්ම කම්පනයට පත්වන ආතතිය ඔහුගේ දෛනික ජීවිතයේ සෑම තැනකම පැන නැගේ. එන්සුට ප්‍රචණ්ඩකම යනු පුවත්පත් තුළ ඇති අපරාධයක් නොව, දිගු කාලයක් පුරා පුරුදු වූ වාතය මෙන්ම වේ. බෙසල් වෑන් ඩෙයර් කොල්ක් කියන 'ශරීරය මතකය තබා ගන්නා ආතතිය' මෙවැනි පෙනුමක් වේ. මොළය මගින් අමතක කළ ද, ශරීරය තවමත් එදින භීතිය සජීවීව මතක තබා ගනී.

එක් දිනෙක, එන්සු කාලයක් පුරා හොඳම මිතුරා වූ ජෝ හීසු (ඉයුමි) වෙත දිගින් දිගටම යයි. SNS තුළ පින්තූර පමණක් බලන විට 'සාර්ථක මිතුරා' ය. ධනවත් සැමියා සමඟ විවාහ වී ලස්සන නිවසක ජීවත් වන අතර, 동화작가 ලෙසත් කුමක් හෝ නමක් ලබා ඇත. ඉන්ස්ටග්‍රෑම් හි පෙරහුරු ලෝකයේ ඔහු පරිපූර්ණ ජීවිතයේ සාක්ෂියක් මෙන් පෙනේ. නමුත් දොර විවෘත කර ඇතුළු වන විට, එන්සු මුහුණ දුන් යථාර්ථය සම්පූර්ණයෙන් විරුද්ධ වේ. හොඳින් සැරසූ නිවස තුළ බිඳුණු බඳුන් සහ බිම වැටුණු භාණ්ඩ පිරී ඇත, හීසුගේ මුහුණ තුවාල සහ තුවාලවලින් පිරී ඇත. පිරිසිදු ඇඳුම් සහ මැස්සෙන් වසා ගත් ප්‍රචණ්ඩකම එක මොහොතක හෙළිදරව් වන දර්ශනයකි. දොරියන් ග්‍රේගේ චිත්‍රපටය සඟවා ඇති මාලිගාවේ දොර විවෘත කළ මෙන්ම, පිටත සහ ඇතුළත ඇති විරෝධය නිරාවරණය වේ.

මකරා සූට් එකක් ඇඳගෙන සේවයට යයි

හීසුගේ සැමියා නෝ ජින්පියෝ (ජැන්ග් සෙංජෝ) මුලින්ම සෙනෙහසින් පිරි සැමියා ලෙස පෙනේ. කතා කරන විටත් සමාජික තත්ත්වයත් ඉහළ, පිටතට මැනරය සහ හැකියාව ඇති පුද්ගලයෙකු ලෙස පෙනේ. පැට්‍රික් බේට්මන් 'ඇමරිකන් සයිකෝ' හි නාම පතේ නිර්මාණය ගැන කතා කරන මෙන්ම, ඔහු සමාජික ආවරණය පරිපූර්ණව ඇඳගෙන යයි. නමුත් නිවස තුළ ඔහු පරිපූර්ණ මකරා වේ. මත්පිටින් කුඩා වචනයකට පවා ප්‍රචණ්ඩකම පෙන්වයි, පහර දීමෙන් පසු මිල අධික බෑගයක් සහ මාලයක් දී සමාව ඉල්ලයි. සහ මෙම ප්‍රචණ්ඩකමේ සලකුණු වසා දැමීමට, සීදේක පවුලේ සාමාජිකයන් සහ අවට පුද්ගලයන්ගේ 'අවධානය නොයැවීම' සක්‍රීයව යොදා ගනී. හන්නා අරෙන්ට් කියන 'අපරාධයේ සාමාන්‍යතාවය' මෙහි 'අපරාධයේ සමාජිකතාවය' ලෙස විකාශනය වේ. මකරා එකම පුද්ගලයෙකු විසින් නිර්මාණය නොවේ. බොහෝ සමාප්තකාරයෝ එකට වර්ධනය කරයි.

එන්සු මෙම යථාර්ථය දැක කම්පනයට පත්වෙයි. නමුත් එම කම්පනය සරල පුදුමයක් නොව, ළමා කාලයේ මවට පහර දුන් දර්ශන සමඟ සමාන්තරව පෙනෙන දැනුනක් මෙන්ම වේ. හීසුගේ නිවසේ සිටින උසස් හඬ සහ භාණ්ඩ ගැටෙන ශබ්දය, අතීතයේ තම නිවසේ සිටින ශබ්දය සමඟ සමාන වේ. ප්‍රූස්ට්ගේ මැඩලේන් කේක් මෙන්ම, ශබ්දය කාලය ඉක්මවා ආතතිය කැඳවයි. එන්සු මුලින්ම පොලිසියට දැනුම් දිය යුතුයි, එකට පලා යා යුතුයි, අවට දැනුම් දිය යුතුයි කියයි. නමුත් හීසු සෑම අවසාන මොහොතේම පාදය ඉවත් කරයි. සැමියා තවත් කෝපයට පත්වෙයි, ළමයින්ගේ නෙත් පෙනේ, සහ දැනටමත් බොහෝ වරක් පලා යාමට අසමත් වූ අත්දැකීම නිසා ශරීරය පළමුවෙන්ම ශිෂ්ට වේ. ඉගෙන ගත් අසමත් බව යන මනෝවිද්‍යාත්මක සංකල්පය නාට්‍යමය යථාර්ථයක් ලෙස ක්‍රියාත්මක වන මොහොතකි.

පලා යාමක්ද, ස්වයං ඝාතනයක්ද: ඝාතනයක් ලෙස තේරීම

අවසානයේ, හීසු සියලු බලය ඉවත් වූ මුහුණින් තම ජීවිතය අත්හැරීමට උත්සාහ කරයි. එම මොහොතේ එන්සුගේ මුඛයෙන් පැනනැගෙන වචන මෙම නාට්‍යයේ ආරම්භය වේ. "ඔබේ සැමියා මරා දැමිය යුතුයි." එම වචන ආවේගයක් නොවේ. ළමා කාලයේ සිට ප්‍රචණ්ඩකමේ බලාපොරොත්තුකරු වූ එන්සු, මේ මොහොතේ තවත් බලාපොරොත්තුකරු වූ හීසු, සහ ඔවුන් පසුපස පේළිගතව සිටින බොහෝ නමක් නොමැති බලාපොරොත්තුකරුන් සිහිපත් කරමින් එන අතිශය තේරීමකි. ඔවුන් නරක පුද්ගලයෙකු දඬුවම් කිරීමට පමණක් නොවේ. 'මෙය නොකරන්නේ නම් කිසිවක් වෙනස් නොවේ' යන අසමත් බව ඝාතනය යථාර්ථ පලා යාමක් බවට පත් කරයි. රස්කොලිනිකොෆ් වාණිජ කාන්තාව ඝාතනය කරමින් තමන්ටම විමසන මෙන්ම, ඔවුන් ද විමසයි. "මෙය (異) ඉවත් කිරීම යුක්තියක්ද, අපරාධයක්ද."

පුද්ගලයන් දෙදෙනා සම්පූර්ණ අපරාධයක් සැලසුම් කිරීමට පටන් ගනී. ජින්පියෝගේ දෛනික ගමන් මාර්ගය සහ පුරුදු විශ්ලේෂණය කරමින්, අනතුරක් ලෙස පෙනෙන තත්ත්වයක් සැලසුම් කරමින්, අපරාධයෙන් පසු අලිබයි දක්වා සූක්ෂමව ගණනය කිරීමට උත්සාහ කරයි. හිච්කොක්ගේ 'රෝප්' හෝ 'සම්පූර්ණ විදේශිකයන්' මෙන්ම, සාමාන්‍ය පුද්ගලයන් සම්පූර්ණ අපරාධයක් උත්සාහ කරන ත්‍රාසජනකතාවක් විහිදේ. මෙම ක්‍රියාවලියේදී එන්සු පසුගිය ඔරලෝසු සිදුවීමේ මධ්‍යයේ සිටි පුද්ගලයා ජින් සොබැක් සිහිපත් කරයි. පිටතට නාස්ති සහිත සහ සැහැල්ලු සභාපති මෙන් පෙනුනත්, තත්ත්ව විනිශ්චය සහ පුද්ගලයන් දැකීමේ ඇස් විශිෂ්ට පුද්ගලයෙකි. එන්සු සහ හීසු සොබැක්ගේ වෙළඳසැලේ සේවකයෙකු සැලැස්මට ඇදගෙන, ජින්පියෝගේ කාලසටහන සහ වාහනය, අවට CCTV දක්වා සවිස්තරාත්මකව විමර්ශනය කරයි.

නමුත් සූදානම කෙසේ හෝ සම්පූර්ණ වුවත් යථාර්ථය සෑම විටම සැලැස්මට විරුද්ධව ගලා යයි. ජින්පියෝගේ ප්‍රචණ්ඩකම තවත් නිරාවරණය වන අතර, පොලිසිය හෝ අවට පුද්ගලයන් තවමත් 'පවුල් සටනක්' ලෙස පෙනේ. එන්සු සහ හීසු එක් රාත්‍රියක, ආපසු හැරිය නොහැකි සීමාවක් ඉක්මවා යයි, සහ එමෙන්ම ඔවුන්ගේ ජීවිත නව නරකයකට ඇතුළු වේ. අපරාධයේ සලකුණු මකා දමමින්, සැක සහිත දසුන් වලින් වළකින අතර, අපේක්ෂා නොකළ පුද්ගලයන් එකින් එක පෙනී සිටිමින් පසල්වලට කම්පනයක් ඇති කරයි. ජින්පියෝගේ සහෝදරිය නෝ ජින්යොං, පොලිසිය, සහ ජින් සොබැක්ගේ හැඳුනුම් පත දක්වා, කොටස් ගණනාවක් ගෙවෙන විට සත්‍යය තවත් සංකීර්ණ ආකාරයක් පෙන්වයි. නාට්‍යය අවසානය දක්වා ඝාතනයේ සදාචාරය වෙනුවට, එම තේරීමේ මාර්ගය සහ එමෙන්ම පසු වගකීම සොයා බලයි. අවසානයේ දක්වන හැඟීම සෘජුවම සොයා බැලීම වඩා හොඳය. මෙම කෘතිය ප්‍රතිවිරුද්ධතාවයට වඩා ක්‍රියාවලියට වැඩි බරක් දක්වයි.

ව්‍යුහය මකරා නිර්මාණය කළේය, ව්‍යුහය පලා යාම වැළැක්වීය

දැන් මෙම කෘතියට ඇති බලය කුමක්ද, එය බලන විටම අසහනයක් ඇති කරමින්ද නෙත් නොහැරීමට අපහසු වන්නේ කුමක්ද යන්න සොයා බලමු. 'ඔබ මරා දැමූ' කෘතියේ වඩාත්ම දුෂ්කර ස්ථානයක් තෝරා ගත් කොටස ගෘහස්ථ ප්‍රචණ්ඩකම සරල සිදුවීමක් නොව, ව්‍යුහය සහ පරිසරය නිර්මාණය කළ ප්‍රතිඵලයක් ලෙස සලකන බවයි. සාමාන්‍යයෙන් ප්‍රචණ්ඩකම පුද්ගලයකුගේ මෝඩකම හෝ කෝපය පාලනය නොකිරීම ලෙස සංකීර්ණ කරයි. මෙන්ම සපු ගෙඩියක් පළාතක් ලෙස කියන මෙන්ම, පුද්ගලයකුගේ විච්ඡේදනය ලෙස සලකයි. නමුත් මෙම නාට්‍යය ජින්පියෝගේ ප්‍රචණ්ඩකම කෙසේ හැකි විය, එම ප්‍රචණ්ඩකමට නිහතමානී වූ හෝ එකඟ වූ පුද්ගලයන් කවුද, ප්‍රචණ්ඩකමේ ස්ථානය දැන සිටි නමුත් නොදැන සිටි මෙන්ම හැසිරූ පුද්ගලයන් කෙසේ හැසිරූහද යන්න සොයා බලයි. සපු ගෙඩියක් නොව, ගසම, පළාතම, බෙදා හැරීමේ පද්ධතියම පරීක්ෂා කරයි.

'ඔබ මරා දැමූ' යන මාතෘකාව එබැවින් බොහෝ මට්ටම්වලින් කියවිය හැක. සෘජුවම මුහුණට පහර දුන් ජින්පියෝ මෙන්ම අපරාධකරුට යොමු කරන වචන වුවත්, ඔහුට අවසානය දක්වා ආවරණය කරමින් 'ගෘහස්ථ කටයුත්තක්' ලෙස පෙනුන පවුලේ සාමාජිකයන්ට යොමු කරන වචන මෙන්ම පෙනේ. තවද, පහර දීමේ දර්ශනය දැක නොදැක සිටි අසල්වැසියන්, දැනුම් දීම අක්‍රිය කළ බලධාරීන්, "ඇයි පලා යාමට නොහැකි වුණේ" යන වචන පමණක් නැවත නැවත කියමින් බලාපොරොත්තුකරුට චෝදනා කළ අවට පුද්ගලයන් සියල්ලටම යොමු කරන වාක්‍ය මෙන්ම පෙනේ. ඉංග්‍රීසි මාතෘකාව 'As You Stood By' හි අඩංගු, එසේම පමණක් සිටි අයගේ වගකීම නැවත විමසන ප්‍රකාශය සමඟ ස්වභාවිකව සමාන්තර වේ. එඩ්මන්ඩ් බර්ක් කියන "අපරාධය ජයගැනීමට ඇති එකම කොන්දේසිය යනු හොඳ පුද්ගලයන් කිසිවක් නොකරන එකයි" යන කථාව නාට්‍යමය යථාර්ථයක් ලෙස ක්‍රියාත්මක වේ.

අධ්‍යක්ෂණය මෙම පණිවිඩය අතිශය දේශනයක් වෙනුවට, සූක්ෂම දර්ශනයක් ලෙස සම්පිණ්ඩනය කරයි. කැමරාව ප්‍රචණ්ඩකමේ මොහොත අතිශය භයානක ලෙස පරිභෝජනය නොකරයි. ප්‍රචණ්ඩකම අවසන් වූ පසු ඇති නිහතමානී, බිඳුණු කෑම මේසය මත ඇති බඳුන්, නාන කාමරයේ බිම වැටුණු කෙස්, හීසුගේ කෙටි දර්ශනය දිගටම පෙන්වයි. ප්‍රචණ්ඩකමේ විශාලත්වය වෙනුවට, එමෙන්ම පසු ඇති භීතිය සහ ලැජ්ජාව, අසමත් බව පෙන්වීමේ මාර්ගය තෝරයි. බර්නාඩ් බර්බර් කියන "වඩාත්ම භයානක වන්නේ මකරා නොව, මකරා දැකපු පුද්ගලයාගේ නෙත්" මෙන්ම, මෙම නාට්‍යය ප්‍රචණ්ඩකමට වඩා ප්‍රචණ්ඩකමේ පසු ඇති බලපෑමට අවධානය යොමු කරයි. එබැවින් නරඹන්නා උත්තේජක දර්ශන පරිභෝජනය කරන ප්‍රේක්ෂකයෙකු නොව, කෙනෙකුගේ නරකය හොරා බලන සාක්ෂිකරුවෙකු ලෙස ස්ථාපිත වේ. සහ සාක්ෂිකරු කිසිවිටෙක නිරීක්ෂකයෙකු විය නොහැක. දැකපු මොහොතේ, අපි දැනටමත් සමාප්තකාරයෝ වේ.

නළුවන්ගේ රංගනය මෙම නාට්‍යයේ අඩක් වඩාත්ම වගකීම දරයි. ජෝ එන්සු යන චරිතය බලාපොරොත්තුකරු සහ අපරාධකරුගේ සීමාවේ සිටින චරිතයකි. ළමා කාලයේ සිට ප්‍රචණ්ඩකම දැක වැඩුණු බලාපොරොත්තුකරු වුවත්, දැන් මිතුරා වෙනුවෙන් ඝාතනයක් සැලසුම් කරන සක්‍රීය ක්‍රියාකාරිකයෙකු වේ. ජියොන් සොනි එම සංකීර්ණ ස්ථානය විශ්මයජනක ලෙස සූක්ෂමව ක්‍රියාත්මක කරයි. පිටතට නිර්භීත ලෙස විහිළුවක් දමන විටත්, විශේෂිත ශබ්දයකට ශරීරය පළමුවෙන්ම කම්පනයට පත්වන විටත්, කෝපය පාලනය නොකර බිත්තියට අත ගැසීම, තීරණාත්මක මොහොතේ ශීතල ලෙස මොළය ක්‍රියාත්මක වන ආකාරය ස්වභාවිකව පසුපසට යයි. දැනිය යුතු දේ දැනීමේ හැකියාවක් මෙන්ම, ඔහු ජෝ එන්සු යන අත්දැකීමම වේ. එබැවින් නරඹන්නා එන්සුගේ තේරීම පහසුවෙන් විනිශ්චය නොකරයි, සහ එම මනස පසුපසට යයි.

ජෝ හීසු යන චරිතය අපරාධකරුගේ මනෝභාවය වඩාත්ම නිරාවරණය කරයි. ඉයුමි විශේෂිත සරල මුහුණ සහ නෙත් පාවිච්චි කරමින්, එකම මොහොතේ බිඳුණු වීදුරු මෙන්ම පෙනෙන රූපය සහ, අවසානය දක්වා ජීවිතය අල්ලා ගැනීමට උත්සාහ කරන කටයුතුකාරීත්වය පෙන්වයි. හීසු 'පලා යාමට නොහැකි වූ බලාපොරොත්තුකරු' වුවත්, මෙම නාට්‍යය ඔහුට අසහනයක් ලෙස පරිභෝජනය නොකරයි. එමෙන්ම ඇයි පලා යාමට නොහැකි වුණේ, පලා යාමට ගිය විට කුමක් අහිමි වනවාද, යථාර්ථික බාධක එකින් එක විවෘත කරමින් එම අසමත් බවේ ව්‍යුහය තේරුම් ගන්නා ලෙස කරයි. නිවස සිරකඳවුරක් වන මොහොතේ, පලා යාම සරලව දොර විවෘත කිරීමක් නොව, ජීවිතයම අත්හැරීමේ තීරණයක් වේ.

නෝ ජින්පියෝ යන අපරාධකරුත් සරල මකරා නොවේ. ජැන්ග් සෙංජෝ පිටතට සරල සහ මෘදු සිනහව පවත්වාගෙන යමින්, නෙත් එකක් මඟින් භීතිය නිර්මාණය කරයි. ඔහු ප්‍රචණ්ඩකම පෙන්වීමෙන් පසු අනිවාර්යයෙන්ම තෑග්ගක් දී හෝ, "එහෙත් ඔබ පමණක් ඇත" යනුවෙන් කතා කරයි. එම පෙනුම යථාර්ථයේ බොහෝ වරක් දැකපු සහ ඇසූ ගෘහස්ථ ප්‍රචණ්ඩකම අපරාධකරුගේ ආකෘතියක් මෙන්ම පෙනේ. කාලෙකින් සත්‍යය මෙන්ම පෙනෙන වරදකම සහ සෙනෙහස පෙනෙයි, නරඹන්නා ද මොහොතකට ව්‍යාකූල වේ. එම ව්‍යාකූලතාවය බලාපොරොත්තුකරු නැවත අපරාධකරුගේ අතට යාමට පත් කරන ක්‍රමවේදය බව නාට්‍යය නිවැරදිව සලකයි. ගැස්ලයිටින්ගේ ක්‍රමවේදය රංගනයෙන් ක්‍රියාත්මක කළ භයානක සාර්ථකත්වයකි.

ජින් සොබැක් රසවත් සම්පූර්ණකාරයෙකි. පිටතට අධික සහිත සහ ව්‍යාපාරික හැකියාව ඇති සභාපති මෙන් පෙනුනත්, ඔහු කුමක් හෝ මොහොතක සිට එන්සු සහ හීසුගේ රහස් දැනගෙන මෙම විපතේ මධ්‍යයේ ඇතුළු වේ. සම්පූර්ණයෙන්ම හොඳ චරිතයක් නොව, සම්පූර්ණයෙන්ම නරක චරිතයක් නොවේ. ලාභ සහ සදාචාරය අතර සීමාවක් පවත්වාගෙන යන චරිතයක් සහ, එමෙන්ම යථාර්ථිකය. 'පල්ප් ෆික්ෂන්' හි වින්ස්ටන් වුල්ෆ් මෙන්ම, ගැටළු විසඳන්නා සහ සදාචාරික අළු ප්‍රදේශයේ ජීවත් වන චරිතයක්. සොබැක් මඟින් නාට්‍යය ප්‍රශ්නයක් ඉදිරිපත් කරයි. සියලු සත්‍යය දැනගත් විට, අපි කොතෙක් වගකිය යුතුද. කොතෙක් මැදිහත් විය යුතුද, කොතෙක් නෙත් වසා ගත හැකිද.

සම්පූර්ණ නොවන 야심의 흔적들

නමුත් අවාසනාවන්ත ස්ථානයක් ද ඇත. 8 කොටස් යන ආකෘතිය තුළ අතීතය සහ වර්තමානය, අපරාධ ත්‍රාසජනක සහ සමාජ චෝදනා, චරිත නාට්‍යය දක්වා එකවර සියල්ලම අල්ලා ගැනීමට උත්සාහ කිරීම නිසා, කිහිපයක් වේගයෙන් ගෙවී යයි. විශේෂයෙන් හීසුගේ කතුවැකිය, එන්සුගේ සේවක ස්ථානය, ජින්පියෝ පවුලේ දේශපාලන පසුබිම වැනි දේවල් තවත් විමර්ශනය කළේ නම් වඩාත්ම ත්‍රිමාණ නාට්‍යයක් විය හැකි විය. අවසාන කොටසේ විමර්ශනය සහ ප්‍රතිවිරුද්ධතාවයට බරක් දක්වමින් ආරම්භයේ සෑදූ අතිශය යථාර්ථය ස්වල්පයක් වර්ගිකරණ පහසුවට පත් වේ. එහෙත් සමස්තයෙන්ම පෙනේ නම් පණිවිඩය සහ ආකර්ෂණය එකවර අල්ලා ගැනීමට උත්සාහ කිරීම සමබරතාවයක් පවත්වාගෙන යයි. සම්පූර්ණ කෘතියක් නොව, සම්පූර්ණ නොවීම නිසා වඩාත්ම මානවීය වේ.

වර්ණ සහ 미장센 රසය ස්වල්පයක් පෙනේ. නිවස තුළ අතිශය පිරිසිදු සහ, තුවාල සහ තුවාල වසා ගැනීමට සුදුසු ආලෝකය පවතින බවක් පෙනේ. කිසියම් දර්ශනයක නෙට්ෆ්ලික්ස් විශේෂිත පැහැදිලි වර්ණ ප්‍රචණ්ඩකම සහ භීතිය පෙන්වීමේ සුරැකුමට විරුද්ධව පෙනේ. නමුත් කුඩා අසමතුලිතතාවය අවසානයේ නළුවන්ගේ නෙත් සහ හුස්ම මඟින් වසා දමයි. ප්‍රේක්ෂකයා තිරයේ වර්ණයට වඩා, එකිනෙකාට බලන නෙත් තුළ ඇති භීතිය සහ තීරණය පළමුවෙන් ප්‍රතිචාර දක්වයි.

වර්ග නාට්‍යය තුළ පුද්ගලයාගේ මුහුණ සහ හැඟීම් වඩාත්ම වැදගත් බව දැනෙන ප්‍රේක්ෂකයාට 'ඔබ මරා දැමූ' කෘතියට ගැඹුරින් ඇද වැටීමේ හැකියාව වැඩි වේ. මෙම නාට්‍යයේ සත්‍යම කලාතුරකාව ඝාතන දර්ශනය නොව, එමෙන්ම එම මොහොතට පෙර සහ පසු චරිතයන්ගේ මුහුණ සහ හුස්ම තුළ වේ. කවුරු හරි සහ වැරදි යන්න විනිශ්චය කරන විට, චරිතයේ මනෝභාවය පසුපසට යමින් එකට සිතන්න කැමති පුද්ගලයාට සුදුසු කෘතියකි. දොස්ටොයෙව්ස්කිගේ 'අපරාධ සහ දඬුවම' කියවමින් රස්කොලිනිකොෆ් සමඟ පසුපසට යන මෙන්ම, එන්සු සහ හීසුගේ ගමන පසුපසට යයි.

සමාජ ගැටළු සලකා බලන නාට්‍යය කැමති අයටත් නිර්දේශ කරන්න කැමතියි. ගෘහස්ථ ප්‍රචණ්ඩකම, නිරීක්ෂණය, 2 වන අපරාධ වැනි වචනවලට දැනටමත් කම්පනයක් ඇති විය හැකි නමුත්, 'ඔබ මරා දැමූ' මෙම සංකල්පයන් සාරාංශක වාදයක් නොව, චරිතයේ විශේෂිත ජීවිත සහ තේරීම් තුළට ඇදගෙන යයි. එබැවින් වඩාත්ම වේදනාකාරී සහ, එමෙන්ම වඩාත්ම විශ්වාසනීය වේ. ප්‍රචණ්ඩකම වටා ඇති බොහෝ ව්‍යුහික බාධක නාට්‍යය එකක් විසඳිය නොහැකි නමුත්, අවම වශයෙන් ඉදිරියේ පුවත්පත් තුළ සමාන සිදුවීමක් දැකන විට "ඇයි පමණක් නොගියේ" යන වචන පහසුවෙන් නොකියන්නට බලයක් ඇත. සංවේදනීය මස්පිණ්ඩයක් වර්ධනය කරන නාට්‍යයක් විය හැක.