[Majalah Kave=Ketua Editor Park Su-nam] Pagi Sabtu, 28 Februari 2026. Di sebuah bandar kecil di Minab, wilayah Hormozgan di bahagian selatan Iran, seorang murid perempuan berusia 7 tahun sedang bersiap sedia untuk kelas kira-kira (aritmetik). Tepat jam 10.45 pagi seperti biasa—mengasah pensel, membuka buku latihan, dan menyapa kawan-kawan sambil ketawa kecil. Siling kelas Sekolah Rendah Perempuan Shajareh Tayyebeh runtuh. Ia dipercayai peluru berpandu jelajah Tomahawk yang ditembak oleh Tentera Laut Amerika. 168 kanak-kanak terkorban. 14 guru dikebumikan bersama. Dalam lingkungan usia 7 hingga 12 tahun—antara makhluk paling kecil dan paling tidak bersalah di dunia ini—mereka memejamkan mata sambil memegang abu daripada pensel. Amnesty International menganalisis serangan itu ialah “kesilapan sasaran berdasarkan maklumat lapuk”, berpunca daripada tentera AS masih menganggap sekolah yang telah dipisahkan beberapa tahun lalu sebagai sebahagian daripada kemudahan ketenteraan, apabila unit Tentera Laut pengawal Revolusi Iran (IRGC) yang berdekatan menjadi sasaran. Pakar persenjataan dan Pengarah ARES (Perkhidmatan Kajian Senjata) N.R. Jenzen-Jones berkata kepada CNN begini. “Ini mungkin kegagalan dalam proses penentuan sasaran (targeting failure). Maksudnya, pembaruan tidak dibuat di suatu tempat dalam kitaran maklumat, atau sasaran yang salah dipilih.”
Jawapannya mudah. Mari senaraikan fakta.
Pada 28 Februari 2026, Amerika Syarikat dan Israel melancarkan serangan udara gabungan berskala besar ke seluruh Iran di bawah nama operasi “Operation Epic Fury”. Ketua tertinggi Iran Ali Khamenei maut akibat serangan itu, kemudahan nuklear Natanz musnah, dan kuasa tentera laut Pengawal Revolusi Iran hancur berkecai. Alasan yang dibawa pentadbiran Trump pula pelbagai—macam hidangan bufet. Menghapus “ancaman yang sudah hampir”, menghalang pembangunan senjata nuklear, memusnahkan kemampuan peluru berpandu, memperoleh sumber minyak, dan akhirnya penukaran rejim (regime change). Terlalu banyak alasan begini bermakna, secara paradoks, tidak ada satu pun alasan yang benar-benar pasti. Sebelum perang bermula, Menteri Luar Negeri Omán, Badr Albusaydi, sedang menjadi perantara rundingan nuklear AS-Iran. Pada hari serangan udara itu, beliau menulis di X (dahulunya Twitter) begini. “Saya kecewa. Perundingan yang aktif dan serius sekali lagi telah dicemari. Saya mendesak Amerika supaya jangan terus terjebak. Ini bukan perang kamu.” Tetapi apa yang Trump lakukan? Di dalam pesawat Air Force One dalam perjalanan ke Corpus Christi, Texas, beliau mengeluarkan perintah serangan. Di dalam pesawat, sambil menikmati snek, 168 kanak-kanak menandatangani surat perintah untuk kematian mereka. Dan beliau berkali-kali mengisytiharkan “kemenangan”. Beliau malah menipu dengan berkata, “Tentera Iran telah dimusnahkan”.
Mari lihat skala kerosakan. Setakat 7 April 2026, kumpulan aktivis hak asasi manusia Iran (HRANA) merekodkan 3,636 kematian akibat serangan udara di Iran, dan daripada jumlah itu 1,701 adalah orang awam. Di Lubnan 1,800 orang, di Iraq 23 orang, di UAE 11 orang awam tambahan turut maut. UNICEF mengumumkan bahawa dalam tempoh 10 hari sejak perang bermula, lebih 1,100 kanak-kanak mati atau cedera di seluruh Timur Tengah. Hanya di Iran, 200 kanak-kanak maut; di Lubnan 91 orang, di Israel 4 orang, dan di Kuwait 1 orang. UNICEF mentakrifkan keadaan itu sebagai “bencana (catastrophic) kepada berjuta-juta kanak-kanak”. Sekurang-kurangnya 20 sekolah dan 10 hospital telah musnah di Iran.
Bagaimana pula reaksi dunia? Seolah-olah memaku paku pada keranda, para sarjana undang-undang antarabangsa dan pemimpin dunia sebulat suara mengucapkan perkara yang sama.
Profesor Undang-undang Yale, Oona Hathaway, menggelar serangan udara AS ke atas Iran sebagai “haram secara terang-terangan (blatantly illegal)”. The Washington Post melaporkan bahawa kenyataannya “mewakili sebahagian besar dalam dunia undang-undang antarabangsa”. Pakar-pakar dari pejabat Pesuruhjaya Tinggi Hak Asasi Manusia PBB (OHCHR) pula menganggap perang ini sebagai “pelanggaran jelas undang-undang antarabangsa dan tindakan pencerobohan (act of aggression)”, serta memberi amaran bahawa “AS dan Israel harus berhenti menganggap diri mereka berada di atas kesahan antarabangsa sambil memulakan dan memperluas perang.” Setiausaha Agung PBB António Guterres menggesa “penghentian permusuhan serta-merta dan pelonggaran ketegangan”. Presiden Perancis Emmanuel Macron memberi amaran bahawa perang ini membuka “kotak Pandora yang membawa akibat serius”. Pemimpin Perancis, Jerman, dan Britain menerusi kenyataan bersama menggesa “komitmen kepada kestabilan wilayah” dan “memulakan semula rundingan”.
Kementerian Luar Rusia mengklasifikasikan serangan itu sebagai “tindakan pencerobohan bersenjata yang telah dirancang terlebih dahulu dan tanpa provokasi (preplanned and unprovoked act of armed aggression)”. Agensi berita China Xinhua menerbitkan frasa bersama karikatur Uncle Sam: “Hegemonism is the only language I know”. Profesor Ekonomi Universiti Columbia, Jeffrey Sachs, muncul dalam Democracy Now! dan menyifatkan perang ini sebagai “serangan paling terbuka dan tidak bermoral terhadap Piagam PBB dan undang-undang antarabangsa sejak 1945.” Beliau kemudian berkata begini. “Ini adalah fasisme paling terang yang pernah kita saksikan sejak zaman fasis Perang Dunia Kedua… Dua narsisis berniat jahat, Netanyahu dan Trump, membawa kita ke arah malapetaka.”
Mahkamah Jenayah Antarabangsa dalam perbicaraan Nuremberg—International Military Tribunal di Nuremberg—telah memutuskan pada 1946 bahawa “memulakan perang pencerobohan ialah jenayah antarabangsa paling berat (supreme international crime)”. Sebabnya kerana ia “mengandungi kejahatan yang terkumpul dalam dirinya sendiri”. Kejahatan perang, jenayah terhadap kemanusiaan, dan segala jenayah sampingan yang lain berpunca daripada jenayah asas ini—memulakan perang yang menyalahi undang-undang. Menteri Pertahanan Trump, Pete Hegseth, mengisytiharkan bahawa dalam perang ini “tiada perkara seperti peraturan persengketaan yang bodoh (stupid rules of engagement)”. Trump sendiri berkata begini. “Satu-satunya batas kepada kuasa global saya ialah moral saya sendiri. Yang ada dalam kepala saya… Saya tidak perlukan undang-undang antarabangsa.”
Kenyataan-kenyataan yang tidak bernilai seperti kulit oren. Namun dunia tidak bertanya tentang tangan yang melemparkan kulit oren itu—atau ‘urat’ (thread) yang menggerakkan tangan tersebut.
Yang menariknya, malah rakyat Amerika sendiri tidak bersetuju dengan perang ini.
Menurut tinjauan bertarikh 25 Mac 2026 oleh Pew Research Center, 61% rakyat Amerika menolak (disapprove) cara Trump mengendalikan perang Iran, dan 59% menjawab bahawa penggunaan kuasa ketenteraan ialah “keputusan yang salah”. 40% rakyat Amerika percaya perang ini akan menjadikan Amerika “kurang selamat dalam jangka panjang”, manakala peratusan yang berkata ia akan menjadikan Amerika “lebih selamat” hanya 22%.
Dalam tinjauan pendapat di Universiti Quinnipiac juga, 54% pengundi menentang perang, dan bahkan dalam tinjauan sendiri Fox News, 58% rakyat Amerika menyatakan bantahan.
Namun—di sini satu angka menjadi lebih menyeramkan apabila difahami.
75% penyokong Parti Republikan menyokong serangan udara ke atas Iran. Dan antara mereka, 90% daripada mereka yang menggelar diri sebagai penyokong MAGA (Make America Great Again) menyokong perang ini. Kadar sokongan Republikan yang bukan MAGA ialah 52%.
Baca sekali lagi. 90% penyokong MAGA.
Ini bukan masalah individu bernama Trump. Ini masalah ideologi. Bukan Trump semata-mata, tetapi masalah landasan yang membolehkan Trump wujud.
Baik, sekarang kita berundur sedikit dan perlu melontarkan soalan yang paling tidak selesa.
Trump datang dari mana?
Kebanyakan media mengkritik Trump. Media sosial mengejeknya, penganalisis politik mengkaji ketidaktahuannya dan narsisisme beliau. Namun analisis yang berlari di atas jalan dengan cara yang rapuh seperti kijang liar itu—lari dari inti. Trump bukan punca, tetapi kesan. Trump bukan anak panah, cuma batu kerikil yang terpelanting daripada gelung panah.
Nama gelung panah itu ialah “America First”.
Menurut analisis Majlis Hubungan Luar Amerika Syarikat (CFR), dasar luar “America First” Trump secara permukaan menampilkan neo-isolationisme, tetapi sebenarnya ialah projek hegemoni berselindung di sebalik kedok neo-imperialism. Trump mengisytiharkan hasrat untuk menggabungkan Kanada, menuntut untuk memiliki Greenland, dan mengancam untuk mengawal Terusan Panama. Beliau menggunakan kuasa tentera di Venezuela, Iran, Iraq, Nigeria, Somalia, Syria, Yaman, serta kawasan Caribbean.
Adakah ini isolationisme? Letakkan peta dunia di hadapan kanak-kanak sekolah rendah pun, jawapannya tetap “tidak”.
Kertas kerja akademik E-International Relations “America First, Humanity Second” menganalisis fenomena ini dengan lebih tajam. Kertas kerja itu mengelaskan America First Trump sebagai keturunan langsung “Manifest Destiny” abad ke-19—ideologi pengembangan yang memberi Amerika misi suci untuk menguasai seluruh benua Amerika Utara. Penulis berkata: “Ini ialah imperialisme yang bersifat unik bagi Trump dan MAGA—lanjutan daripada tradisi pengembangan yang diteruskan sejak era ‘Manifest Destiny’. “Hujah terasnya begini. “Jika Amerika sentiasa ‘pertama’, maka seluruh umat manusia (humanity) secara automatik menjadi ‘kedua’.” America First bukan slogan politik semata-mata. Ia ialah deklarasi ontologi yang menjatuhkan 95.8% penduduk dunia kepada taraf ‘makhluk kelas dua’.
Jika menggali lebih dalam akar America First, kita akan sampai pada batu asas yang dikenali sebagai “American Exceptionalism”. Kertas kerja 2012 James W. Ceaser, “The Origins and Character of American Exceptionalism”, menganalisis bahawa konsep ini wujud sejak penubuhan Amerika dalam bentuk “misi takdir”, dan apabila “kuasa yang tersedia ada, misi itu sering dinyatakan dalam bentuk imperialisme atau unilateral.”
Kertas kerja 2009 Nayak dan Malone, “American Orientalism and American Exceptionalism” (diterbitkan dalam International Studies Review), berhujah bahawa American Exceptionalism menjadi teras identiti Amerika, dasar luar, dan asas hegemoni, serta di bawah andaian bahawa “rakyat biasa di Timur Tengah mahu sesuatu yang sama seperti orang Amerika,” ia membenarkan “penghapusan musuh dan pendekatan militeristik yang agresif.”
Noam Chomsky memotongnya dengan tegas: “Exceptionalism ialah konsep yang dimiliki oleh semua kuasa besar, dan ia sentiasa salah (Exceptionalism is a concept held by every great power, and it's always wrong).” Beliau menunjukkan bahawa campur tangan luar Amerika bukanlah ilusi yang bersifat altruis, sebaliknya sebenarnya “hanya menguntungkan orang Amerika yang paling berkuasa”.
Profesor Ekonomi Universiti Columbia, Jeffrey Sachs, dalam buku beliau “A New Foreign Policy: Beyond American Exceptionalism” (2018) menganalisis secara sistematik bagaimana militerisme dan exceptionalism Amerika telah memesongkan dasar Timur Tengah, dan mencatat corak yang membawa “korban rakyat awam Iraq puluhan ribu, korban rakyat Amerika beribu-ribu, dan kos mencecah bertrilion dolar”.
Jika dirumuskan salasilah American Exceptionalism, ia begini:
Manifest Destiny (1840-an) → kebangkitan semula Doktrin Monroe (1823) → dasar luar yang berasaskan exceptionalism → MAGA/America First → pencerobohan Iran (2026)
Ini bukan kegilaan seorang individu. Ini ialah hasil fermentasi ideologi yang masak selama 200 tahun.
Di sini saya akan kemukakan hujah teras. Maaf jika kedengaran terlalu akademik—ini semata-mata retorik—agar pembaca yang cerdik tidak tersinggung, saya akan tanya satu soalan.
Jika Trump hilang, adakah masalah selesai?
Jawapannya tragis, namun ringkas. Tidak.
Seperti tinjauan Fox News menunjukkan, 90% penyokong MAGA menyokong perang ini. 77% Republikan menyokong tindakan ketenteraan, dan 79% percaya perang ini “akan menjadikan dunia lebih selamat”.
Apa yang dimaksudkan oleh angka-angka ini adalah jelas. Trump bukan hanya mencipta gelombang semangat itu, tetapi naik bersama gelombang tersebut. Papan luncur tidak membuat ombak. Ombak yang mengangkat papan luncur.
Analisis Institut Penyelidikan Dasar Luar Amerika (FPIF) tepat menekankan perkara ini: Kongres AS tidak berjaya mendapatkan undi untuk meluluskan resolusi kuasa perang (War Powers Resolution) bagi mencegah perang, walaupun sebelum perang dimulakan mereka langsung tidak sempat berunding dengan presiden. Kedua-dua pihak, serta pelbagai presiden, “telah membenarkan pembukaan dan penerusan kuasa tentera besar-besaran tanpa menampakkan sebarang usaha pun untuk mendakwa hak untuk mengisytiharkan perang.”
Ini bukan isu khusus Trump semata-mata. Pencerobohan Iraq pada 2003 bukanlah masalah semata-mata milik Bush. Rampasan kuasa Iran pada 1953 (jatuhkan Mossadegh) bukanlah masalah peribadi Eisenhower. Perang Vietnam juga bukan isu peribadi Johnson atau Nixon.
Pakar hak asasi manusia PBB berkata begini: “Kedatangan berulang dekad-dekad rampasan kuasa ke atas Iran dan seluruh Timur Tengah, campur tangan ketenteraan, dan gangguan melalui sekatan sepihak telah menimbulkan kekacauan di kawasan ini—dan ini mesti dihentikan.”
Dekad-dekad, katanya. Tempoh pentadbiran Trump hanyalah sebahagian daripada dekad-dekad itu.
Kertas kerja “Whither the 'City Upon a Hill'? Donald Trump, America First, and American Exceptionalism” yang diterbitkan dalam Texas National Security Review menegaskan bahawa untuk memahami America First Trump, kita mesti menganalisis naratif induk yang menjadi asas di bawahnya—iaitu American Exceptionalism. Trump bukan versi baharu exceptionalism; exceptionalism akhirnya tersingkap dalam keadaan telanjang.
Kita kembali ke Minab sekali lagi.
Pada 3 Mac 2026, ribuan orang Iran berkumpul di jalan dan mengebumikan mayat kanak-kanak itu. Peti kecil yang dibalut kain putih berbaris tanpa henti. Di Tokyo, Jepun, kumpulan Iran yang tinggal di sana, “My Iran”, mengadakan “Majlis memperingati 168 kanak-kanak yang terkorban dalam pengeboman Sekolah Rendah Minab Iran”. Orang Iran yang menetap di Jepun dan warganegara Jepun berkumpul bersama menyalakan lilin. Amnesty International menganalisis bahawa kemungkinan besar senjata yang digunakan dalam serangan itu ialah peluru berpandu Tomahawk buatan Amerika. Sekolah itu telah dipisahkan secara fizikal daripada kem pangkalan IRGC beberapa tahun lalu, malah pintu masuk yang berasingan turut dibina, dan gambar satelit pada Disember 2025 menampakkan kanak-kanak bermain bola di padang. Namun tentera AS tetap menganggap sekolah itu sebagai sebahagian daripada kemudahan ketenteraan lalu menyerangnya.
Pesuruhjaya Tinggi Hak Asasi Manusia PBB Volker Türk menyatakan bahawa serangan udara itu menimbulkan “kebimbangan serius sama ada undang-undang kemanusiaan antarabangsa dipatuhi”. Jurucakap PBB Ravina Shamdasani berkata: “Serangan ini tidak seharusnya menjadi satu lagi insiden mengerikan yang hilang daripada tajuk berita dan tidak lagi menjadi keutamaan. Harus ada penentuan tanggungjawab.”
Jawatankuasa Perkhidmatan Quaker di Amerika (AFSC) mengira kos perang begini: kos perang sekitar 65 bilion dolar, iaitu 220 juta dolar sehari. Jumlah itu cukup untuk membayar gaji setahun kepada 3,300 guru setiap hari. 168 kanak-kanak di Minab itu sepatutnya dapat menerima pendidikan seumur hidup dengan sejumlah wang—beberapa peratus daripada kos perang yang Amerika belanjakan dalam satu hari.
Media dan rakyat di seluruh dunia mengkritik Trump. Tentulah perlu dikritik. Beliau ialah komander tertinggi yang memerintahkan perang, dan beliau mempunyai tanggungjawab langsung terhadap kematian 168 kanak-kanak.
Namun jika kita hanya meletakkan Trump pada hujung puncak kon, kita akan terlepas pangkal kon yang besar—dasar yang menyokongnya.
Jeffrey Sachs memberi amaran begini: “Di Amerika, mindset imperialis (imperial mindset) masih wujud, dan ini menghalang penyesuaian terhadap realiti baharu.” Beliau menganalisis bahawa perang Iran merungkai sistem pakatan Amerika, lalu menegaskan bahawa akar perang ini bukan pada individu, tetapi pada imperialisme berbentuk struktur. Analisis Monthly Review “The Trump Doctrine and the New MAGA Imperialism” lebih terus terang: “Strategi negara-imperialis Trump amat selari sepenuhnya dengan pandangan reaksioner pengikut MAGA. Mereka tidak menentang imperialisme dan militerisme.”
Fikirkan ayat ini sekali lagi. Pengikut MAGA tidak menentang imperialisme. Mereka mahu imperialisme. Cuma mereka mahu imperialisme itu “untuk Amerika”. Inilah identiti America First. Demokratisasi imperialisme. Idea hegemoni yang paling licik dalam sejarah umat manusia—apabila rakyat mengibarkan bendera empayar itu sendiri.
Selagi America First masih hidup, walaupun Trump dipecat, walaupun Trump dipenjarakan, akan muncul Trump yang kedua. Trump yang ketiga. Boneka yang berbeza namanya, tetapi tetap tergantung pada tali yang sama, menari tarian yang sama.
Yang menceroboh Iraq pada 2003 ialah Bush. Yang menceroboh Iran pada 2026 ialah Trump. Dengan jarak 23 tahun, presiden dengan nama lain, atas ideologi yang sama, melakukan perkara yang sama. Alasan berbeza, tetapi strukturnya sama. Senjata pemusnah besar-besaran (WMD) hanya bertukar menjadi “ancaman yang sudah hampir”, tetapi skripnya tetap sama.
Kertas kerja E-International Relations menyamakan takdir America First dengan Prohibition undang-undang larangan alkohol Amerika. Prohibition mendapat momentum besar dalam tempoh tertentu masyarakat Amerika, lalu runtuh akibat percanggahan dalaman. Penulis menulis: “Semua yang lain—iaitu semua yang secara automatik dijadikan keutamaan kelas dua oleh ‘America First’—hanya perlu menunggu sehingga momentum ala Prohibition yang dibawa oleh Trump dan Trumpism itu habis digunakan.”
Perlu menunggu? Ketika menunggu, siapa yang menghidupkan kembali kanak-kanak Minab?
Analisis FPIF membuat kesimpulan begini: “Ketiadaan kemahuan di pihak Kongres dan PBB, serta kelemahan keupayaan pelaksanaan, tidak dapat menghalang AS dan Israel daripada memulakan perang baharu yang merosakkan. Ketiadaan keupayaan pelaksanaan mereka bermakna gerakan sosial dan masyarakat awam—di dalam AS dan di seluruh dunia—harus turun tangan dan menuntut kerajaan mereka benar-benar mematuhi undang-undang. Tanpa gerakan rakyat seperti ini, tiada siapa yang boleh mendesak si kuat supaya bertanggungjawab.”
Apa yang dunia perlu perhatikan bukan akaun Twitter Trump. Apa yang dunia perlu berusaha mengekang bukan hayat politik Trump.
America First ialah ideologi itu sendiri.
Ini bukan isu hal ehwal dalam negeri sesebuah negara. Pada saat 168 kanak-kanak mati, ia menjadi isu bagi seluruh umat manusia. Pada saat Perkara 2, Klausa 4 Piagam PBB berubah menjadi sebaris huruf pada kertas, ini menjadi persoalan hidup-mati susunan undang-undang antarabangsa.
Mengecam Trump itu mudah. Mengejek narsisismenya, menjadikan kesilapan ucapannya sebagai meme, dan menunggu beliau tersingkir—itu ialah kritikan paling selesa di dunia.
Namun itu sama seperti memukul hidung patung boneka dalam pentas teater. Penonton akan ketawa, tetapi dalam persembahan seterusnya patung boneka yang sama—atau patung boneka dengan nama lain—akan melafazkan dialog yang sama. Tangan yang memegang tali tidak berubah.
American Exceptionalism ialah virus berusia 200 tahun, dan America First ialah mutan dari virus tersebut pada dekad-dekad 2020-an. Mutan ini membunuh kanak-kanak Minab, membakar Selat Hormuz, dan menjadikan undang-undang antarabangsa sebagai bahan buangan.
Memetik kata-kata Noam Chomsky: “Exceptionalism ialah konsep yang dimiliki oleh semua kuasa besar, dan ia sentiasa salah.” Amerika juga tidak terkecuali. Tiada “pengecualian” untuk “pengecualian”.
Memetik kata-kata Jeffrey Sachs: “Ini ialah fasisme yang paling terang sejak 1945.”
Dan bahan api fasisme ini bukanlah otak Trump. Ia ialah keyakinan purba “kitalah yang paling hebat”—yang dipancarkan secara sukarela oleh puluhan juta warga yang memakai topi MAGA dan melaungkan “USA! USA!”—itulah bahan api.
Kanak-kanak Minab sedang memegang pensel. Amerika melancarkan Tomahawk.
Selama kita hanya memandang tangan yang melemparkan Tomahawk itu, tangan yang sama—dengan nama lain, kepada kanak-kanak lain—akan melemparkan Tomahawk sekali lagi.
Tali itu harus diputuskan. Bukan patung boneka. Tali itu.
America First ialah tali itu.
Rujukan
Pew Research Center, “Americans Broadly Disapprove of U.S. Military Action in Iran” (2026.3.25)
UNICEF, “Child casualties rise amidst deepening Middle East conflict” (2026.3.11)
Amnesty International melalui ReliefWeb, “Those Responsible for Deadly and Unlawful US Strike on School” (2026.3.16)
OHCHR, “UN experts denounce aggression on Iran and Lebanon” (2026.3)
CNN, “Iran school strike: Analysis suggests US was responsible” (2026.3.6)
Jeffrey Sachs, Temu bual Democracy Now! (2026.3.13)
FPIF, “The U.S.-Israeli War on Iran Is Illegal” (2026)
E-International Relations, “America First, Humanity Second” (2025.11)
CFR, “Trump's 'America First' Rhetoric Masks a Neo-Imperialist Streak” (2026)
Restad, H.E., “Whither the ‘City Upon a Hill’?” Texas National Security Review (2019)
Nayak & Malone, “American Orientalism and American Exceptionalism” International Studies Review (2009)
Ceaser, J.W., “The Origins and Character of American Exceptionalism” American Political Thought (2012)
Noam Chomsky, melalui Truthdig, “Exceptionalism Is Always Wrong”
Washington Post, “After Iran, international law no longer fits reality” (2026.3.5)