บนเส้นตายของการบริหาร มีการเลือกที่กำหนดชีวิตและความตายของ CEO นั่นคือการเห็นแก่ตัวและการเห็นแก่ผู้อื่น! มันดูง่าย การพิจารณาผลประโยชน์ของตนเองในขณะที่คำนึงถึงผู้อื่นและปรับให้เหมาะสมเพื่อมุ่งมั่นในการบริหาร อย่างไรก็ตาม คุณธรรมของความพอดีและความยืดหยุ่นที่เรียกว่า 'ยูโดริ' ไม่สามารถใช้ได้กับเส้นตายของการบริหารของ CEO ไม่ว่าจะเป็นอัตลักษณ์ของบริษัท อุดมการณ์ โมเดลธุรกิจ หรือท่อส่ง สิ่งเหล่านี้เป็นเพียงส่วนเสริม และตัวกระตุ้นที่ชัดเจนของการบริหารของ CEO คือการยอมจำนนต่อความคิดของการเห็นแก่ตัวและการเห็นแก่ผู้อื่น
มนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่ไม่สมบูรณ์เสมอ ต้องการเติมเต็มสิ่งที่ขาดหายไป ไม่ว่าจะเป็นศาสนาหรืออุดมการณ์ เรามักจะกลายเป็นทาสของสิ่งเหล่านั้น CEO ก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น การบริหารก็ไม่สามารถดำเนินไปได้ง่ายๆ ด้วยการควบคุมที่ไม่สมบูรณ์ของมนุษย์ ดังนั้นจึงต้องการอุดมการณ์ในการบริหาร และอัตชีวประวัติของ CEO ที่ยิ่งใหญ่ก็ขายดี หนึ่งในตัวกระตุ้นหลักคือการเลือกทางระหว่างการเห็นแก่ตัวและการเห็นแก่ผู้อื่น
การเห็นแก่ตัวคืออะไร? คำจำกัดความในพจนานุกรมคือ "การแสวงหาผลประโยชน์ของตนเองเท่านั้น" แน่นอนว่าไม่มี CEO ที่เห็นแก่ตัว 100% และ CEO ที่ประสบความสำเร็จมักจะใช้แนวคิดที่สะดวกสบายเช่น 60:40 หรือการเห็นแก่ตัวก่อนและพนักงานหลังเพื่อแสดงอุดมการณ์ในการบริหารของพวกเขาอย่างชาญฉลาด แต่แก่นแท้ไม่ง่ายขนาดนั้น
ความจริงสำคัญคือ อัตราส่วนทองคำ 50:50 ไม่สามารถมีอยู่ได้ มนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่ประกอบด้วยความขัดแย้งและการประสานกันระหว่าง 'ตัวตนที่แท้จริง' และ 'อีโก้' ตามที่พระพุทธเจ้ากล่าวไว้ และขึ้นอยู่กับว่ามันเอียงไปทางไหน มันอาจกลายเป็นมนุษย์ที่มีจิตสำนึกหรืออาชญากรที่ไม่มีจิตสำนึก บางครั้งก็อาจถึงนิพพานด้วย 'ตัวตนที่แท้จริง' 100% เหมือนสิทธัตถะ
แต่คนส่วนใหญ่สามารถเลือกเห็นแก่ตัวหรือเห็นแก่ผู้อื่นได้ที่อัตราส่วน 50.0000000000000001% และ 49.999999999999999999% การบริหารของ CEO ก็เช่นกัน
การบริหารเพื่อใคร? การบริหารเพื่ออะไร? สุดท้ายแล้ววิธีการบริหารเหล่านี้เพื่อใคร? คำถามข้างต้นไม่ใช่คำถามเชิงปรัชญา แต่เป็นคำถามที่เกี่ยวข้องกับการดำรงชีวิตของพนักงานอย่างยิ่ง แม้ว่าจะดูเป็นวิชาการเกินไป แต่ขอให้เข้าใจว่าเป็นคำพูดที่สวยงามเพื่อให้ CEO ที่ฉลาดฟังได้โดยไม่รู้สึกไม่ดี และขอถามคำถามหนึ่ง
การเสียสละของสิ่งเล็กเพื่อสิ่งใหญ่เป็นเพียงการเลือกพื้นฐานเหมือนบทในหนังสือคณิตศาสตร์ และแน่นอนว่าการเสียสละของสิ่งเล็กเป็นพิธีผ่านของ CEO ที่ยิ่งใหญ่ ปัญหาคือสิ่งใหญ่ของคุณคืออะไร ตัวอย่างเช่น บริษัทต้องการการปรับโครงสร้างเพื่อความอยู่รอด และบางครั้งต้องตัดสินใจอย่างเย็นชาต่อหัวหน้าครอบครัวที่มีลูกๆ ที่ต้องดูแล แต่เพื่อความอยู่รอด? เพื่อความยั่งยืนและความเจริญรุ่งเรืองของบริษัท? ความยั่งยืนและความเจริญรุ่งเรืองนั้นเพื่ออะไร? เป็นเพียงวิธีการเพิ่มทรัพย์สินของเจ้าของที่ไม่มีค่าเหมือนเปลือกส้ม? หรือเพื่อการดำรงอยู่ที่ยั่งยืนของอุตสาหกรรมที่จำเป็นต่อเศรษฐกิจของประเทศ? หรือเป็นการบริจาคต่อสังคมเหมือนบริษัทสังคม?
ถ้าคุณเป็น CEO คุณต้องมีคำจำกัดความที่ชัดเจนเกี่ยวกับแนวคิดข้างต้น พูดง่ายๆ คือคุณบริหารเพื่ออะไร? ทิ้ง 'การเห็นแก่ตัวหรือการเห็นแก่ผู้อื่น' ที่เป็นการพูดเกินจริงเชิงปรัชญา และถามตัวเองว่าคุณบริหารเพื่ออะไร? สิ่งนั้นใกล้เคียงกับ 'การเห็นแก่ตัว' หรือ 'การเห็นแก่ผู้อื่น'? ตอนนี้เหลือเพียงคำตอบที่แท้จริงของคุณ
ขอขยายความให้ชัดเจนขึ้นอีกหน่อย นักต้มตุ๋นที่ประสบความสำเร็จกับจิตวิญญาณผู้ประกอบการที่ล้มเหลว การเลือกของคุณคืออะไร? คุณก็รู้ว่าเมคานิซึมของทุนนิยมไม่พิจารณาด้านคุณภาพของนักต้มตุ๋นที่ประสบความสำเร็จและจิตวิญญาณผู้ประกอบการที่ล้มเหลว ดังนั้นนักต้มตุ๋นที่ประสบความสำเร็จอาจถูกประเมินว่าเป็น 'ผู้ปฏิบัติภารกิจสำเร็จ' ในเมคานิซึมของทุนนิยม
แต่ทุนนิยมเป็นเพียงคำจำกัดความของความคิดที่สร้างขึ้นโดยซินแนปส์ในสมองของมนุษย์ มนุษย์ควรเป็นมนุษย์ไม่ใช่หรือ? และสิ่งที่แสดงความเป็นมนุษย์ของมนุษย์ได้ชัดเจนที่สุดคือการเลือก 'การเห็นแก่ผู้อื่น' ที่ทางแยกของ 'การเห็นแก่ตัว' และ 'การเห็นแก่ผู้อื่น'
เอาล่ะ... คำตอบง่ายขึ้นแล้ว จะใช้ชีวิตเป็น 'อวตาร' ที่ปฏิบัติภารกิจสำเร็จในเมคานิซึมของทุนนิยม หรือจะเดินทาง 'ทางแคบ' ที่แสดงความเป็นมนุษย์ตามที่พระเยซูแสดงไว้? นี่คือคำถามที่สำคัญที่สุดที่จะแยกแยะความสว่างและความมืดของธุรกิจของคุณ ไม่ว่าธุรกิจของคุณจะอยู่รอดหรือเปลี่ยนแปลงโลก โปรดจำไว้ว่า การเลือกของคุณคือ 'ทางแคบ' หรือ 'ตัวละครที่ทำเควสสำเร็จในทุนนิยม'?
คำตอบอยู่ในตัวคุณ