การเดินทางของนักรบโบราณในโอดิสซีย์ด้วยดาบเล่มเดียว ‘เนเวอร์เว็บตูน มูซามันรีเฮียง’

มีคนหนึ่งที่ดูเหมือนจะต้องข้ามทะเลที่ไกลโพ้น才能สัมผัสได้เพียงแค่ปลายนิ้วเท่านั้น สำหรับนารุใน 'มูซามันรีเฮียง' คนๆ นั้นมีเพียงคนเดียวคือเจ้าหญิงโซดาน ในช่วงศตวรรษที่ 2 นักรบจากอาณาจักรโครีที่ชื่อว่านารุเติบโตขึ้นมาโดยสาบานว่าจะปกป้องเจ้าหญิงตั้งแต่ยังเด็ก เขาเป็นนักรบที่ไม่เคยแสวงหาชื่อเสียงแม้จะต่อสู้ในสนามรบ และจะตอบว่า "ใช่" เสมอเมื่อได้ยินคำพูดของเจ้าหญิง ในยุคนี้เขาอาจถูกเรียกว่า 'โฮกู' แต่ในยุคนี้มันถือเป็นคุณธรรม

แต่แล้วอาณาจักรโครีก็ล่มสลายลงในชั่วข้ามคืนจากการทรยศของอาจารย์ที่เขาเชื่อถือ และเจ้าหญิงถูกจับเป็นเชลยและถูกขายไปทางตะวันตก เหมือนกับที่โฟรโดใน 〈เดอะลอร์ดออฟเดอะริง〉ต้องไปทิ้งแหวน นารุก็มีจุดหมายเดียวเช่นกัน ราชอาณาจักรกำลังถูกเผาและเพื่อนร่วมทีมก็แตกกระจาย สิ่งที่เหลืออยู่สำหรับนารุคือคำสัญญาที่จะตามหาเจ้าหญิง คำสัญญานั้นทำให้เขาเดินทางไปยังอีกฟากหนึ่งของโลก

นารุตามหาผู้ทรยศและได้ยินข่าวลือว่าเขาได้มุ่งหน้าไปทางตะวันตกมากขึ้น ตอนนี้มันเหมือนกับการเดินจากโซลไปลอนดอนในยุคที่ไม่มีเครื่องบินหรือแม้แต่เข็มทิศที่ใช้งานได้ แต่ถึงอย่างนั้นนารุก็ไม่ลังเล เขาเดินออกไปทางทิศตะวันตกที่ไม่มีที่สิ้นสุดเหมือนกับว่ามันเป็นทิศทางสุดท้ายที่นักรบที่สูญเสียประเทศของตนสามารถมีได้

แต่สำหรับนักรบที่ใช้ดาบเพียงเล่มเดียวที่อยู่ปลายสุดของคาบสมุทรเกาหลี ทิศตะวันตกนั้นเป็นโลกที่แปลกใหม่มาก ภาษา อาหาร และแม้แต่เทพเจ้าต่างก็แตกต่างกัน หากคุณคิดถึงการผจญภัยของ 〈อินเดียน่าโจนส์〉 คุณคิดผิด ที่นี่ไม่มีแผนที่ที่สะดวก ไม่มีไกด์ที่เป็นมิตร และไม่มีล่ามภาษาอังกฤษ ในที่สุดนารุก็ไหลเข้าสู่กรุงโรม และพบว่าตนเองถูกลากออกมาจากตลาดทาสในอาณาจักรที่ยิ่งใหญ่โดยสวมสร้อยคอเหล็ก ความขัดแย้งที่นักรบที่ออกไปช่วยเจ้าหญิงกลับกลายเป็นทาสนั้นคือจุดเริ่มต้นที่แท้จริงของ 'มูซามันรีเฮียง'

สนามประลอง หรือการต่อสู้แบบโบราณ

นารุถูกขายเป็นทาสนักรบในกรุงโรม เขาถูกปฏิบัติเสมือน "สัตว์ร้ายจากตะวันออก" โดยไม่มีชื่อและสถานะเหมือนกับแม็กซิมัสใน 〈กลาดิเอเตอร์〉ที่ตกจากตำแหน่งนายพลมาเป็นนักรบ นารุก็ถูกลดสถานะจากนักรบของประเทศของเขาเป็นสิ่งที่น่าสนใจในอาณาจักร ในคุกใต้ดินที่ล้อมรอบด้วยหินและเหล็ก อากาศที่เต็มไปด้วยกลิ่นเน่าและเลือด นารุต้องยกดาบและโล่ทุกวัน ตอนนี้ผู้ชมของเขาไม่ใช่ประชาชนจากโครี แต่เป็นพลเมืองโรมันที่ตื่นเต้นกับเลือด

เมื่อประตูเหล็กในสนามประลองเปิดออก ท่ามกลางสนามที่ปูด้วยทราย สัตว์ร้ายที่คำรามและนักรบที่ถือดาบจะพุ่งออกมาพร้อมกัน เหมือนกับการย้ายสนามประลองจาก 〈เกมล่า〉ไปยังกรุงโรม นารุเคลื่อนไหวด้วยสัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดที่เหมือนสัตว์ หากเขาไม่สามารถทำให้คู่ต่อสู้ล้มลง เขาก็จะตายในการต่อสู้ แต่ในระหว่างนั้นปลายดาบของเขายังคงชี้ไปในทิศทางเดียว "เขาต้องมีชีวิตรอดในสงครามนี้เพื่อที่จะได้กลับไปห้าเจ้าหญิง" เขาคือสุดยอดของมนุษย์ที่มุ่งมั่น

ในสนามประลอง นารุได้พบและสูญเสียเพื่อนร่วมทีมและศัตรูมากมาย ทาสที่ถือดาบด้วยเหตุผลที่แตกต่างกันได้กลายเป็นเพื่อนร่วมทีมของเขาและในรอบถัดไปก็กลายเป็นศัตรู บางคนต่อสู้เพื่อส่งเงินกลับบ้าน บางคนเพื่อซื้ออิสรภาพกลับคืนมา และบางคนเพียงแค่ไม่อยากตาย เหมือนกับผู้เข้าร่วมใน 〈เกมปลาหมึก〉 ความสิ้นหวังของแต่ละคนผลักดันพวกเขาเข้าสู่สนาม

แม้ในหมู่ชาวโรมันก็มีใบหน้าที่แตกต่างกัน บางคนมองทาสเป็นเพียงวัตถุที่ใช้แล้วทิ้ง ในขณะที่นายพลบางคนพบความเคารพในนักรบที่เป็นจริง นารุใช้ชีวิตในอาณาจักรที่แปลกประหลาดนี้ด้วยสองใบหน้า "นักรบจากโครี" และ "นักรบทาสของโรม" มันไม่ใช่การแตกแยกของอัตลักษณ์ แต่เป็นการขยายอัตลักษณ์

สัตว์ร้ายจากตะวันออก หรือความบันเทิงของอาณาจักร

เมื่อเรื่องราวดำเนินไป ชื่อของนารุก็เริ่มแพร่กระจายไปทั่วกรุงโรม ข่าวลือเกี่ยวกับนักรบจากตะวันออกที่สามารถล้มกลาดิเอเตอร์ตัวใหญ่และควบคุมสัตว์ร้ายด้วยมือเปล่ากำลังแพร่กระจายไปทั่วเมืองผ่านพ่อค้าและขุนนางและทหาร หากพูดในยุคนี้ก็เหมือนกับว่า "นักรบชาวตะวันออกควบคุมโคลอสเซียม" เป็นหัวข้อข่าวที่ปรากฏในพอร์ทัลของกรุงโรม บางคนต้องการใช้เขาเพื่อทำเงิน ในขณะที่บางคนต้องการใช้เขาเป็นของเล่นของจักรพรรดิ

การต่อสู้ของนารุได้กลายเป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับความบันเทิงและการเมืองของอาณาจักร 〈ทรูแมนโชว์〉เหมือนกับทรูแมน ชีวิตของเขาได้กลายเป็นความตื่นเต้น และในที่สุดเขาก็ถูกผลักดันให้เข้าต่อสู้ต่อหน้าจักรพรรดิที่ใจกลางกรุงโรม หลังจากนั้นนารุจะเผชิญกับสนามรบใด และความสัมพันธ์ของเขากับเจ้าหญิงโซดานจะดำเนินต่อไปถึงไหน และการเดินทางของเขาจะจบลงอย่างไรนั้น ควรติดตามผลงานเพื่อดูให้ชัดเจน ฉากสุดท้ายของผลงานนี้จะทิ้งความรู้สึกที่ไม่สามารถอธิบายได้ด้วยไม่กี่บรรทัด 〈การช่วยชีวิตทหารไลออน〉เหมือนกับฉากสุดท้ายที่อารมณ์ระเบิดออกมา

การปะทะกันของสองโลก หรือการเปรียบเทียบของอารยธรรม

โลกทัศน์ก็มีเสน่ห์เช่นกัน มันเป็นโครงสร้างที่ประวัติศาสตร์โบราณของเกาหลีและอาณาจักรโรมันมาพบกันในหน้าจอเดียว ฟังดูเหมือนจะเป็นการรวมกันที่ "ทำได้ไหม?" แต่ในความเป็นจริงมันถูกนำเสนออย่างมีเหตุผล นักเขียนเริ่มต้นด้วยฉากที่ทำให้คิดถึงภูเขาและบ้านไม้ของโครี และเมื่อมาถึงโรมก็แสดงให้เห็นเสาหินอ่อนที่ได้รับแสงแดดจากทะเลเมดิเตอร์เรเนียนและโคลอสเซียมขนาดใหญ่ สนามที่ล้อมรอบด้วยทรายแดงและทอแก้ขาว

การวาดภาพและการกำกับเป็นเหตุผลที่ทำให้ผลงานนี้ต้องดูในรูปแบบเว็บตูน เมื่อเลื่อนลงตามแนวตั้ง ความรู้สึกของความสูงและความลึกในสนามประลองจะถูกส่งต่ออย่างเป็นธรรมชาติ ข้างบนมีผู้ชมที่ส่งเสียงดัง ข้างกลางมีนักรบและสัตว์ร้ายที่ปะทะกัน และด้านล่างมีทรายที่ซึมซับเลือด 〈แมดแม็กซ์: ถนนแห่งความโกรธ〉เหมือนกับการจัดองค์ประกอบที่หมุนเวียนในแนวตั้ง

การสร้างฉากที่ยาวในแนวตั้งทำให้ผู้ชมติดตามการขว้างหอกและการหมุนตัวของนารุได้อย่างต่อเนื่อง ทำให้แต่ละฉากไม่ใช่แค่ภาพ แต่เป็นการต่อสู้ที่เหมือนการแสดงออก การปะทะและการหลบหลีก ความตึงเครียดและการควบคุมจังหวะมีชีวิตชีวา จึงทำให้แม้แต่ฉากการต่อสู้ก็ยังทำให้รู้สึกว่า "นี่คือการกระทำที่วาดได้อย่างดี" รู้สึกเหมือนการต่อสู้ใน 〈บอน〉ที่ถ่ายทำโดยนักแสดงโดยไม่มี CGI

ระบบอาณาจักร vs คำสาบานของบุคคล

ในเชิงเล่าเรื่อง 'มูซามันรีเฮียง' ไม่ได้เป็นเพียงเรื่องการแก้แค้นอย่างง่ายๆ แม้จะดูเหมือนว่ากำลังตามหาผู้ทรยศและพยายามจะนำเจ้าหญิงที่ถูกลักพาตัวกลับมา แต่ในความลึกซึ้งนั้นมีคำถามว่า "คำสาบานของบุคคลจะสามารถทนอยู่ในระบบอาณาจักรที่ยิ่งใหญ่ได้มากแค่ไหน"

ชาวโรมันเชียร์นารุ แต่สุดท้ายก็ใช้เลือดของเขาเป็นความบันเทิง วันนี้พวกเขาเชียร์นารุ แต่วันพรุ่งนี้พวกเขาก็เชียร์การตายของนักรบคนอื่น อาณาจักรเปลี่ยนโศกนาฏกรรมของบุคคลให้กลายเป็นความบันเทิงอย่างต่อเนื่อง เหมือนกับรายการเรียลลิตี้หรือรายการเซอร์ไววัลในปัจจุบันที่ทำให้ความทุกข์ของผู้เข้าร่วมกลายเป็นเนื้อหา หาก 〈เกมล่า〉ได้ดัดแปลง "ขนมปังและละครสัตว์ (Panem et Circenses)" ของอาณาจักรโรมันให้กลายเป็นดิสโทเปีย 'มูซามันรีเฮียง' ก็แสดงให้เห็นถึงต้นแบบนั้นโดยตรง

คำสาบานของนารุเป็นเหมือนก้อนหินเล็กๆ ในระบบนี้ ผลงานนี้สังเกตว่าก้อนหินนี้สามารถสร้างคลื่นได้ใหญ่แค่ไหน หรือสุดท้ายจะถูกคลื่นกัดเซาะจนหายไป 〈การหลบหนีจากโชแชงค์〉ที่แอนดี้ใช้ค้อนเล็กๆ เจาะผนัง นารุก็ใช้คำสาบานเล็กๆ หนึ่งคำเคาะผนังของอาณาจักร

ตัวละครก็ถูกออกแบบอย่างมีมิติ นารุไม่สามารถถูกอธิบายด้วยคำว่า 'ชายผู้มีความซื่อสัตย์' เพียงอย่างเดียว เขาทำร้ายร่างกายตัวเองเพราะความรู้สึกผิดที่ไม่สามารถปกป้องเจ้าหญิงได้ และบางครั้งก็ทำให้คนรอบข้างตกอยู่ในอันตรายด้วยการตัดสินใจที่ไม่รอบคอบ เหมือนกับแบทแมนใน 〈ดาร์กไนท์〉ที่มัวแต่ยึดติดกับความเชื่อของตนจนไม่เห็นสิ่งรอบข้าง แต่ในขณะเดียวกันเขาก็ยอมรับความผิดของตนและยกดาบขึ้นอีกครั้งเพื่อก้าวไปข้างหน้า เขาไม่ใช่ฮีโร่ที่สมบูรณ์แบบ แต่เป็นมนุษย์ที่มีข้อบกพร่อง

นักรบที่เขาพบในกรุงโรมก็ไม่ใช่เพียงตัวละครรอง บางคนพูดอย่างเย็นชาว่า "ที่นี่มันเป็นแบบนี้" และสอนให้เขารู้จักความจริง ขณะที่อีกคนหนึ่งได้รับอิทธิพลจากความเชื่อที่ดื้อรั้นของนารุและเริ่มเปลี่ยนแปลงไป ตัวร้ายก็ไม่ได้ถูกบริโภคเพียงแค่เป็น 'คนเลวและสกปรก' ความปรารถนาและความกลัวของพวกเขาเผยให้เห็นว่าอาณาจักรโรมันไม่สามารถถูกตัดสินด้วยความดีและความชั่วอย่างง่ายดาย เหมือนกับใน 〈เกมบัลลังก์〉ที่ไม่มีใครเป็นคนดีหรือคนเลวอย่างสมบูรณ์

เหตุผลที่ผลงานนี้ได้รับความรักจากผู้อ่านในปัจจุบันอาจเป็นเพราะมันตอบสนองความรู้สึกที่ตรงกันข้ามสองอย่างในเวลาเดียวกัน หนึ่งคือความตื่นเต้นที่ได้เห็น 'การเดินทางของนักรบเกาหลีในกรุงโรม' ที่ไม่สมจริงอย่างสิ้นเชิง เหมือนกับความรู้สึกที่ได้รับจาก 〈คิงส์แมน〉 หรือ 〈จอห์นวิค〉 อีกหนึ่งคือความรู้สึกที่แท้จริงของความเหนื่อยล้าและความเจ็บปวด

เราได้สัมผัสถึง "ความรู้สึกที่แข็งแกร่งขึ้น" ในหลายๆ เรื่องที่เกี่ยวกับการเลื่อนระดับและระบบแล้ว หน้าต่างสถิติปรากฏขึ้น ตัวเลขเพิ่มขึ้น และความรู้สึกที่ได้รับทักษะใหม่ แต่ 'มูซามันรีเฮียง' แสดงให้เห็นถึงเรื่องราวของคนที่อดทนและยืนหยัด และการยืนหยัดนั้นไม่ได้ถูกวาดให้ดูเท่ แต่เป็นเรื่องที่เหนื่อยล้าและโดดเดี่ยว 〈ร็อคกี้〉มุ่งเน้นไปที่การทนทานใน 15 รอบมากกว่าชัยชนะที่สวยงาม

หากคุณรู้สึกเบื่อหน่ายกับเรื่องราวที่เกี่ยวกับการกลับมาและระบบเกมที่กำลังเป็นที่นิยมในขณะนี้ เว็บตูนนี้จะเป็นที่พักที่ดี หากคุณรู้สึกเบื่อหน่ายกับเรื่องราวที่การโจมตีและการบาดเจ็บถูกบริโภคอย่างเบาๆ ความหนักหน่วงที่นารุรู้สึกเมื่อเขาถูกตีในสนามรบและลุกขึ้นจะทำให้คุณรู้สึกดี 〈ความท้าทายที่ไม่มีที่สิ้นสุด〉ที่มีเหงื่อและเลือดจริงๆ

มันเหมาะสำหรับผู้อ่านที่ชอบบรรยากาศทางประวัติศาสตร์และโบราณคดี การรวมกันที่แปลกประหลาดระหว่างโครีและโรมันในตอนแรกอาจดูแปลก แต่ไม่นานก็จะรู้สึกว่า "ทำไมถึงเพิ่งเห็นจินตนาการแบบนี้?" หากคุณชอบ 〈กลาดิเอเตอร์〉 และ 〈อาวุธสุดท้าย〉พร้อมกันจริงๆ การรวมกันนี้ก็หายาก แต่ 'มูซามันรีเฮียง' เป็นผลงานที่สามารถตอบสนองความชอบทั้งสองได้ในครั้งเดียว เหมือนกับการผสมผสานซอมบี้ใน 〈คิงดอม〉 กับละครประวัติศาสตร์เกาหลี

สุดท้ายนี้ หากคุณเป็นคนที่ยืนหยัดเพราะคำสัญญาที่เคยให้ไว้ เรื่องราวนี้จะไม่รู้สึกเหมือนเป็นเรื่องของคนอื่น นารุเป็นตัวละครที่ทำเพียงเลือกทางที่ดูเหมือนจะเสียเปรียบ แม้จะเห็นทางที่ง่ายกว่า แต่ด้วยคำสาบานที่เขาเก็บไว้ในใจ เขาจึงเลือกเส้นทางที่ยาวไกลและยากลำบากมากขึ้น เหมือนกับ 〈ฟอเรสต์กัมพ์〉ที่ข้ามอเมริกาเพียงเพราะรักเจนนี่ นารุก็ข้ามทวีปเพียงเพราะต้องการปกป้องเจ้าหญิง

การกระทำของเขาอาจทำให้รู้สึกอึดอัด แต่ในอีกด้านหนึ่งก็อาจทำให้รู้สึกอิจฉา เมื่อคุณอ่าน 'มูซามันรีเฮียง' จบ คุณอาจจะตั้งคำถามนี้ขึ้นมา "ตอนนี้ฉันกำลังทนอยู่เพราะอะไร หรือใครกันแน่?" หากคุณต้องการประสบการณ์ที่เผชิญหน้ากับคำถามนี้ เรื่องราวที่เต็มไปด้วยกลิ่นเลือดนี้จะอยู่ในใจคุณนาน และเมื่อคุณเผชิญกับความยากลำบากในครั้งต่อไป คุณอาจจะคิดว่า "นารุเดินไปอีกฟากหนึ่งของโลก แต่ทำไมฉันถึงไม่สามารถเดินได้ขนาดนี้?" ในขณะนั้น 'มูซามันรีเฮียง' จะกลายเป็นหนึ่งในเสาหลักของคุณมากกว่าที่จะเป็นเพียงเว็บตูน