อุบายของการมอง
ฉันมักจะเพลิดเพลินกับการมอง.
อีโก้ที่หิวโหยทำให้การมองนั้นเป็นเหยื่อของมัน โดยการขับไล่ตัวตนที่แท้จริง.
เมาในแสงไฟ. ฝังตัวเองอย่างตาบอดในเปลือกของเนื้อที่ไม่มีอะไรนอกจากเปลือก.
บางที.
บางทีฉันไม่ต้องการมองตัวเอง.
ภาพลักษณ์ของตัวเองที่มีขั้วตรงข้าม.
ยุ่งอยู่กับการฆ่าตัวตนที่ไร้ค่า,
ในขณะที่ยุ่งอยู่กับการยกย่องตัวตนที่สูงส่ง.
เหมือนเจคิลล์และไฮด์.
และดังนั้น, ตาของจิตใจจึงมักจะมองไปที่อื่น.
เพื่อหลีกหนีจากความรู้สึกคลื่นไส้ของความปรารถนาที่สกปรก—ความปรารถนาที่จะฆ่า, ความปรารถนาที่จะได้รับการยกย่อง.
แต่การมองเหล่านั้น... หวานเหมือนที่มันเป็น, แม้แต่ความกลัวที่มันนำมา
ก็ยังเป็นอุบาย.
ฉันสนุกกับมัน, แต่.
มัน.
บางครั้ง.
มันเจ็บเกินไป.
ภายในตัวฉัน, มีตัวฉันมากเกินไป.
ไม่.
ภายในตัวฉัน, "ฉัน" ไม่มีอยู่;
"เรา" มีอยู่.
ไม่ว่าตัว "ฉัน" หลายตัวเหล่านี้จะเป็นตัวฉันจริงๆ หรือแค่สิ่งที่น่ารังเกียจ... ฉันไม่รู้.
ฉันแค่สวดอ้อนวอน.
เพื่ออิสรภาพจากพวกเขา.
บางครั้ง, ฉันอยากจะถ่มน้ำลายออกมาแบบนี้.
ไม่ใช่บทกวีที่สวยงาม.
แต่เป็นการฆ่าที่อุทิศให้กับตัวตนที่ฉันต้องการประหาร.
คำยังคงยาก.
และฉันยังสงสัยว่าฉันมีคุณสมบัติสำหรับความรักของพระองค์หรือไม่.
บางที, แม้ในช่วงเวลาสุดท้ายเมื่อชีวิตหลุดลอยไป,
สีของจิตวิญญาณของฉันจะสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงด้วยความกลัว...
นี่เป็นเพียงการแสดงออกที่น้อยนิดของการมีอยู่ในระดับจุลที่กลัวการช่วยเหลือ.
ฉันรู้สึกถึงเสี้ยวของอิสรภาพ.
นี่คือรอยขีดข่วนบนจิตวิญญาณ, เล็กน้อยและเกินกว่าหัวและอารมณ์ของฉัน.
มากขึ้น. มากขึ้น. มากขึ้น.
มันต้องเป็นเช่นนั้น.
เพื่อความอยู่รอด.
ความตายเป็นสิ่งที่น่ากลัวแต่หวาน.
ชีวิตเป็นสิ่งที่น่าสังเวชแต่มีค่า.
ความขัดแย้งที่เจ็บปวดนี้. ขัดแย้ง. ขัดแย้ง. ขัดแย้ง.
เหี้ย.
คุณคือใคร?
ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหน?
เพื่ออะไร?
ไปที่ไหน?
แบบสอบถามที่ควรจะจบไปนานแล้วยังคงเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม.
ฉันกำลังไหลไปที่ไหน?
บางครั้ง, ความคิดเกี่ยวกับพระองค์ก็เข้ามาหาฉัน.
วัตถุของความหวัง—ว่าเขาอาจจะรักแม้แต่ความสกปรกของฉัน.
การมีอยู่ที่น่ากลัว, แต่คิดถึงอย่างไม่มีที่สิ้นสุด.
และดังนั้น, มันเจ็บ.
สักวัน.
ฉันอยากจะยืนตรงและพูดว่า, "โปรด, รักฉัน," โดยไม่มีความอับอาย.
สักวัน.
แต่ไม่ใช่ตอนนี้.
ยังไม่.
ยังไม่ถึงเวลา.