[Magazine Kave=Choi Jae-hyuk] Przed fabryką papieru, w drodze do domu, unoszą się drobinki papieru. Menedżer ds. procesów Yoo Man-soo (Lee Byung-hun) prowadził stabilne życie przez 25 lat. Prawie spłacony kredyt hipoteczny, dom, żona Mi-ri (Son Ye-jin) i dwoje dzieci, a także pies. Jego świat, w którym był dumny z tego, że "osiągnął wszystko", nagle się rozpada, gdy otrzymuje powiadomienie o restrukturyzacji od działu kadr. Fundamenty jego idealnego życia znikają w mgnieniu oka.
Na początku bezrobocia Man-soo jest optymistyczny, wierząc w swoje doświadczenie. Jednak rzeczywistość rynku pracy jest okrutna. Jego wspaniałe 25-letnie doświadczenie jest postrzegane przez pracowników HR jako "sztywne dziedzictwo przeszłości". Gdy młodsi kandydaci na grupowym przesłuchaniu popisują się biegłą znajomością języków obcych, Man-soo, który nie potrafi nawet sprawnie obsługiwać pilota do prezentacji, załamuje się. To moment, w którym jego duma jako pracownika fabryki papieru zostaje zniszczona.
W międzyczasie pojawia się informacja, że jedna z firm papierniczych poszukuje jednego menedżera fabryki. To nie jest zwykła zmiana pracy, lecz ostatnia szansa na "reset życia". Man-soo analizuje ogłoszenie o pracy i identyfikuje konkurentów z branży, z którymi będzie musiał rywalizować. To Gu Beom-mo (Lee Sung-min), który całe życie zajmował się papierem, Go Si-jo (Cha Seung-won), obecnie menedżer sklepu obuwniczego, oraz Choi Seon-chul (Park Hee-soon), który wciąż ma wpływy w terenie.
Współczucie zamienia się w złość
Obserwując konkurentów, Man-soo ogarnia dziwne uczucie. Oni również są, podobnie jak on, średniowiecznymi mężczyznami, którzy zostali wypchnięci ze społeczeństwa. Gu Beom-mo, piszący swoje CV na starym typie maszyny do pisania, oraz jego rodzina, żyjąca w obawie przed przyszłością, przypominają Man-soo o jego własnej przyszłości. W sklepie obuwniczym Si-jo współistnieją duma z przeszłości i obecna nędza, a w opowieści Seon-chula ujawnia się iluzja "rodzinności w firmie".
W tym momencie męka Man-soo osiąga zniekształcony wniosek. "Skoro jest tylko jedno miejsce, to nie może być nikogo innego, tylko ja. Nie ma innego wyjścia." To, co na początku było narzekaniem, stopniowo staje się autosugestią, paraliżując jego moralność. Man-soo planuje śmiertelne sabotaże, aby jego konkurenci nie mogli wziąć udziału w przesłuchaniach. Wypadki udające przypadki, groźby przekraczające granice, a film przechodzi w pełnoprawną czarną komedię-thriller.
Powstanie najniezdolniejszego przestępcy na świecie
Przestępcze działania Man-soo są bardziej komiczne niż przemyślane. Podczas szpiegowania domu Beom-mo, jego serce drży na widok ich szczęścia, a z Si-jo dzieli się smutkiem bezrobotnych. Choć ustami usprawiedliwia swoje działania dla dobra rodziny, jego spojrzenie staje się coraz bardziej puste. Jego żona Mi-ri jako pierwsza dostrzega zmiany w mężu. Gdy Mi-ri stara się znaleźć realistyczne rozwiązania do życia, Man-soo upiera się, mówiąc: "Nie znam się na niczym innym poza papierem." Konflikt tej pary ostro wnika w pytania dotyczące ekonomicznej rzeczywistości, które film stawia.
W miarę upływu czasu wokół Man-soo gromadzą się nie strach i zrozumienie, lecz lęk i tajemnice. Mała zmiana przeradza się w nieodwracalną katastrofę, a Man-soo wciąż powtarza: "Nie miałem innego wyjścia." Film nieustannie śledzi koniec wojny, którą prowadził. Na końcu widzowie mają za zadanie odkryć wieloznaczne znaczenie tytułu i jego nieprzyjemne echo.
Nowa przemoc uchwycona przez Park Chan-wooka, 'Powiadomienie o zwolnieniu'
Reżyser Park Chan-wook w tym dziele zwraca uwagę nie na fizyczne uszkodzenia ciała, lecz na przemoc, jaką wymusza system. Powiadomienia o restrukturyzacji, formalne pocieszenia pracowników HR, powiadomienia o zaległościach - codzienne przedmioty stają się ostrzejsze niż broń, popychając głównego bohatera na skraj przepaści. Film zimno uchwycił, jak system pracy niszczy jednostkę, a następnie nałożył na to kolor czarnej komedii.
Jeśli powieść źródłowa 'The Ax' dotyczyła amerykańskiej restrukturyzacji przemysłowej, film doskonale przenosi to na koreańską rzeczywistość. Utrwalona po kryzysie IMF niepewność zatrudnienia i poczucie kryzysu wśród średniego pokolenia przenikają ekran. Tytuł 'Nie ma innego wyjścia' funkcjonuje jako urządzenie, które wykrzywia język używany w koreańskim społeczeństwie jako środek rezygnacji i unikania.
Lee Byung-hun, grając rolę Yoo Man-soo, stworzył 'zwykłego potwora', który burzy granice między złoczyńcą a ofiarą. Jego subtelna gra aktorska, balansująca między upokorzeniem a instynktem przetrwania, sprawia, że widzowie odczuwają jednocześnie potępienie i współczucie. Mi-ri, grana przez Son Ye-jin, jest postacią, która nie ulega emocjom, lecz zimno stawia czoła rzeczywistości, dodając przekonania do narracji.
Czterech mężczyzn w średnim wieku, jeden tragiczny los
Gu Beom-mo (Lee Sung-min), Go Si-jo (Cha Seung-won), Choi Seon-chul (Park Hee-soon) są innymi wcieleniami Man-soo i jego przerażającą przyszłością. Za każdym razem, gdy Man-soo próbuje ich wyeliminować, widzowie stają w obliczu gorzkiego auto wyznania, które wykracza poza napięcie prostego thrillera. Styl Park Chan-wooka wciąż jest obecny. Symboliczne obiekty, takie jak bonsai symbolizujący obsesję kontroli i więdnąca grusza, skutecznie wizualizują wewnętrzny świat postaci.
Film został uznany za dzieło sztuki na międzynarodowej scenie, zdobywając zaproszenie do konkursu na Festiwalu Filmowym w Wenecji w 2025 roku oraz nagrodę publiczności na Festiwalu Filmowym w Toronto. Ostry satyryczny komentarz na temat współczesnego środowiska pracy dowodzi, że zyskał on globalne uznanie. Pod ogromnym systemem neoliberalizmu wszyscy możemy stać się potencjalnym 'Man-soo', co jest przerażającym ostrzeżeniem.
Historia, która może stać się twoją przyszłością
'Nie ma innego wyjścia' jest dziełem, które staje się niewygodnym lustrem dla pracowników, którzy doświadczyli strachu przed restrukturyzacją. Śmiejąc się z niezdarnych przestępstw Man-soo, odkrywamy, że sami wciągamy się w jego logikę. Reżyser Park Chan-wook zredukował swój dotychczasowy, szokujący styl, analizując strukturę społeczną i psychologię ludzką poprzez smak i sytuacyjną ironię.
Zalecam ten film widzom, którzy chcą zobaczyć trudne aspekty koreańskiego społeczeństwa na ekranie. Film pozostawia ciężkie pytanie: "Czy naprawdę nie mieliśmy innego wyjścia?" W drodze do wyjścia z kina widzowie będą musieli zadać sobie to pytanie. To jest istota filmowego doświadczenia, które oferuje wielki reżyser Park Chan-wook.
