Algoriti ya Ukaribu: Jinsi ‘Boyfriend on Demand’ ya Netflix Ilivyokuwa Dystopia ya Kuvutia Zaidi ya 2026

[Magazine Kave=mwandishi Park Sunam] Katika jamii ya kisasa, utamaduni maarufu si burudani tu; unafanya kazi kama miundombinu mikubwa ya kisaikolojia (Psychological Infrastructure) inayoakisi wasiwasi na mapungufu ya pamoja ya zama husika. Tamthilia ya Kikorea ya vipindi 10, ‘Boyfriend on Demand’, iliyotolewa duniani kote kupitia Netflix tarehe 6 Machi 2026, kwa juu juu imevaa sura ya komedi nyepesi na tamu ya kimapenzi inayohusu uhalisia pepe (VR) na akili bandia (AI). Watazamaji duniani na vyombo vikuu vya habari wamefurahia sana mvuto wa asili na wa kuchekesha kati ya Jisoo wa BLACKPINK, anayeigiza Seo Mirae, na Seo In Guk, anayeigiza Park Ginam, pamoja na burudani ya kuona inayoletwa na waigizaji wengi wageni wa aina mbalimbali.

Hata hivyo, kuitazama kazi hii kama ‘mapenzi ya uhalisia pepe yanayovutia zaidi mwaka 2026’ tu ni usomaji wa juu juu unaokosa dalili za kijamii zenye kutia baridi zilizojificha nyuma ya simulizi. ‘Boyfriend on Demand’ ni makala ya kijamii inayochambua kwa kina maisha ya ndani ya watu wa kisasa waliotengwa, yaliyopangwa upya kwa misingi ya ubepari, na pia ni fumbo la kidystopia linaloonya jinsi teknolojia inavyogeuza hisia za binadamu kuwa bidhaa na kuzidhibiti.

Mwisho wa Eros Uliomezwa na Uchumi wa Usajili: Ndoto ya Faida Isiyo na Hatari

Mhusika mkuu Seo Mirae ni mtayarishaji wa webtoon anayesumbuliwa na uchovu uliokithiri wa kazi. Akiwa amechoka kabisa kihisia kwa sababu ya shinikizo kazini, makataa yasiyokwisha na matarajio ya kijamii ya maisha ya kisasa, anaacha mahusiano ya kweli yasiyotabirika na kulipa ada ya kila mwezi ili kuingia katika uigaji wa mapenzi ya uhalisia pepe anaoweza kuudhibiti kikamilifu. Cha kuvutia ni kwamba kazi ya Seo Mirae kama mtayarishaji wa webtoon ni kubuni na kutengeneza ‘mapenzi ya kubuni’. Hali ya mfanyakazi anayeuza ndoto kwa wengine lakini hana nguvu ya kustahimili ukaribu wowote wa kihisia katika maisha yake halisi, hivyo kutegemea aina nyingine ya ndoto iliyoboreshwa kiteknolojia—huduma ya VR ya usajili—inaashiria utengano uliokithiri katika ajira chini ya ubepari wa kisasa.

Kama mwanasosholojia Eva Illouz alivyoeleza, katika jamii ya kisasa hisia zimeunganishwa na mantiki ya ubepari na kuwa soko kubwa. ‘Boyfriend on Demand’ inaonyesha ulimwengu ambamo ‘ubepari wa hisia’ umekamilika. Ikiwa zamani mapenzi yalikuwa mchakato ulioandamana na bahati, majaliwa na majeraha yasiyoepukika, kwa binadamu wa 2026 ukaribu umeshushwa hadi kuwa huduma ya ‘usajili (Subscription)’ inayolipiwa kila mwezi. Kwa watu wa kisasa wanaolazimika kuendelea kuishi na kulinda taaluma zao katika jamii yenye ushindani mkali, kujenga uhusiano na mtu mwingine na kutatua migogoro ni ‘uwekezaji wa hatari kubwa (High-risk investment)’ unaogharimu mno. Kwa kile kinachoitwa ‘kizazi cha Sam-po’, kilichoacha kufikiria uchumba, ndoa na kupata watoto, mapenzi ya uhalisia pepe yanakuwa uamuzi wenye mantiki kubwa kiuchumi: kupunguza gharama ya kazi ya kihisia huku algoriti ikiongeza kiwango cha kuridhika kisaikolojia.

Kama mkurugenzi Kim Jung Sik alivyosema kuwa alianza kazi hii kwa swali rahisi, “Itakuwaje ikiwa mapenzi yanaweza kusajiliwa?”, majina ya vipindi yaliyopangwa kwa makini na mwandishi Namgung Do Young yanaunga mkono wazi mtazamo huo. Uchanganuzi ufuatao unachunguza maana za kisosholojia zilizomo katika majina ya vipindi vya sehemu ya mwisho ya tamthilia. Jina la kipindi cha 4, ‘Hakuna Hatari, Faida Kubwa (No Risk, High Return)’, ndilo wazo kuu linaloipitia tamthilia nzima. Mapenzi ya uhalisia pepe yanayotolewa kwa usajili yamepandikiza kikamilifu mantiki ya kibepari ya kuongeza faida katika eneo la hisia za ndani kabisa za binadamu. Mtumiaji anazuia kabisa ‘hatari (Risk)’ ya kuumizwa na kuchukua tu ‘faida (Return)’ ya msisimko mkamilifu unaotolewa na algoriti. Lakini, kwa kutumia fikra za mwanafalsafa Byung-Chul Han, uhusiano unaofuta kutotabirika kwa mtu mwingine—ule upande wake usiopatana na matakwa yetu—na kuakisi kwa ulaini tamaa zangu pekee si mapenzi ya kweli. Ni aina nyingine tu ya kujipenda kupita kiasi, ya kupenda nafsi inayoonekana kwenye kioo; hatimaye, ni taswira ya kutisha inayotangaza ‘mwisho wa Eros (The End of Eros)’, ule upanuzi wa ulimwengu unaotokana na kukutana na kugongana na mtu mwingine. Katika ulimwengu ambamo msuguano unaotokea pale mwenzako anapojitokeza kama kiumbe asiyetabirika umetoweka, mapenzi huishia kuwa bidhaa ya starehe.

Mahusiano Yanayokataa Msuguano na Udhibiti Laini: Kupotea kwa Mwingine na Digisexuality

Programu ya uhalisia pepe ya ‘Boyfriend on Demand’ inatoa takriban chaguo 900 tofauti za wapenzi wa kiume wa mtandaoni. Ndani ya uigaji huu, wanaume wenye mwonekano unaotamaniwa zaidi katika zama hizi—kutoka Seo Kang Joon, Lee Soo Hyuk, Lee Jae Wook na Ong Seong Wu hadi mwanamuziki Jay Park—wameumbwa kama mifano mikamilifu ya ndoto, wakiwemo wana wa wafalme, madaktari na mawakala wa siri. Vyombo vikuu vya habari vinawasilisha kundi hili la waigizaji wageni kama kivutio cha macho kinachoongeza burudani ya tamthilia; lakini kwa mtazamo wa kisosholojia, wao ni mkusanyiko wa ‘wengine waliopoteza upekee wao’, wanaoweza kudhibitiwa kikamilifu.

Watu wa kisasa wanaishi katika jamii iliyochoshwa kupita kiasi (Burnout society). Kwa nafsi iliyochoka, mtu mwingine kimsingi ni mzigo unaochosha. Mpenzi wa maisha halisi anaweza kukasirika bila onyo, kumwaga hisia zake za uchovu au kutangaza mwisho wa uhusiano. Hisia za kupoteza na maumivu baada ya kutengana zilizoonyeshwa katika kipindi cha 3 zimechorwa kwa uhalisia unaoweza kuwaliza watazamaji, na zina tafakari ya kina kuhusu jinsi tunavyoanza kuwachukia watu tuliowapenda. Lakini baada ya kuchoshwa na hisia hizo katika maisha halisi, mhusika mkuu hatimaye anajaribu kuzishughulikia ndani ya ‘eneo salama (Safe space)’ la programu. Kwa upande mwingine, wapenzi 900 wakamilifu wa uhalisia pepe ni matokeo ya ‘ubunifu wa kihandisi’ unaochanganua mawimbi ya ubongo na mapigo ya moyo ili kutoa mwitikio bora papo hapo. Hawamkasirishi mtumiaji, hunong’ona maneno ya upendo kwa kiasi anachotaka tu na, wanapokuwa hawahitajiki tena, hutoweka bila usumbufu kwa kubonyeza kitufe kimoja cha kutoka.

Katika hatua hii, uchanganuzi huu unaangazia dhana ya ‘mahusiano yanayokataa msuguano (Negative Sociality)’. Chanzo halisi cha faraja anayoipata mtumiaji katika mapenzi ya uhalisia pepe si kwamba kuna mwenzi mkamilifu, bali ni mamlaka kamili ya ‘kughairi (Cancel)’ uhusiano huo au kuufuta kwa kutelezesha kidole (Swipe) wakati wowote anaotaka. Mazingira laini ya mawasiliano ambamo ‘hali hasi (Negativity)’ za msuguano na migogoro zimeondolewa kabisa hudhoofisha uwezo wa binadamu wa kuingiliana kwa kweli na wengine. Kwa namna ya kinaya, algoriti iliyochaguliwa ili kuepuka migogoro inamfanya mwanadamu kuwa kisiwa kilichotengwa hata zaidi.

Kuwasili kwa ‘digisexuality (Digisexuality)’, ambamo teknolojia inaacha kuwa chombo cha mahusiano na kuwa mwenzi mwenyewe, kunaongeza urahisi wa mahusiano lakini kunaacha utupu wa kutisha nyuma yake. Kuahirisha maisha halisi kwa kuogopa kuumizwa na wengine na kukimbilia ndani ya mfumo uliobuniwa na algoriti si tiba ya msingi ya upweke; ni mbinu nyingine yenye nguvu ya kukwepa matatizo kisaikolojia. Kushikamana kwa kweli hujengeka watu wanaposhirikiana udhaifu wao, lakini katika uhusiano na AI, mtumiaji pekee ndiye anayeonyesha udhaifu wake huku AI ikiukusanya kama data. Hili linafanana zaidi na mchakato wa hali ya juu wa kuzitia ganzi hisia za mtu kwa kisingizio cha mapenzi.

Nadharia ya Mbunifu Aliyefichwa (Mastermind): Utambulisho wa Park Ginam na Mapenzi ya Ubepari wa Ufuatiliaji

Wakati hakiki za vyombo vikuu vya habari zinaangazia majibizano ya Jisoo na Seo In Guk pamoja na mvuto wao wa kuchekesha, mjadala unaotikisa msingi wa tamthilia—unaotajwa kuwa wa kuaminika zaidi na wa kushtua—umeibuka miongoni mwa mashabiki duniani na katika jumuiya za Reddit. Unahusu nadharia kuhusu utambulisho wa ‘Park Ginam’, mfanyakazi mwenza na mpinzani katika maisha halisi anayeigizwa na Seo In Guk. Hata kabla ya tamthilia kuonyeshwa, watayarishaji walisisitiza mara kadhaa kwamba, “Licha ya sura yake ya nje yenye kejeli, amebeba siri za kushangaza (Surprising secrets) zitakazotikisa hisia za Mirae.” Seo In Guk mwenyewe pia alidokeza katika hafla ya uzinduzi kwamba “kuna mgeuko mkubwa wa simulizi (Major plot twist) unaohusu nafasi yake katika sehemu ya mwisho.”

Kutokana na hilo, watazamaji makini wamependekeza nadharia yenye nguvu kwamba Park Ginam si mfanyakazi mwenza tu, bali ni mbunifu halisi (Mastermind) aliyepanga na kutengeneza programu hii ya mapenzi ya uhalisia pepe, ‘Boyfriend on Demand’, au angalau msimamizi anayeendesha mfumo kisirisiri. Nadharia hii inaunganisha kimantiki matukio kadhaa yanayoonekana kuwa ya bahati katika tamthilia. Mwanzoni, mtu fulani ndani ya kampuni anayofanyia kazi Seo Mirae anamchagua yeye mahsusi kuwa mkaguzi wa majaribio ya awali ya programu; katika tasnia ya webtoon yenye ushindani mkali, huenda kuchaguliwa kwake hakukuwa bahati tu. Aidha, picha zilizovuja hapo awali kutoka eneo la kurekodia zilionyesha Seo In Guk, mhusika wa ulimwengu halisi, akiwa katika mandhari ileile ya risoti ya ufukweni ambamo Lee Soo Hyuk, aliyeigiza mpenzi wa uhalisia pepe, alikuwa akirekodi. Hilo linadokeza kwamba anaingilia ulimwengu huo pepe kimwili au kwa njia ya msimbo. Pia kuna uwezekano unaoonekana kuwa mkubwa kwamba tabia au mitindo ya mazungumzo ya wapenzi wa uhalisia pepe ilibuniwa kwa kuzingatia mapendeleo ya Mirae ambayo Ginam ameyaona katika maisha halisi.

Iwapo ‘nadharia hii ya mbunifu’ ni kweli, aina ya ‘Boyfriend on Demand’ itabadilika kabisa kutoka komedi tulivu na tamu ya kimapenzi hadi hofu ya ulimwengu wa kidijitali kuhusu ‘ubepari wa ufuatiliaji (Surveillance Capitalism)’ kama ulivyopewa jina na Shoshana Zuboff.

Itakuwaje ikiwa Ginam anajifanya adui yake kazini, huku kisirisiri akifuatilia na kuchanganua kupitia skrini ya hifadhidata sauti ya mwanaume inayomvutia Mirae katika ulimwengu pepe na mguso unaoongeza mapigo ya moyo wake? Huo ni mfano kamili wa jamii ya kisasa ya ufuatiliaji inayopanua Panopticon ya Jeremy Bentham hadi kwenye sehemu za ndani kabisa za mapenzi na hisia. Wengine wanaweza kuuwasilisha kama upendo wa dhati lakini usio na ustadi wa mtaalamu wa teknolojia (Tech geek), au kama mapenzi ya upande mmoja. Lakini kimsingi, unafanana kwa namna ya kutisha na mfumo wa ubepari wa kisasa wa kunyakua data, ambamo kampuni kubwa za teknolojia (Big Tech) hukusanya bila ruhusa historia zetu za utafutaji za ndani kabisa, sehemu ambazo macho yetu hutulia na data ya mapigo ya mioyo yetu, kisha hutumia taarifa hizo kuelekeza tamaa zetu na kutusukumia bidhaa zilizolengwa kwetu.

Kwa mtazamo huu, furaha, msisimko na machozi yote ambayo Seo Mirae amepitia katika uhalisia pepe hayakuwa matokeo ya chaguo lake huru; yanakuwa tu taarifa za kuingizwa kwenye mfumo, zilizohesabiwa kwa makini na kupandikizwa na mbunifu mwenye mtazamo unaoona kila kitu—mwenye mamlaka ya algoriti. Mtazamaji anashuhudia jinsi upendo, mojawapo ya hisia za pekee na za thamani zaidi kwa binadamu, unavyoweza kudukuliwa na kufugwa kwa ukiritimba wa data na algoriti. Huu si mgeuko wa simulizi tu, bali ni shutuma kali zaidi ya kijamii dhidi ya teknolojia inayotawala mwaka 2026.

Kuipa Dystopia Sura Inayoonekana: Vidokezo vya Kisinema Vilivyofichwa na Mfuatano wa Ulimwengu wa ‘Black Mirror’

Wahakiki wa nje wameweka dhamira na muundo wa simulizi wa ‘Boyfriend on Demand’ katika mwendelezo wa ‘Black Mirror’, mkusanyiko maarufu wa hadithi za dystopia wa Netflix. Uhusiano wake wa kifalsafa unaonekana wazi na ni wa kina hasa inapolinganishwa na “San Junipero”, inayohusu maisha yanayoendelea baada ya kifo katika uhalisia pepe; “Hang the DJ”, inayokosoa dosari za algoriti ya uchumba inayodhibiti hata ulinganifu mkamilifu wa wapenzi na muda wa uhusiano wao; na “The Entire History of You”, inayohusu kuhifadhi na kung’ang’ania kumbukumbu zote za mahusiano kama data ya picha. Ulimwengu wa kazi hizi zote unauliza maswali ya msingi ya kifalsafa kuhusu jinsi teknolojia ya hali ya juu inavyopunguza ukaribu na hisia za binadamu kuwa vipande vya data na, hatimaye, kudhoofisha utu.

Badala ya kuonyesha wazi hali hiyo ya kutisha ya kidystopia, mkurugenzi Kim Jung Sik na mwandishi Namgung Do Young wameificha kwa ustadi katika vidokezo vilivyotawanywa katika lugha ya picha na sehemu mbalimbali za simulizi. Kuvitambua vidokezo hivyo vilivyofichwa ni moja ya vivutio vikuu vya kuitazama tamthilia hii.

Kwanza, kuna matumizi ya werevu ya uwiano wa vipimo vya picha (Aspect ratio) yanayotawala tamthilia nzima. Kim Jung Sik aliweka kimakusudi uwiano tofauti Seo Mirae anapokuwa katika ulimwengu halisi ulio mkavu na unaombana, na anapoingia katika ulimwengu pepe wa ndoto na fantasia. Zaidi ya kuwa athari ya picha inayomwonyesha mtazamaji mahali alipo mhusika, ni mbinu bora ya uongozaji inayoweka akilini mwake hisia ya kuvunjika kwa namna anavyotambua mambo wakati mpaka kati ya uhalisia na ulimwengu pepe unapoanguka. Kadiri maisha ya ndani ya Seo Mirae yanavyojitenga na uhalisia na kutegemea ulimwengu pepe, ndivyo tofauti kati ya uwiano huo miwili inavyoonekana kuwa kubwa zaidi, huku shinikizo la kisaikolojia la picha za ulimwengu halisi likifikia kilele.

Pili, kuna maana mbili za tukio la Shangri-La Mactan, risoti ya Cebu nchini Ufilipino, katika kipindi cha 1. Akiwa kwenye treni ya chini ya ardhi katika safari ya kwenda kazini inayofanana na mateso, Mirae anakumbuka likizo yake nzuri ya kiangazi iliyopita katika ufukwe wa Ufilipino. Tukio hilo, linaloonyesha wazi bahari yenye rangi ya buluu-kijani na bango lenye kaulimbiu ya utalii ya Ufilipino, “Love the Philippines”, linaonekana kwa juu juu kuashiria mapenzi mazuri ya zamani yanayotofautiana na maisha yake magumu ya sasa. Lakini uchanganuzi wa kina kwa mtazamo wa kibepari unadokeza kwamba hata zile ‘kumbukumbu za zamani’ anazozifanya mahali pa kupumzika na kukimbilia si za mazingira ya asili yalivyo: ni sehemu ya kibiashara iliyopangwa na kudhibitiwa kikamilifu, ‘risoti ya kimataifa ya kifahari zaidi’ iliyojengwa kwa makini na mtaji mkubwa. Ni kidokezo chenye makali kinachoonyesha kwamba, kwa kuwa hata mapenzi na kumbukumbu za maisha halisi za watu wa kisasa tayari zimetawaliwa kikamilifu na mfumo wa matumizi wa kibepari, hatua yake ya hatimaye kuingia katika ‘matumizi ya mapenzi ya uhalisia pepe’ yaliyo mwendelezo wa mfumo huo haiwezi kuepukika.

Tatu, kifaa kinachomwezesha kuingia katika mfumo wa mapenzi wa ulimwengu pepe si simu janja wala miwani, bali ni kifaa halisi cha kimwili: ‘pete (Ring)’. Kwa kawaida pete ni kitu kinachoashiria ahadi, muungano na kifungo. Pete hii ya kidijitali ya kuingia katika ulimwengu pepe si kifaa tu cha kuunganisha mtumiaji na mfumo (Login interface), bali pia hufanya kazi kama ‘kifaa cha elektroniki cha kumfuatilia mtu kwenye kifundo cha mguu’ na pingu zisizoonekana zinazomfunga kwenye mfumo. Mtumiaji anaamini kabisa kuwa udhibiti wa kutoka kwenye mfumo uko mikononi mwake siku zote. Lakini anapozidi kuleweshwa taratibu na dopamini inayochochewa na algoriti na utoshelevu mkamilifu wa kihisia, hatimaye anashindwa kuivua pete hiyo kwa hiari yake. Ukweli kwamba Seo Mirae, mtayarishaji aliyekuwa akiudhibiti ulimwengu wa webtoon anazobuni, polepole anapoteza udhibiti ndani ya uigaji huo na kuwa mtendaji asiye na uwezo wa kuamua, kama ‘mhusika mkuu wa webtoon iliyopangwa na mtu mwingine (mbunifu)’, ni picha ya kujitazama yenye kutisha na kusikitisha zaidi ya watu wa kisasa wanaopoteza uwezo wa kujiamulia na kushushwa kuwa vitu katika mfumo mkubwa wa data.

Soko la Upweke Linalothibitishwa na Data: Ukuaji wa Kasi wa Tasnia ya Kimataifa ya Waandamani wa AI

Sababu iliyofanya ‘Boyfriend on Demand’ iguse watu duniani kote na kupata uelewa wa watazamaji wengi ni kwamba mapenzi ya kidystopia yenye huzuni ya 2026 yanayoonyeshwa humo si hadithi ya kubuni iliyobaki kwenye skrini. ‘Janga la upweke (Epidemic of Loneliness)’, ambalo ni hali ya dunia nzima, tayari limekuwa nguvu kubwa inayosukuma uchumi halisi, si ulimwengu pepe tu. Ikiwa kuja kwa Tinder mwaka 2013 kulibadilisha kabisa tasnia ya uchumba mtandaoni kwa utaratibu rahisi wa kutelezesha kidole kushoto au kulia, na kuunda soko kubwa lenye thamani ya dola bilioni 6.18 kufikia 2024, basi kufikia 2026 soko limebadili kabisa mtazamo wake kuelekea ukaribu na ‘utu wa kutengenezwa’, bila hata kuhitaji kukutana na mtu mwingine.

Kwa mujibu wa ripoti ya Monitor on Psychology ya Januari 2026 iliyochapishwa na Chama cha Kisaikolojia cha Marekani (APA), ‘mahusiano ya kutengenezwa (Synthetic relationships)’ yanayolenga kutimiza hitaji la msingi la binadamu la kuungana na wengine kijamii yameongezeka kwa kasi kubwa. Zaidi ya wasaidizi wa kawaida wa AI zalishi wanaosaidia kazi za kila siku, kama ChatGPT na Claude, idadi ya programu za waandamani wa AI zilizobuniwa mahsusi kuanzisha na kudumisha mahusiano ya kimapenzi, kama Replika na Character.AI, ilipanda kwa asilimia 700 kati ya 2022 na katikati ya 2025. Programu hizi zimeendelea hadi hatua ya kula chakula cha kubuni pamoja na watumiaji, kutazama filamu pamoja nao, kukumbuka siri zao za ndani na kutaniana nao kimapenzi. Kwa Character.AI hasa, ambayo ina watumiaji milioni 20 wanaoitumia kila mwezi, zaidi ya nusu ni vijana wenye umri wa miaka 24 au chini; jambo la ajabu la kufanya sherehe za ndoa na wapenzi wa uhalisia pepe tayari limekuwa hali mpya ya kawaida kijamii (New Normal).

Tamthilia za Kikorea kama Miundombinu ya Kisaikolojia na Udhibiti Laini wa Hisia (Soft Control)

Kwa mtazamo huu mpana, nafasi ya kijamii ya ‘Boyfriend on Demand’, inayosambazwa na jukwaa la kimataifa la Netflix, ina ukinzani mkubwa na imejificha kwa ujanja.

Kwa juu juu, tamthilia inaonekana kuonyesha kwa namna ya kukosoa kutengwa kwa watu wa kisasa, kufanya kazi kupita kiasi na kuvunjika kwa mahusiano. Lakini simulizi linapoendelea, inatoa kwa namna ya kuvutia hadithi ya mhusika mkuu Mirae kupata ‘uponyaji’ na faraja ya muda ndani ya algoriti ya uhalisia pepe. Hili lina athari ya kuwashawishi watazamaji kuitumia tamthilia yenyewe kama mpenzi wa kubuni ili kujaza njaa yao ya kihisia, badala ya kutafakari maisha yao wenyewe. Katika hali ambayo ‘maeneo ya tatu (Third Places)’ ya jamii, kama mikahawa, maktaba na viwanja vya umma, yanazidi kutoweka baada ya janga la kimataifa, watu waliotengwa wanaifanya nafasi ya kidijitali ya Netflix kuwa kimbilio lao pekee.

Chini ya mfumo wa utawala wa uliberali mamboleo (Governmentality), jamii haiwakandamizi watu moja kwa moja; badala yake, inabembeleza hisia zao taratibu ili wakubaliane na mfumo. Matatizo makubwa na halisi ya kijamii—kama ukosefu wa usawa wa kimuundo, unyonyaji wa saa ndefu za kazi, kutokuwa na uhakika wa makazi na ushindani uliopitiliza—yanafichwa kabisa nyuma ya skrini ya fantasia ya kimapenzi yenye mvuto. Badala ya kwenda katika viwanja vya umma kukasirika au kuungana ili kuubadilisha ulimwengu, watu wanajivuta kwa uchovu hadi kitandani, wanalipa ada ya usajili ya won 15,000 kwa mwezi na kupokea ‘dawa ya kuzitia ganzi hisia (Anesthesia)’ inayotolewa na Netflix kana kwamba inadungwa mishipani mwao. Migogoro hutoweka, na hasira huyeyuka ndani ya picha tamu. Hapo ndipo linapotokea ukosoaji wenye kutia baridi kwamba tamthilia za Kikorea hufanya kazi kama chombo chenye ufanisi zaidi na kilicho rahisi kubadilika cha udhibiti laini (Soft control) wa ubepari wa uliberali mamboleo, na kama kasumba ya kisasa ya hisia (Opium of emotions).

Majukwaa yanauza upweke. Netflix haiwapi walio wapweke njia za kweli za kukabiliana na hali hiyo; badala yake, inawadokezea, “Kaeni kwa muda mrefu zaidi katika ulimwengu salama wa kidijitali usio na hatari,” na kuchukua muda wao wote. ‘Boyfriend on Demand’ ni toleo lililoboreshwa zaidi la mnong’ono huo mtamu.

Kukataa Ulimwengu wa Kubuni Wenye Starehe na Kuelekea Ujasiri wa Kukubali Kuumizwa

Hata hivyo, chembe ya matumaini inayoachwa na tamthilia asilia ya Netflix, ‘Boyfriend on Demand’, ipo katika mwelekeo wa mwisho wake. Baada ya migogoro mikali na mkanganyiko wa uigaji, tamthilia inampa Seo Mirae utambuzi mdogo lakini wa msingi katika sehemu ya mwisho. Anachagua kuacha raha ya mapenzi makamilifu ya uhalisia pepe yasiyo na majeraha ambayo algoriti inatoa, na badala yake kukubali mapenzi ya kweli yasiyotabirika na Park Ginam, ambaye hisia zake zinaweza kubadilika wakati wowote na ambaye wanaweza kuumizana sana. Akiwa ametawaliwa na hofu kwamba huenda mwanaume akamwacha kutokana na uchungu wa kuachana alioupitia zamani, hatua yake ya kukubali kwamba mapenzi bila shaka yana hatari na kuikumbatia kwa hiari hatari hiyo (Risk) ndiyo mafanikio makubwa zaidi ya tamthilia.

Ingawa mwisho huo unaweza kuonekana kufuata desturi ya kawaida ya komedi za kimapenzi ya hitimisho lenye furaha, nyuma yake kuna ujumbe mzito wa kifalsafa kwa binadamu wa 2026. Ndani ya mfumo wa algoriti uliodhibitiwa kikamilifu kunaweza kuwa na starehe na msukumo wa muda wa dopamini, lakini hakuna kukutana kwa kweli na ‘mwingine’ wala ukombozi wa nafsi. Mlolongo wa kupingana na wengine, kutoelewana kwa kina, kugongana kwa ukali na wakati mwingine kupeana majeraha yanayogusa vilindi vya nafsi ndio hisia ya maumivu (Pain) inayothibitisha kwa uhakika zaidi kwamba sisi, kama binadamu, tumeunganishwa na ulimwengu. Na ni kwa kupitia maumivu haya pekee ndipo tunaweza hatimaye kuvunja gamba la nafsi yetu finyu na kuukaribia msingi wa Eros unaopanua ulimwengu wetu.

Ili kuponya maradhi makali ya zama hizi ya uchovu na kutengwa, hatupaswi kuzikabidhi kwa ‘huduma za usajili’ za mitaji mikubwa ya teknolojia hisia zetu za ndani na udhaifu wetu ili zitumiwe kwa unyonyaji uliofanywa kwa ustadi zaidi. Starehe yenye kulewesha ya uhalisia pepe ambayo ‘Boyfriend on Demand’ inaielezea kwa mvuto mkubwa, kwa namna ya kinaya, inathibitisha jinsi tunavyohitaji sana kutoka nje ya skrini laini za vifaa vyetu janja na kujenga mshikamano wa maisha halisi ulio na ugumu na dosari, kwa kukutana ana kwa ana na wengine.

Je, tutafugwa kama kondoo wapole na usajili salama na udhibiti wa algoriti, au tutanyosha mikono yetu kwa mtu mwingine wa kweli hata tukikubali hatari ya kuumizwa? Katika jamii hii ya hali ya juu ya ubepari wa hisia, ambamo akili bandia huhesabu hata hisia nyeti za binadamu kama data na kuunda soko kubwa lenye thamani ya dola bilioni 550, kuchagua kuwa na ujasiri wa kukubali kuumizwa na wengine kwa hiari kutakuwa upinzani wenye nguvu na hadhi ya juu zaidi wa kulinda utu wa binadamu dhidi ya ukamilifu wa mashine.