ಪರದೆಯ ಮೇಲೆ 52 ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಹಾರಿದ ಗುಂಡು, 2026ರ ಸಿಯೋಲ್‌ನ ಡಾಂಬರು ರಸ್ತೆಯ ಮಧ್ಯೆ ಬಂದು ತಗುಲಿದೆ. ನಿರ್ದೇಶಕ ಹೋ ಜಿನ್-ಹೋ ಅವರ, ಯೂ ಹೇ-ಜಿನ್, ಪಾರ್ಕ್ ಹೇ-ಇಲ್ ಮತ್ತು ಲೀ ಮಿನ್-ಹೋ ಅಭಿನಯದ 〈ದಿ ಅಸಾಸಿನ್ಸ್ (The Assassins)〉 ಚಿತ್ರದ ಸುತ್ತ ಈಗ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಗದ್ದಲ, ಒಂದು ವಾಣಿಜ್ಯ ಸಿನಿಮಾ ದೇಶವೊಂದರ ಅತ್ಯಂತ ಆಳವಾದ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಆಘಾತವನ್ನು ಮುಟ್ಟಿ ಸಾಮಾಜಿಕ ಆಂತರಿಕ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಹೇಗೆ ಕಿಡಿ ಹಚ್ಚಬಲ್ಲದು ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಅತ್ಯಂತ ನಾಟಕೀಯ ನಿದರ್ಶನವಾಗಿದೆ.
ಬಿಡುಗಡೆಯಾದ ಕೂಡಲೇ 20 ಲಕ್ಷ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರ ಗಡಿ ದಾಟಿ ಬಾಕ್ಸ್‌ ಆಫೀಸ್‌ನಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಸ್ಥಾನ ಪಡೆದ ಈ ಚಿತ್ರ, ಈಗ ಚಿತ್ರಮಂದಿರಗಳ ಒಳಗೂ ಹೊರಗೂ ಸಂಪೂರ್ಣ ಭಿನ್ನವಾದ ಎರಡು ಯುದ್ಧಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸುತ್ತಿದೆ. ಒಳಗೆ, 1974ರ ಆಗಸ್ಟ್ 15ರಂದು ನಡೆದ ಮಾಜಿ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ಪಾರ್ಕ್ ಚುಂಗ್-ಹೀ ಅವರ ಮೇಲಿನ ಹತ್ಯೆಯ ಯತ್ನದ (ಪ್ರಥಮ ಮಹಿಳೆ ಯುಕ್ ಯಂಗ್-ಸೂ ಗುಂಡೇಟಿಗೆ ಒಳಗಾದ ಘಟನೆ) ನಿಗೂಢತೆಯನ್ನು ಬೆನ್ನಟ್ಟುವ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಹೆಣೆದ ಥ್ರಿಲ್ಲರ್‌ಗೆ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರು ಮೆಚ್ಚುಗೆ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಹೊರಗೆ, ಸಂಪ್ರದಾಯವಾದಿ ಸಂಘಟನೆಗಳ ದೂರುಗಳು ಮತ್ತು ಕ್ರಿಮಿನಲ್ ಆರೋಪಗಳು, ಪ್ರಮುಖ ನಟ ಯೂ ಹೇ-ಜಿನ್ ಅವರ ಮನೆಯ ಮುಂದೆ ಪ್ರತಿಭಟನೆ, ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ ಭಯೋತ್ಪಾದನಾ ಬೆದರಿಕೆಯ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಬುಸಾನ್ ಅಂತಾರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಚಲನಚಿತ್ರೋತ್ಸವದ (BIFF) ಕೆಲವು ಅಧಿಕೃತ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳು ಹಾಗೂ ನಟ ಲೀ ಮಿನ್-ಹೋ ಅವರ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ರದ್ದಾಗುವಂತಹ ಅಭೂತಪೂರ್ವ ನೇರ ಸಂಘರ್ಷ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ.
ರೆಡಿಟ್ (Reddit) ಸೇರಿದಂತೆ ಜಾಗತಿಕ ಸಮುದಾಯಗಳು ಮತ್ತು ವಿದೇಶಿ ಸಿನಿಮಾ ವಿಮರ್ಶಕರು ಈ ವಿಚಿತ್ರ ವಿದ್ಯಮಾನದತ್ತ ಗಮನ ಹರಿಸುತ್ತಿರುವುದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಸ್ಪಷ್ಟ. ಅರ್ಧ ಶತಮಾನಕ್ಕೂ ಹಿಂದೆ ನಡೆದ ಘಟನೆ, 21ನೇ ಶತಮಾನದ ಅತ್ಯಾಧುನಿಕ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ರಾಷ್ಟ್ರದ ದೈನಂದಿನ ಬದುಕನ್ನೇ ಸ್ತಬ್ಧಗೊಳಿಸುವಷ್ಟು ತೀವ್ರತೆಯನ್ನು ಇನ್ನೂ ಹೇಗೆ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಅದು.
‘ನೆನಪಿನ ಮೇಲಿನ ಏಕಸ್ವಾಮ್ಯ’ವನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವ ಕೆ-ಸಿನಿಮಾದ ದಾಖಲೆಗಳ ಹೋರಾಟ
ಪಾಶ್ಚಿಮಾತ್ಯ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನೋಡಿದರೆ, 〈ದಿ ಅಸಾಸಿನ್ಸ್〉 ಅನುಸರಿಸಿರುವ ಕಥನ ತಂತ್ರವು ನಿರ್ದೇಶಕ ಆಲಿವರ್ ಸ್ಟೋನ್ ಅವರ 1991ರ 〈ಜೆಎಫ್‌ಕೆ〉 ಅಥವಾ ಡೇವಿಡ್ ಫಿಂಚರ್ ಅವರ 〈ಜೋಡಿಯಾಕ್〉 ಚಿತ್ರಗಳ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿದೆ. ಸರ್ಕಾರ ಅಧಿಕೃತವಾಗಿ ಮುಕ್ತಾಯಗೊಳಿಸಿ ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಘಟನೆಯ ದಾಖಲೆಗಳನ್ನು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಪರಿಶೀಲಿಸಿ, ಅವುಗಳ ನಡುವಿನ ತಾರ್ಕಿಕ ಖಾಲಿ ಜಾಗಗಳನ್ನು ಸಿನಿಮಾದ ಕಲ್ಪನೆಯಿಂದ ತುಂಬುವ ಪ್ರಯತ್ನವಿದು. ಘಟನೆಯ ಹಿಂದಿರುವವರನ್ನೂ ಘಟನಾಸ್ಥಳದ ವೈರುಧ್ಯಗಳನ್ನೂ ಪಟ್ಟುಬಿಡದೆ ಶೋಧಿಸುವ ಪತ್ರಕರ್ತ ಮತ್ತು ತನಿಖಾಧಿಕಾರಿಯ ದೃಷ್ಟಿಕೋನ, ಅಧಿಕೃತ ಇತಿಹಾಸ ಉತ್ತರಿಸದೆ ಬಿಟ್ಟ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಮುಂದಿಡುತ್ತದೆ.
ಸಮಸ್ಯೆಯೆಂದರೆ, ಕೊರಿಯಾ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ 1970ರ ದಶಕವು ಕೇವಲ ‘ಗತಕಾಲ (Past)’ವಲ್ಲ; ಇಂದಿನ ರಾಜಕೀಯ ಸಿಂಧುತ್ವಕ್ಕೆ ನೇರವಾಗಿ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ‘ಪವಿತ್ರ ಕ್ಷೇತ್ರ (Sanctuary)’ವಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ತ್ವರಿತ ಆರ್ಥಿಕ ಬೆಳವಣಿಗೆಯ ದಂತಕಥೆ ಮತ್ತು ಸರ್ವಾಧಿಕಾರಿ ಯುಗದ ಕರಾಳ ಛಾಯೆ ಎಂಬ ಎರಡು ಮಹಾ ಕಥನಗಳು ಮುಖಾಮುಖಿಯಾಗುವಲ್ಲಿ, 〈ದಿ ಅಸಾಸಿನ್ಸ್〉 ಎತ್ತಿದ ಸಿನಿಮೀಯ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಕೆಲವರು ‘ಕಲಾತ್ಮಕ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ’ಯಾಗಿ ಅಲ್ಲ, ‘ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮತ್ತು ನೆನಪಿಗೆ ಮಾಡಿದ ಅವಮಾನ’ವಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ್ದಾರೆ.
ಫ್ರೆಂಚ್ ಇತಿಹಾಸಕಾರ ಪಿಯರ್ ನೋರಾ (Pierre Nora) ರೂಪಿಸಿದ ‘ನೆನಪಿನ ತಾಣಗಳು (Lieux de mémoire)’ ಎಂಬ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯನ್ನು ಬಳಸುವುದಾದರೆ, ಕೊರಿಯಾದ ಆಧುನಿಕ ಇತಿಹಾಸದ ಪ್ರಮುಖ ತಿರುವುಗಳು ಇನ್ನೂ ಸಾಮಾಜಿಕ ಒಮ್ಮತದ ಮೂಲಕ ‘ಇತಿಹಾಸ’ವಾಗಿ ನೆಲೆಗೊಂಡಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ, ಪ್ರತಿ ಬಣವೂ ಅವುಗಳ ಮೇಲೆ ತನಗೇ ವಿಶೇಷ ಒಡೆತನವಿದೆ ಎಂದು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುವ ಹೋರಾಟದ ನೆಲೆಗಳಾಗಿ ಉಳಿದಿವೆ. 〈ಸಿಯೋಲ್‌ನ ವಸಂತ〉 ಚಿತ್ರವು 1979ರ ಸೇನಾ ದಂಗೆಯನ್ನು ನೆನಪಿಗೆ ತಂದು ತಲೆಮಾರುಗಳ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಗ್ರಹಿಕೆಯನ್ನು ಅಲುಗಾಡಿಸಿದಂತೆ, 〈ದಿ ಅಸಾಸಿನ್ಸ್〉 1974ರ ದುರಂತವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಚರ್ಚೆಗೆ ತರುವ ಮೂಲಕ ‘ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ನೆನಪಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವ ಮತ್ತು ನಿರೂಪಿಸುವ ಹಕ್ಕು ಯಾರಿಗಿದೆ?’ ಎಂಬ ಮೂಲಭೂತ ಅಧಿಕಾರ ಸಂಘರ್ಷಕ್ಕೆ ಕಿಡಿ ಹಚ್ಚಿದೆ.
ಕಲ್ಪನೆ ಮತ್ತು ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮದ ನಡುವಿನ ಗಡಿ, ‘ಭೌತಿಕ ಸೆನ್ಸಾರ್’ನ ವಿರೋಧಾಭಾಸ
ವಿದೇಶಿ ಓದುಗರಿಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಆಘಾತಕಾರಿಯಾಗಿ ಕಾಣುವುದು ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕ ಚರ್ಚೆಯ ತೀವ್ರತೆಯಲ್ಲ, ಅದು ವ್ಯಕ್ತವಾಗುವ ರೀತಿ. ಕಲ್ಪನೆ ಬೆರೆತ ವಾಣಿಜ್ಯ ಚಿತ್ರದ ವಿಷಯವನ್ನು ವಿರೋಧಿಸಲು ಕಾಲ್ಪನಿಕ ಪಾತ್ರ ನಿರ್ವಹಿಸಿದ ನಟನ ಖಾಸಗಿ ಸ್ಥಳವಾದ ಮನೆಯನ್ನು ಸುತ್ತುವರಿಯುವುದು, ಏಷ್ಯಾದ ಅತಿದೊಡ್ಡ ಚಲನಚಿತ್ರೋತ್ಸವವಾದ ಬುಸಾನ್ ಅಂತಾರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಚಲನಚಿತ್ರೋತ್ಸವದ ಸುರಕ್ಷತೆಗೆ ಬೆದರಿಕೆಯೊಡ್ಡಿ ನಟರು ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳದಂತೆ ತಡೆಯುವುದು—ಇವು ಪಾಶ್ಚಿಮಾತ್ಯ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ಸಮಾಜಗಳಲ್ಲಿ ಅಪರೂಪದ ದೃಶ್ಯಗಳು.
ಸರ್ಕಾರಿ ಅಧಿಕಾರದ ಅಧಿಕೃತ ಪೂರ್ವ ಸೆನ್ಸಾರ್ ಮಾಯವಾದ ಜಾಗದಲ್ಲಿ, ಸಿದ್ಧಾಂತದಿಂದ ಪ್ರೇರಿತ ಹಿತಾಸಕ್ತಿ ಗುಂಪುಗಳು ಮತ್ತು ಅಭಿಮಾನಿ ಬಳಗಗಳ ಭೌತಿಕ ಬಲ ಮಧ್ಯಪ್ರವೇಶಿಸುವ ‘ಖಾಸಗೀಕೃತ ಸೆನ್ಸಾರ್ (Privatized Censorship)’ ಯುಗ ಬಂದಿದೆ. ವಿಪರ್ಯಾಸವೆಂದರೆ, ಇಂತಹ ತೀವ್ರ ವಿರೋಧ ಮತ್ತು ಪ್ರದರ್ಶನ ನಿಷೇಧದ ಬೇಡಿಕೆಗಳು ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಅನಿರೀಕ್ಷಿತ ಪ್ರಚಾರವಾಗಿ ಪರಿಣಮಿಸಿ, 20ರಿಂದ 39 ವರ್ಷ ವಯಸ್ಸಿನವರನ್ನು ಚಿತ್ರಮಂದಿರಗಳಿಗೆ ಸೆಳೆಯುವ ಪ್ರೇರಕಶಕ್ತಿಯಾಗಿವೆ.
ಜಾಗತಿಕ ಮಾಧ್ಯಮ ವಿದ್ವಾಂಸರು ಕೊರಿಯಾದ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಹಿನ್ನೆಲೆಯ ಚಿತ್ರಗಳ (Period Drama) ವಿಶಿಷ್ಟ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತಾರೆ. ಹಾಲಿವುಡ್ ಸರಣಿ ಸೂಪರ್‌ಹೀರೋ ಚಿತ್ರಗಳು ಮತ್ತು ಸುರಕ್ಷಿತ ಹಳೆಯ ಬೌದ್ಧಿಕ ಆಸ್ತಿಯ ಮರುಬಳಕೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ ಸಾಮಾಜಿಕ ವಿಷಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುವ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವಾಗ, ಕೊರಿಯಾದ ವಾಣಿಜ್ಯ ಸಿನಿಮಾ ಬಂಡವಾಳವು ಆಧುನಿಕ ಇತಿಹಾಸದ ಅತ್ಯಂತ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಮತ್ತು ಅಪಾಯಕಾರಿ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಮುಟ್ಟಿ, ಜನಪ್ರಿಯ ಯಶಸ್ಸನ್ನೂ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಚರ್ಚೆಯನ್ನೂ ಏಕಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸಾಧಿಸುತ್ತಿದೆ. ಹೀಗೆ ಸಿನಿಮಾ ಕೇವಲ ಮನರಂಜನೆಯನ್ನು ಮೀರಿ, ಮುಖ್ಯವಾಹಿನಿಯ ರಾಜಕೀಯ ಮತ್ತು ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಇತ್ಯರ್ಥಪಡಿಸಲಾಗದ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಋಣವನ್ನು ತೀರಿಸಲು ಯತ್ನಿಸುವ ‘ಪರ್ಯಾಯ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ’ದ ಪಾತ್ರ ವಹಿಸುತ್ತಿದೆ.
ನಿಷೇಧಿತ ವಿಷಯಗಳಿಲ್ಲದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳೇ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಮುಂದಕ್ಕೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯುತ್ತವೆ
〈ದಿ ಅಸಾಸಿನ್ಸ್〉 ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿನ ಸಿನಿಮೀಯ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಮತ್ತು ಪಿತೂರಿಯ ದೃಷ್ಟಿಕೋನ ಐತಿಹಾಸಿಕ ವಾಸ್ತವ ಸತ್ಯಕ್ಕೆ ಎಷ್ಟು ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ ಎಂಬ ಬಗ್ಗೆ ತೀವ್ರ ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಹಾಗೂ ವಿಮರ್ಶಾತ್ಮಕ ಚರ್ಚೆ ನಡೆಯಲೇಬೇಕು. ಐತಿಹಾಸಿಕ ದುರಂತವನ್ನು ವಾಣಿಜ್ಯ ರೋಮಾಂಚನದ ಸಾಧನವಾಗಿ ಬಳಸಲಾಗಿದೆ ಎಂಬ ಟೀಕೆಯನ್ನೂ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತರು ಎದುರಿಸಬೇಕು.
ಆದರೆ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನೇ ತಡೆಯುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಎಂದಿಗೂ ಸತ್ಯವನ್ನು ಕಾಪಾಡಲಾರದು ಎಂಬುದು ಸ್ಪಷ್ಟ. ಆಷ್ವಿಟ್ಜ್ ನಂತರದ ಜರ್ಮನಿ, ವಿಯೆಟ್ನಾಂ ಯುದ್ಧ ಮತ್ತು ವಾಟರ್‌ಗೇಟ್ ನಂತರದ ಅಮೆರಿಕ ನಿರಂತರ ಸಿನಿಮೀಯ ಮರುನಿರೂಪಣೆ ಮತ್ತು ನೋವಿನ ಆತ್ಮಾವಲೋಕನದ ಮೂಲಕ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಆಘಾತವನ್ನು ಮೀರಿದಂತೆ, ಒಂದು ಸಮಾಜದ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಪ್ರಬುದ್ಧತೆ ತನ್ನ ಅತ್ಯಂತ ನೋವಿನ ಸಂಗತಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅದು ಎಷ್ಟು ಮುಕ್ತವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಬಲ್ಲದು ಎಂಬುದರ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿತವಾಗಿದೆ.
ಈಗ 〈ದಿ ಅಸಾಸಿನ್ಸ್〉 ಸುತ್ತ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ವಿಚಿತ್ರ ಗದ್ದಲ, ಕೊರಿಯಾ ಸಮಾಜ ತಡವಾಗಿ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿರುವ ಬೆಳವಣಿಗೆಯ ನೋವು; ಅದೇ ವೇಳೆ, ವಿರೋಧಾಭಾಸವೆಂಬಂತೆ, ಕೆ-ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿರುವ ಅತ್ಯಂತ ಅದಮ್ಯ ಜೀವಂತಿಕೆಗೆ ಸಾಕ್ಷಿಯೂ ಹೌದು. ಗುಂಡಿನ ಸದ್ದು 1974ರಲ್ಲಿ ಕೇಳಿಸಿತು. ಆದರೆ ಅದರ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಯನ್ನು ಹೇಗೆ ದಾಖಲಿಸಬೇಕು ಮತ್ತು ಅರ್ಥೈಸಬೇಕು ಎಂಬುದರ ಕುರಿತ 2026ರ ಕೊರಿಯಾದ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಯುದ್ಧ, ಈ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೂ ವಿಶ್ವದಾದ್ಯಂತದ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರ ಮುಂದೆ ಅತ್ಯಂತ ಗಂಭೀರ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಇಡುತ್ತಿದೆ. ಇತಿಹಾಸದ ನ್ಯಾಯಾಲಯದಲ್ಲಿ ಕಲೆ ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಪ್ರಶ್ನಿಸಬಹುದು? ಆ ಅಹಿತಕರ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಎದುರಿಸಲು ನಾವು ಸಿದ್ಧರಿದ್ದೇವೆಯೇ?