"هانگول"... از انحصار قدرت به آزادی انسان

[مجله Kave=خبرنگار پارک سو-نام] در قرن پانزدهم چوسون، حروف به معنای قدرت بود. حروف چینی (هانجا) فراتر از یک وسیله ساده نوشتاری، به عنوان دژ مستحکم طبقه سادابو (اشراف) عمل می‌کرد. تنها کسانی که حروف چینی پیچیده را یاد می‌گرفتند می‌توانستند در آزمون‌های دولتی قبول شوند و قدرت را به دست آورند و با تفسیر قوانین پیچیده دیگران را تحت سلطه خود درآورند. مردم بی‌سواد حتی اگر به ناحق مورد ظلم قرار می‌گرفتند، راهی برای اعتراض نداشتند و حتی اگر اطلاعیه‌های دولتی که بر دیوارهای ادارات نصب می‌شدند، به زندگی و مرگ آن‌ها مربوط می‌شد، تنها می‌توانستند با ترس به آن‌ها نگاه کنند. دانش در آن زمان نه برای به اشتراک گذاشتن، بلکه به عنوان ابزاری برای انحصار و حذف کامل استفاده می‌شد.

برای طبقه حاکم، عمومی‌سازی دانش به معنای از دست دادن امتیازات بود. در پشت منطق شدید مخالفت با خلق هونمینجونگوم توسط محققان کنفوسیوسی مانند چوی مان-ری، غرور "چگونه می‌توانیم دانش را با افراد پست به اشتراک بگذاریم" و ترس اساسی از اینکه ممکن است حریم خصوصی آن‌ها نقض شود، نهفته بود. آن‌ها با انتقاد شدید می‌گفتند که این کار "برخلاف اصول خدمت به چین (سدا)" یا "کار بربرها" است، اما در واقعیت، این ترس از فروپاشی نظم طبقاتی بود. زیرا مردمی که می‌توانستند بخوانند دیگر به طور کورکورانه اطاعت نمی‌کردند.  

محدودیت‌های ایدو و قطع ارتباط

البته تلاش‌هایی برای نوشتن زبان ما وجود داشت. ایدو، هیانگچال و گوگیول که از دوران شیلا توسعه یافته بودند، تلاش‌های اجداد ما برای نوشتن زبان ما با استفاده از صدا و معنای حروف چینی بودند. اما این‌ها نمی‌توانستند راه‌حل‌های اساسی باشند. همان‌طور که در نامه چوی مان-ری نیز نشان داده شده است، ایدو "نوشتن زبان طبیعی با حروف چینی است که بسته به منطقه و لهجه متفاوت است" و محدودیت‌های واضحی داشت.  

ایدو یک سیستم نوشتاری کامل نبود، بلکه تنها یک وسیله کمکی "نیمه‌کاره" بود که باید از سد بزرگ حروف چینی عبور می‌کرد. برای یادگیری ایدو نیز باید هزاران حرف چینی را می‌دانستید، بنابراین برای مردم عادی مانند یک کیک در آسمان بود. علاوه بر این، ایدو یک سبک نوشتاری خشک برای کارهای اداری بود و برای بیان زندگی و احساسات زنده مردم، و آوازها و ناله‌هایی که از دهان آن‌ها بیرون می‌آمد، بسیار خشن و محدود بود. ناقص بودن ابزار ارتباط به معنای قطع روابط اجتماعی بود و باعث ایجاد "سختی در راه‌های ارتباطی" می‌شد که صدای مردم به گوش پادشاه نمی‌رسید.

عشق به مردم، نه یک شعار بلکه یک سیاست... آزمایش رفاه انقلابی

ما سجونگ را به عنوان "پادشاه بزرگ" تحسین می‌کنیم نه به خاطر اینکه او به سادگی قلمرو را گسترش داد یا کاخ‌های باشکوه ساخت. در میان پادشاهان تاریخ، رهبری که به اندازه سجونگ به "مردم" توجه داشت، نادر است. روحیه عشق به مردم او نه یک فضیلت انتزاعی کنفوسیوسی، بلکه به عنوان سیاست‌های اجتماعی رادیکال برای بهبود زندگی مردم به طور خاص تجلی یافت. یکی از نمونه‌هایی که به خوبی زمینه فکری خلق هونمینجونگوم را نشان می‌دهد، سیستم "مرخصی زایمان برای بردگان" است.

در آن زمان، بردگان به عنوان "حیوانات سخنگو" تلقی می‌شدند و در فهرست اموال قرار می‌گرفتند. اما دیدگاه سجونگ متفاوت بود. در سال 1426 (سال هشتم سلطنت سجونگ)، او دستور داد که اگر یک برده زن دولتی بچه‌دار شود، 100 روز مرخصی به او داده شود. اما دقت سجونگ در اینجا متوقف نشد. در سال 1434 (سال شانزدهم سلطنت سجونگ)، او 30 روز مرخصی قبل از زایمان اضافه کرد و گفت: "ممکن است مادران باردار بلافاصله پس از زایمان به کار برگردند و نتوانند به درستی بهبود یابند و بمیرند." مجموعاً 130 روز مرخصی. این مدت زمان طولانی‌تر از مرخصی زایمان تضمین شده توسط قانون کار مدرن کره جنوبی (90 روز) بود.

آنچه حتی بیشتر شگفت‌انگیز بود، توجه به شوهران بود. سجونگ نیاز به کسی برای مراقبت از مادران باردار را درک کرد و به شوهران برده دولتی نیز 30 روز مرخصی داد تا از همسرانشان مراقبت کنند. در هیچ تمدنی در اروپا یا چین در قرن پانزدهم، سابقه‌ای از اعطای مرخصی زایمان به شوهران بردگان وجود ندارد. این نشان می‌دهد که سجونگ بردگان را نه به عنوان نیروی کار ساده، بلکه به عنوان "اعضای خانواده" با حقوق انسانی ذاتی می‌دید. هونمینجونگوم در واقع ادامه این تفکر است. همان‌طور که به بردگان مرخصی داده شد تا "زندگی بیولوژیکی" خود را حفظ کنند، به آن‌ها حروف داده شد تا "زندگی اجتماعی" خود را حفظ کنند.

پرسش از 170,000 نفر... اولین همه‌پرسی ملی چوسون

روش ارتباطی سجونگ یک‌طرفه نبود. او از پرسیدن نظر مردم هنگام تصمیم‌گیری در مورد مسائل مهم ملی نمی‌ترسید. داستانی از زمان تصویب قانون مالیات بر زمین "گونگبوپ" نشان‌دهنده رهبری دموکراتیک اوست.

در سال 1430 (سال دوازدهم سلطنت سجونگ)، هنگامی که وزارت دارایی طرح اصلاح قانون مالیات را ارائه داد، سجونگ یک نظرسنجی عمومی را به مدت پنج ماه در سراسر کشور انجام داد. از مقامات تا روستاییان، در مجموع 172,806 نفر در این رای‌گیری شرکت کردند. با توجه به اینکه جمعیت چوسون در آن زمان حدود 690,000 نفر بود، این یک "همه‌پرسی ملی" واقعی بود که اکثر مردان بالغ در آن شرکت کردند. نتیجه 98,657 نفر (57.1٪) موافق و 74,149 نفر (42.9٪) مخالف بود.  

واکنش‌های منطقه‌ای جالب بود. در مناطق حاصلخیز مانند گیونگ‌سانگ‌دو و جئون‌لا‌دو، موافقت غالب بود، اما در مناطق فقیر مانند پیونگ‌آن‌دو و هام‌گیل‌دو، مخالفت بیشتر بود. سجونگ با اکثریت قاطع پیش نرفت. او به شرایط مناطق مخالف توجه کرد و سال‌ها برای تهیه یک جایگزین منطقی (قانون شش درجه زمین و نه درجه محصول) سرمایه‌گذاری کرد. برای پادشاهی که به صدای مردم گوش می‌داد، نبود "ظرف"ی برای نگهداری صدای آن‌ها، یک تناقض و درد غیرقابل تحمل بود.

رنج شبانه عمیق، راز حکومت مستقیم

سجونگ فرآیند خلق هونمینجونگوم را به شدت مخفی نگه داشت. در تاریخ رسمی، تقریباً هیچ اشاره‌ای به فرآیند بحث در مورد خلق هونمینجونگوم نشده است، تا اینکه در دسامبر 1443 به طور ناگهانی با یک یادداشت کوتاه "پادشاه شخصاً 28 حرف را خلق کرد" ظاهر می‌شود. این نشان می‌دهد که او پیش‌بینی می‌کرد که طبقه حاکم سادابو مخالفت کند و حتی بدون اطلاع دانشمندان جیب‌هیون‌جون، تحقیق را به طور مخفیانه با هدایت پادشاه و خانواده سلطنتی انجام داد. در اواخر سلطنت سجونگ، او از بیماری‌های چشمی و عوارض دیابت رنج می‌برد. حتی در شرایطی که به خوبی نمی‌توانست ببیند، او شب‌ها را برای خلق حروفی برای مردم بیدار می‌ماند. هونمینجونگوم نتیجه الهام یک نابغه نبود، بلکه محصول یک مبارزه فداکارانه بود که پادشاه بیمار با فدا کردن زندگی خود خلق کرد.

طراحی ارگونومیک... تقلید از اندام‌های تلفظ

هونمینجونگوم با اصول "تقلید از اندام‌های تلفظ" که در تاریخ حروف جهان بی‌نظیر است، ساخته شد. برخلاف اکثر حروف که از شکل اشیاء تقلید می‌کنند (حروف تصویری) یا با تغییر حروف موجود ساخته می‌شوند، هانگول با تحلیل مکانیزم بیولوژیکی انسان در تولید صدا و تجسم آن به عنوان "نقشه صدا" طراحی شد. 『کتاب راهنمای هونمینجونگوم』 این اصول علمی را به وضوح توضیح می‌دهد.

پنج حرف اصلی صامت، ساختار دهان را هنگام تلفظ به تصویر می‌کشند.

• آوم (ㄱ): شکل زبان که ریشه آن گلو را مسدود می‌کند (اولین صدای گون). این به طور دقیق محل تولید صدای نرم‌کامی را نشان می‌دهد.  

• سولوم (ㄴ): شکل زبان که به لثه بالا می‌چسبد (اولین صدای نا). شکل نوک زبان که به لثه می‌چسبد را به تصویر می‌کشد.  

• سونوم (ㅁ): شکل دهان (اولین صدای می). شکل لب‌ها که بسته و باز می‌شوند را تقلید می‌کند.  

• چیوم (ㅅ): شکل دندان‌ها (اولین صدای شین). ویژگی صدای خروجی از بین دندان‌ها را منعکس می‌کند.  

• هووم (ㅇ): شکل گلو (اولین صدای یوک). شکل صدایی که از گلو خارج می‌شود را نشان می‌دهد.  

بر اساس این پنج حرف اصلی، اصل "افزودن خطوط" برای شدت صدا اعمال می‌شود. با افزودن خطوط به 'ㄱ'، صدای قوی‌تر 'ㅋ' ایجاد می‌شود و با افزودن خطوط به 'ㄴ'، 'ㄷ' و سپس 'ㅌ' ایجاد می‌شود. این باعث می‌شود که صداهای هم‌خانواده (صداهایی که در یک محل تولید می‌شوند) به صورت ظاهری نیز شباهت داشته باشند، که حتی زبان‌شناسان مدرن نیز از این سیستم منظم شگفت‌زده می‌شوند. یادگیرنده تنها با یادگیری پنج حرف اصلی می‌تواند بقیه حروف را به صورت شهودی حدس بزند.

چونجی‌این... جهان را در بر گرفته

اگر صامت‌ها از بدن انسان (اندام‌های تلفظ) تقلید می‌کنند، مصوت‌ها جهان را در بر می‌گیرند. سجونگ با استفاده از جهان‌بینی کنفوسیوسی چون (آسمان)، جی (زمین) و این (انسان) سه عنصر را به شکل مصوت‌ها طراحی کرد.  

• چون (·): شکل آسمان گرد (مصوت‌های مثبت)

• جی (ㅡ): شکل زمین صاف (مصوت‌های منفی)

• این (ㅣ): شکل انسان ایستاده بر روی زمین (مصوت‌های میانی)

با ترکیب این سه علامت ساده، مصوت‌های زیادی ایجاد شد. وقتی '·' و 'ㅡ' با هم ترکیب می‌شوند، 'ㅗ' و وقتی '·' و 'ㅣ' با هم ترکیب می‌شوند، 'ㅏ' ایجاد می‌شود. این به معنای بیان دنیای پیچیده صدا با ساده‌ترین عناصر (نقطه، خط) است که اوج مینیمالیسم است. همچنین، پیام فلسفی که انسان (میانه) بین آسمان (مثبت) و زمین (منفی) هماهنگی ایجاد می‌کند، نشان می‌دهد که هانگول فراتر از یک ابزار کاربردی ساده، فلسفه انسان‌گرایی را در بر دارد. این سیستم مصوت حتی در روش‌های ورودی دستگاه‌های دیجیتال مدرن (صفحه‌کلید چونجی‌این) به کار می‌رود. این نقطه تلاقی فلسفه 600 سال پیش با فناوری امروز است.

نامه اعتراضی چوی مان-ری... "آیا می‌خواهید بربر شوید؟"

در 20 فوریه 1444، چوی مان-ری، معاون رئیس جیب‌هیون‌جون و شش محقق دیگر نامه اعتراضی علیه هونمینجونگوم را امضا کردند. این نامه سند تاریخی است که جهان‌بینی نخبگان حاکم و ترس آن‌ها از خلق هانگول را به وضوح نشان می‌دهد. دلایل مخالفت آن‌ها به سه دسته اصلی تقسیم می‌شود.

اول، دلیل سدا (خدمت به چین). آن‌ها ادعا می‌کردند که "خلق یک سیستم نوشتاری مستقل برخلاف اصول خدمت به چین است و باعث تمسخر کشور بزرگ (چین) خواهد شد." برای آن‌ها تمدن به معنای تعلق به حوزه فرهنگی حروف چینی بود و خروج از آن به معنای بازگشت به بربریت بود. دوم، نگرانی از زوال دانش. آن‌ها از دیدگاه نخبگان می‌گفتند که "یادگیری آسان هانگول باعث می‌شود که مردم از یادگیری دانش‌های دشوار مانند کنفوسیوسیسم خودداری کنند و تعداد نخبگان کاهش یابد." سوم، خطر سیاسی. آن‌ها ادعا می‌کردند که "حتی اگر به ندرت به سیاست مفید باشد... به طور جدی به تحصیل شهروندان آسیب می‌زند."  

اما آنچه واقعاً آن‌ها را می‌ترساند، "حروف آسان" بود. همان‌طور که جونگ این‌جی در مقدمه بیان کرد، "افراد باهوش قبل از ظهر یاد می‌گیرند و حتی افراد نادان در ده روز می‌توانند یاد بگیرند." اگر حروف آسان شود، همه می‌توانند قانون را بدانند و همه می‌توانند افکار خود را بیان کنند. این به معنای فروپاشی "اطلاعات" و "قدرت تفسیر" بود که سادابو انحصار داشتند. نامه چوی مان-ری نه تنها محافظه‌کاری ساده، بلکه اوج منطق دفاع از امتیازات بود.

پاسخ سجونگ: "آیا شما از علم صداشناسی آگاهید؟"

سجونگ که معمولاً به نظرات وزرای خود احترام می‌گذاشت، در این مسئله کوتاه نیامد. او به چوی مان-ری و دیگران گفت: "آیا شما از علم صداشناسی آگاهید؟ آیا می‌دانید که چند حرف در چهار صدا و هفت صدا وجود دارد؟" و نادانی علمی آن‌ها را سرزنش کرد. این نشان می‌دهد که سجونگ هانگول را نه به عنوان یک "ابزار راحتی" ساده، بلکه به عنوان یک سیستم علمی پیشرفته بر اساس اصول صداشناسی طراحی کرده بود.

سجونگ گفت: "ایدوی سئول‌چونگ برای راحتی مردم نیست؟ من نیز برای راحتی مردم هستم." و با استفاده از "عشق به مردم" به عنوان یک دلیل بزرگ‌تر، دلیل "خدمت به چین" سادابو را سرکوب کرد. او هدف سیاسی روشنی داشت که مردم از طریق هانگول از مجازات‌های ناعادلانه فرار کنند (گسترش دانش حقوقی) و بتوانند افکار خود را بیان کنند. این یکی از شدیدترین مبارزات فکری و سیاسی در تاریخ سلسله چوسون بود.

سرکوب یونسان‌گون و بقای هانگول

پس از مرگ سجونگ، هانگول با آزمایش‌های سختی روبرو شد. به ویژه، یونسان‌گون از "قدرت افشاگری" هانگول می‌ترسید. در سال 1504، هنگامی که نامه‌های ناشناس انتقادی از رفتارهای ناپسند و بی‌احترامی او به زبان هانگول نوشته و در سراسر کشور پخش شد، یونسان‌گون خشمگین شد. او بلافاصله فرمانی بی‌سابقه صادر کرد که "نباید هانگول را آموزش داد یا یاد گرفت و کسانی که قبلاً یاد گرفته‌اند نباید از آن استفاده کنند." او کتاب‌های هانگول را جمع‌آوری و سوزاند (کتاب‌سوزی) و کسانی که هانگول را می‌دانستند را شناسایی و شکنجه کرد. از این زمان، هانگول از موقعیت رسمی خود به عنوان "حروف عامیانه" و "حروف زنان" تنزل یافت.

صدای بازگشت... حروفی که مردم حفظ کردند

اما حتی با تیغ قدرت، نمی‌توانستند حروفی را که در زبان و دست‌های مردم نفوذ کرده بود، از بین ببرند. زنان درون خانه‌ها از طریق "نایبانگ‌گاسا" زندگی و درد خود را به زبان هانگول ثبت کردند و بودایی‌ها متون مقدس را به هانگول ترجمه کردند (اون‌هه) و در تبلیغ به مردم پیشگام شدند. مردم عادی با خواندن رمان‌های هانگول می‌خندیدند و گریه می‌کردند و از طریق نامه‌ها اخبار را منتقل می‌کردند. حتی در داخل خانواده سلطنتی، ملکه‌ها و شاهزاده‌ها به طور مخفیانه نامه‌های هانگول را رد و بدل می‌کردند و پادشاهانی مانند سون‌جو و جونگ‌جو نیز در نامه‌های خصوصی از هانگول استفاده می‌کردند.

به نظر می‌رسد که مردم حروفی را که قدرت به طور رسمی رها کرده بود، جمع‌آوری و حفظ کردند. این نشان می‌دهد که هانگول نه تنها یک سیستم نوشتاری از بالا به پایین، بلکه یک سیستم نوشتاری است که در زندگی مردم ریشه دوانده و از پایین به بالا قدرت گرفته است. این قدرت ماندگار بعدها به عنوان نیرویی برای غلبه بر آزمایش‌های بزرگ‌تر دوران استعمار ژاپن عمل کرد.

دوران استعمار ژاپن، سیاست نابودی ملی و انجمن زبان کره‌ای

در سال 1910، زمانی که ژاپن حاکمیت ملی را به دست گرفت، به عنوان بخشی از سیاست نابودی ملی، زبان و حروف ما را به شدت سرکوب کرد. از اواخر دهه 1930، استفاده از زبان کره‌ای در مدارس به طور کامل ممنوع شد و استفاده از زبان ژاپنی تحمیل شد (سیاست استفاده از زبان ملی) و از طریق تغییر نام، حتی نام‌ها به سبک ژاپنی تغییر یافت. در این بحران حیاتی که با از بین رفتن زبان، روح ملت نیز از بین می‌رفت، "انجمن زبان کره‌ای" به رهبری شاگردان جو سی‌کیونگ تشکیل شد.  

هدف آن‌ها تنها یک چیز بود، ساختن "فرهنگ لغت" زبان ما. ساختن فرهنگ لغت به معنای جمع‌آوری زبان پراکنده ما، تعیین استاندارد و اعلام استقلال زبانی بود. این پروژه بزرگ که در سال 1929 آغاز شد، به عنوان "عملیات مالموی (جمع‌آوری کلمات)" شناخته شد. این کار تنها کار چند دانشمند نبود. انجمن زبان کره‌ای از طریق مجله 〈هانگول〉 از مردم سراسر کشور درخواست کرد: "لطفاً زبان محلی خود را ارسال کنید." و سپس معجزه‌ای رخ داد. مردان و زنان از سراسر کشور، لهجه‌ها، زبان‌های محلی و واژگان بومی خود را نوشته و به انجمن زبان کره‌ای ارسال کردند. هزاران نامه ارسال شد. این تنها جمع‌آوری واژگان نبود، بلکه یک جنبش ملی برای استقلال زبانی بود که همه ملت در آن شرکت کردند.

فداکاری 33 نفر و معجزه انبار ایستگاه سئول

اما نظارت ژاپن بی‌امان بود. در سال 1942، ژاپن با استفاده از جمله‌ای در دفترچه خاطرات یک دانش‌آموز مدرسه متوسطه هام‌هونگ که "به خاطر استفاده از زبان ملی توبیخ شد"، "حادثه انجمن زبان کره‌ای" را ساخت. 33 دانشمند برجسته از جمله لی گئوک‌رو، چوی هیون‌به و لی هی‌سونگ دستگیر و تحت شکنجه شدید قرار گرفتند. لی یون‌جه و هان جینگ در نهایت در زندان جان باختند.  

آنچه حتی بیشتر غم‌انگیز بود، این بود که بیش از 26,500 صفحه از نسخه‌های دست‌نویس "فرهنگ لغت بزرگ زبان کره‌ای" که آن‌ها در طول 13 سال با خون و عرق جمع‌آوری کرده بودند، به عنوان مدرک ضبط و ناپدید شد. در سال 1945، با وجود آزادی، بدون نسخه‌های دست‌نویس نمی‌توانستند فرهنگ لغت را منتشر کنند. دانشمندان ناامید شدند. اما در 8 سپتامبر 1945، اتفاقی شگفت‌انگیز رخ داد. در گوشه‌ای از انبار شرکت حمل و نقل چوسون در ایستگاه سئول، بسته‌های کاغذی رها شده پیدا شد. این همان نسخه‌های دست‌نویس "فرهنگ لغت بزرگ زبان کره‌ای" بود که ژاپن قصد داشت به عنوان کاغذ باطله دور بیندازد و رها کرده بود.  

آن بسته‌های کاغذی که در گرد و غبار انبار تاریک مدفون شده بودند، تنها کاغذ نبودند. آن‌ها خون پیشگامانی بودند که حتی در زیر شکنجه سعی در حفظ زبان ما داشتند و آرزوهایی بودند که مردم بی‌کشور با نوشتن هر حرف ارسال کرده بودند. اگر این کشف دراماتیک رخ نمی‌داد، ممکن بود امروز از واژگان غنی و زیبای زبان خود لذت نبریم. این نسخه‌های دست‌نویس اکنون به عنوان گنجینه ملی کره جنوبی ثبت شده‌اند و شهادت‌دهنده مبارزه شدید آن روزها هستند.  

حروفی که با AI دوست هستند... الگوریتم سجونگ

در قرن بیست و یکم، هانگول در مرکز یک انقلاب دیگر قرار دارد. این بار در عصر دیجیتال و هوش مصنوعی (AI). ویژگی‌های ساختاری هانگول به طرز شگفت‌انگیزی با علوم کامپیوتر مدرن همخوانی دارد. هانگول دارای ساختار مدولار است که با ترکیب عناصر (فونم) صامت و مصوت، حروف (سیلاب) را می‌سازد. با ترکیب 19 صامت، 21 مصوت و 27 پایان‌دهنده، به طور نظری می‌توان 11,172 صدای مختلف را بیان کرد. این در مقایسه با حروف چینی که باید هزاران حرف کامل را به طور جداگانه وارد و کدگذاری کرد یا انگلیسی که دارای سیستم تلفظ نامنظم است، در سرعت ورود اطلاعات و کارایی پردازش اطلاعات برتری دارد.  

به ویژه در پردازش و یادگیری زبان طبیعی توسط AI، ساختار منطقی هانگول یک مزیت بزرگ دارد. به دلیل اصول منظم خلق حروف (تقلید+افزودن خطوط+ترکیب)، AI می‌تواند الگوهای زبان را به راحتی تحلیل کند و با داده‌های نسبتاً کم، جملات طبیعی تولید کند. الگوریتمی که سجونگ 600 سال پیش با قلم طراحی کرد، امروز در نیمه‌هادی‌های پیشرفته و سرورها دوباره شکوفا می‌شود. هانگول نه تنها یک میراث گذشته، بلکه کارآمدترین "پروتکل دیجیتال" برای آینده است.

میراث ثبت شده جهانی... دارایی بشریت

در سال 1997، یونسکو هونمینجونگوم را به عنوان "میراث ثبت شده جهانی" معرفی کرد. در سراسر جهان هزاران زبان و ده‌ها سیستم نوشتاری وجود دارد، اما تنها هانگول است که خالق آن (سجونگ)، زمان خلق (1443)، اصول خلق و کتاب راهنمای استفاده از آن (کتاب راهنمای هونمینجونگوم) به طور کامل حفظ شده است.  

این نشان می‌دهد که هانگول نه یک سیستم نوشتاری که به طور طبیعی تکامل یافته، بلکه یک "خلق فکری" است که با توانایی‌های فکری و فلسفه بالا به دقت برنامه‌ریزی و اختراع شده است. پرل اس. باک، برنده جایزه نوبل ادبیات، هانگول را "ساده‌ترین و در عین حال بهترین حروف در جهان" توصیف کرد و گفت: "سجونگ لئوناردو داوینچی کره است." نام جایزه یونسکو برای افرادی یا سازمان‌هایی که به ریشه‌کنی بی‌سوادی کمک کرده‌اند، "جایزه سوادآموزی پادشاه سجونگ" است که به هیچ وجه تصادفی نیست.  

سجونگ هانگول را خلق کرد نه تنها به خاطر اهداف عملی که مردم بتوانند نامه بنویسند و روش‌های کشاورزی را یاد بگیرند. بلکه برای بازگرداندن "صدا" به مردم بود. تا اگر ناعادلانه بودند، بتوانند فریاد بزنند و اگر ناعادلانه بودند، بتوانند ثبت کنند و آن‌ها را از زندان سکوت آزاد کنند، این یک اعلامیه حقوق بشر رادیکال بود.

پیشگامان انجمن زبان کره‌ای در دوران استعمار ژاپن که جان خود را به خطر انداختند و مردم سراسر کشور که لهجه‌ها را با نامه‌های کوچک جمع‌آوری کردند، نیز همین کار را کردند. این تنها ساختن یک فرهنگ لغت نبود. این یک مبارزه شدید برای حفظ "روح" و "روحیه" ملت بود که تحت فشار زبان امپراتوری ژاپن خفه می‌شد. امروز که ما می‌توانیم به راحتی پیام‌ها را با گوشی‌های هوشمند ارسال کنیم و نظرات خود را در اینترنت بگذاریم، به خاطر خون و عرق مردمی است که در طول 600 سال با قدرت مبارزه کردند و سرکوب را تحمل کردند و در نهایت زنده ماندند.

هانگول تنها یک سیستم نوشتاری نیست. این یک "ثبت عشق" است که با "دلسوزی برای مردم" آغاز شد و "همه بتوانند به راحتی یاد بگیرند" تا صاحب جهان شوند، این نمونه‌ای از دموکراسی است. اما آیا ما این میراث بزرگ را بیش از حد بدیهی نمی‌دانیم؟ در جامعه مدرن، هنوز هم سکوت افراد محروم وجود دارد. کارگران مهاجر، افراد معلول، فقرا... آیا صدای آن‌ها به درستی به مرکز جامعه ما منتقل می‌شود؟

دنیایی که سجونگ آرزو داشت، دنیایی بود که همه مردم بتوانند به راحتی افکار خود را بیان کنند. وقتی ما نه تنها به هانگول افتخار می‌کنیم، بلکه با این حروف "صدای زمان" را ثبت و نمایندگی می‌کنیم، روحیه خلق هونمینجونگوم به طور کامل تحقق می‌یابد. تاریخ تنها متعلق به کسانی نیست که آن را ثبت می‌کنند، بلکه متعلق به کسانی است که آن را به یاد می‌آورند، عمل می‌کنند و با صدای بلند فریاد می‌زنند.