[KAVE=చోయ్ జే-హ్యూక్ రిపోర్టర్] మద్యం తాగి పోలీస్ స్టేషన్ చుట్టూ తిరుగుతున్న ఒక వ్యక్తి ఉన్నాడు. పేరు ఓ డే-సూ (చోయ్ మిన్-సిక్), ప్రత్యేకంగా సన్యాసి కాదు, అలాగే దుష్టుడు కూడా కాదు, ‘ఈ రోజు మాత్రమే సర్దుబాటు చేసుకుని జీవించే’ సాధారణ తండ్రి. అలాంటి అతను ఒక వర్షపు రాత్రి, తన కుమార్తె పుట్టినరోజు ముందు స్నేహితుడితో ఫోన్‌లో మాట్లాడుతుండగా అకస్మాత్తుగా అదృశ్యమవుతాడు. విదేశీయులచే అపహరించబడినట్లు పూర్తిగా అదృశ్యమవుతాడు, అతను కళ్లు తెరిచిన ప్రదేశం చాలా చిన్న గది. కిటికీలు లేవు, ప్రకృతి కాంతి కూడా లేదు, కేవలం ఒక టెలివిజన్ మరియు ప్రతిరోజూ పంపబడే ఫ్రైడ్ డంప్లింగ్స్, మరియు అనుమానాస్పదమైన నిర్వాహకుడు మాత్రమే ఉన్న నిర్బంధ స్థలం.
ఎవరూ ఎందుకు తనను నిర్బంధించారో, ఎప్పుడు ఇక్కడ ఉండాలో ఎవరూ చెప్పరు. కాఫ్కా నవలలోని కథానాయకుడు అయితే ఈ సమయంలో బ్యూరోక్రసీ యొక్క అసంబద్ధతను పరిశీలించేవాడు, కానీ ఓ డే-సూకి మిగిలింది ప్రపంచ వార్తలు ప్రసారం చేసే టెలివిజన్ మరియు నిరంతరం పెరుగుతున్న కోపం మాత్రమే. సంవత్సరాలు గోడపై ఎర్రగీతలతో గుర్తించబడతాయి, అతను కాంక్రీటును కొడుతూ తప్పించుకునే సాధన చేస్తాడు, శాండ్‌బ్యాగ్ బదులు గాలిని కొడుతూ శరీరాన్ని తయారు చేస్తాడు. ఎప్పుడో తలుపు తెరుచుకునే రోజును ఊహిస్తూ ప్రతీకారం గురించి ఆలోచిస్తుండగా, అతని ముఖం 'మాంటే క్రిస్టో కౌంట్' కాకుండా జంతువుకు దగ్గరగా ఉండే దేనికైనా మారుతుంది.
అలా 15 సంవత్సరాలు గడిచిన ఒక రోజు, అతను ఎవరో ఒకరి విచిత్రమైన ఆటలాగా అకస్మాత్తుగా విడుదలవుతాడు. విడుదల నోటీసు పొందలేదు, పోలీసులచే రక్షించబడలేదు. మత్తు నుండి మేల్కొన్నప్పుడు, అతని చేతిలో ఇంకా సిగరెట్ మరియు ఫోన్ ఉన్నాయి, మరియు అతని ముందు నిర్బంధానికి ముందు కంటే స్వల్పంగా మారిన నగర దృశ్యం విస్తరించి ఉంది. ‘ట్రూమాన్ షో’ కథానాయకుడిలా, అతను జైలు నుండి బయటపడ్డాడు కానీ ఎవరో గుర్తు తెలియని వ్యక్తి రూపొందించిన మరో పెద్ద వేదికపైకి ప్రవేశించాడు.
ఓ డే-సూ మొదట తనను నిర్బంధించిన గదికి సంబంధించిన ఆధారాలను అన్వేషిస్తాడు. ఆ 15 సంవత్సరాల కాలంలో కుటుంబానికి ఏం జరిగిందో తెలుసుకునే ప్రక్రియ భయానక చిత్రంలోని ఒక దృశ్యంలా భయంకరంగా ఉంటుంది. అతని ముఖం మరింత కఠినంగా మరియు అత్యవసరంగా మారుతుంది, ప్రేక్షకులు ఇది సాధారణ తప్పించుకునే కథ కాదు, కానీ నిశితంగా రూపొందించిన ఆటపట్టికపై ఒక ఆట అని గ్రహిస్తారు.
మిడో, రక్షణ లేదా ఎర?
ఆ ప్రక్రియలో కలిసిన వ్యక్తి మిడో (కాంగ్ హై-జంగ్). ఇంటర్నెట్ బులెటిన్ బోర్డులో సందేశం వదిలి పడిపోయిన ఓ డే-సూను కనుగొన్న ఈ యువ సుషి చెఫ్ ఎక్కడో అసమర్థంగా ఉన్నప్పటికీ, అతని పక్కన నిలబడే విధానం మాయాజాలంగా దృఢంగా ఉంటుంది. మిడో తన జీవితాన్ని పూర్తిగా దొంగిలించుకున్న ఈ వ్యక్తి పట్ల సానుభూతి మరియు ఆసక్తి, మరియు వివరణాత్మకంగా చెప్పలేని ఆకర్షణను ఒకేసారి అనుభవిస్తూ, తన మనసు తలుపును నెమ్మదిగా తెరుస్తుంది.
ఇద్దరూ కలిసి నిర్బంధ స్థలానికి సంబంధించిన ఆధారాలను అన్వేషిస్తారు, ఫ్రైడ్ డంప్లింగ్స్ రుచి ఆధారంగా నేరస్థుడిని కుదించుకుంటారు. ఒక జంట డిటెక్టివ్ ఆట ఆడుతున్నట్లు కనిపిస్తారు, కానీ ఈ సంబంధంలో వివరణాత్మకంగా చెప్పలేని విచిత్రమైన భావోద్వేగం ఉంటుంది. ఒకరికి రక్షణ లేదా మరొక ఉచ్చులో పడటం అనే ప్రేమ అనే పదంతో వివరణ చేయలేని అస్థిరమైన ప్రయాణం కొనసాగుతుంది.
తరువాత ఓ డే-సూను నిర్బంధించిన వ్యక్తి ప్రత్యక్షమవుతాడు. ధనవంతుడు మరియు నిశితమైన ప్రణాళిక కలిగిన లీ వూ-జిన్ (యూ జి-టే), అతను తనను అన్వేషించిన ఓ డే-సూకి బదులుగా ప్రశ్న వేస్తాడు. “నేను ఎందుకు నిన్ను నిర్బంధించాను?” ఈ క్షణంలో, నిజాన్ని తెలుసుకోవడానికి పరుగెత్తిన అన్వేషకుడు అన్వేషణా లక్ష్యం కాకుండా 'ఆటలో పాల్గొనే వ్యక్తి'గా మారిపోతాడు. లీ వూ-జిన్ తన గుర్తింపును దాచకుండా విలాసవంతమైన పెంట్హౌస్‌ను తెరిచి చూపిస్తూ, క్విజ్ షో హోస్ట్‌లా 15 సంవత్సరాల నిర్బంధానికి కారణాన్ని స్వయంగా కనుగొనమని సూచిస్తాడు.
ఓ డే-సూ యొక్క కోపం మరింత వేడెక్కుతుంది, కానీ ప్రేక్షకులు క్రమంగా వేరే భావాలను గుర్తిస్తారు. ఈ కథ కేవలం ఒక వ్యక్తి యొక్క విచిత్రమైన ప్రతీకారం కాదు, కానీ చాలా కాలం క్రితం ఒక జ్ఞాపకం నుండి ప్రారంభమైన విషాదం, గ్రీకు పురాణాల ఒయిడిపస్ లాగా తన పాపం వైపు నడిచే విధి ప్రయాణం అని తెలుసుకుంటారు.
తరువాతి పరిణామం అక్షరాలా లోతైన క్షుద్రతలలోకి దిగే సర్పిల మెట్లు. ఓ డే-సూ తన పాఠశాల రోజుల్లో, తక్కువగా భావించిన మాటలు మరియు చర్యలు ఎవరో ఒకరి జీవితాన్ని పూర్తిగా మార్చివేసినట్లు గుర్తించగలిగే సూచనలను గుర్తించగలుగుతాడు. జ్ఞాపకపు గదులను ఒక్కొక్కటిగా తెరవడం ‘షెర్లాక్ హోమ్స్’ అన్వేషణ కథను పోలి ఉంటుంది, కానీ అదే సమయంలో తన పాపాన్ని ఎదుర్కొనే పశ్చాత్తాప మార్గంలా కనిపిస్తుంది.
పాఠశాల, పాత స్నేహితులు, పాత పుకార్లు అన్నీ పజిల్ ముక్కలుగా తిరిగి వస్తాయి. నిజానికి దగ్గరగా వెళ్ళే కొద్దీ హింస మరింత క్రూరంగా మారుతుంది మరియు భావోద్వేగం మరింత తీవ్రతకు చేరుకుంటుంది. సినిమా చివరికి చివరి తలుపు తెరవడానికి ముందు, అత్యంత నిర్ణాయకమైన రహస్యం ప్రేక్షకులు స్వయంగా నిర్ధారించడానికి వదిలివేస్తుంది. 'ఓల్డ్‌బాయ్' యొక్క ముగింపు నిజంగా బాక్సర్ యొక్క ఒక్క దెబ్బలా ప్రాణాంతకంగా ఉంటుంది, మరియు గాయమైన ప్రదేశం కొన్ని రోజులు గడిచినా నొప్పి చేస్తుంది.
‘దృశ్య విధ్వంసం’·‘ఆశ్చర్యకరమైన కథ’తో మీ జీవితాన్ని ప్రశ్నించండి
‘ఓల్డ్‌బాయ్’ యొక్క నిజమైన శక్తి ఈ క్రూరమైన కథను కేవలం ప్రేరేపించే ప్రతీకార కథగా వినియోగించకుండా, జ్ఞాపకం మరియు పాపభావం, ఇతరుల దృష్టిని తట్టుకోలేని మానవుల బలహీనతను చివరివరకు అన్వేషించడంలో ఉంది. పార్క్ చాన్-వూక్ దర్శకుడు కథ యొక్క అస్థిపంజరాన్ని జపాన్ మాంగా మూలం నుండి తీసుకుంటాడు కానీ, సినిమాటిక్ మాంసం మరియు రక్తాన్ని జోడించే విధానం పూర్తిగా వేరే స్థాయిలో ఉంటుంది.
ప్రతినిధి దృశ్యం ఆ ప్రసిద్ధ హాల్‌వే లాంగ్‌టేక్ యాక్షన్. ఒక హ్యాండిల్‌తో అనేక మందితో పోరాడే ఓ డే-సూ యొక్క పోరాటం ‘మాట్రిక్స్’ యొక్క అద్భుతమైన గన్‌ఫైటింగ్ లేదా ‘కిల్ బిల్’ యొక్క కత్తి నృత్యం కంటే వేరే స్థాయిలో ఉంటుంది. తడబడే శరీరం, ఊపిరి పీల్చడం, బరువైన దెబ్బలపై దృష్టి సారిస్తుంది. ఒక్కో అడుగు ముందుకు వేస్తూ వెనుకకు వెళ్ళే అతని వెనుకచూపు 15 సంవత్సరాల పాటు ఒంటరిగా గోడను కొడుతూ నిలబడిన సమయాన్ని పూర్తిగా ప్రతిబింబిస్తుంది. ఈ దృశ్యం తరువాత ‘డేర్‌డెవిల్’ సిరీస్ నుండి ‘కింగ్స్‌మన్’ వరకు అనేక చిత్రాలు హోమేజ్ ఇచ్చాయి కానీ, ఇప్పటికీ మూలం యొక్క బరువును అధిగమించడం కష్టం. బీట్‌ల్స్ పాటను కవర్ చేసే బ్యాండ్లలాగా, రూపాన్ని అనుకరించవచ్చు కానీ అందులోని అత్యవసరతను కాపీ చేయడం అసాధ్యం.
రంగులు మరియు సంగీతం, సెట్స్ డిజైన్ కూడా కళాత్మకతను మద్దతు ఇస్తున్న పెద్ద స్తంభాలు. ముదురు ఊదా మరియు ఎరుపు రంగులు కలిసిన తెరపైనే పాత్రల కోరికలు మరియు పాపాలను దృశ్యరూపంలో చూపిస్తాయి, లీ వూ-జిన్ యొక్క పెంట్హౌస్ చల్లగా క్రమబద్ధమైన మినిమలిజం ద్వారా అతని వక్రీకృత శక్తి భావనను చూపిస్తుంది. చోయ్ మిన్-సిక్ మరియు యూ జి-టే, కాంగ్ హై-జంగ్ యొక్క నటన ఈ విచిత్రమైన ప్రపంచాన్ని వాస్తవంగా తీసుకురావడంలో కీలక పాత్ర పోషిస్తుంది.
ప్రత్యేకంగా చోయ్ మిన్-సిక్ యొక్క ఓ డే-సూ ప్రారంభంలో మద్యం తాగిన అసహ్యకరత నుండి చివర్లో మానవతా కంటే తక్కువ కేకల వరకు, భావోద్వేగ స్పెక్ట్రం వైలిన్ యొక్క అన్ని స్వరాలను గీసినట్లు తీవ్రంగా విస్తరించబడింది. అతని ముఖం ఒక్కటే క్లోజ్-అప్ చేసినా, ప్రేక్షకులు డైలాగ్ యొక్క సగం ఇప్పటికే విన్నట్లు అనిపిస్తుంది. యూ జి-టే నటించిన లీ వూ-జిన్ వ్యతిరేకంగా ముఖభావాలను నియంత్రిస్తూ, చల్లని టోన్‌తో ఖాళీ నిరాశను చూపిస్తుంది. వేడిగా మరియు చల్లగా ఉండటం, ఈ వ్యతిరేకత సినిమా యొక్క ఉద్రిక్తతను చివరివరకు ఉత్కంఠగా ఉంచుతుంది.
ప్రజలు ప్రేమించిన ‘సార్వత్రిక భయం మరియు నైతిక సంకటస్థితి’
ప్రజల ప్రేమకు కారణం ఆశ్చర్యకరంగా సులభం. ఓల్డ్‌బాయ్ అత్యంత వక్రీకృతమైన సెట్టింగ్‌లో కూడా ప్రతి ఒక్కరూ ఒకసారి అయినా అడిగిన ప్రశ్నను అడుగుతుంది. ‘నేను అనుకోకుండా చెప్పిన ఒక మాట, ఎవరికైనా జీవితాంతం చెరగని గాయం అయితే?’ సోషల్ మీడియా కాలంలో నివసిస్తున్న మనకు ఈ ప్రశ్న మరింత పదునైనది. పాఠశాల రోజుల్లో సరదాగా పోస్ట్ చేసిన ఒక పోస్ట్, మద్యం పార్టీ సమయంలో సరదాగా చెప్పిన ఒక మాట ఎవరి జీవితాన్ని ఎలా మార్చిందో ఎవరు తెలుసు.
అలాగే “ప్రతీకారం ఎంతవరకు మానవీయ భావంగా అర్థం చేసుకోవచ్చు?” అనే ప్రశ్న కూడా వస్తుంది. సినిమా ఏ వైపునా సులభంగా మద్దతు ఇవ్వదు. బదులుగా ప్రతి ప్రేక్షకుడు తన అనుభవం మరియు నైతికతకు అనుగుణంగా నిర్ణయం తీసుకోవడానికి అనుమతిస్తుంది. అందుకే ఈ చిత్రం తరాలు మరియు జాతులను దాటి విభిన్న వ్యాఖ్యానాలను కలిగించింది. కొందరు ‘అత్యుత్తమ ప్రతీకార కథ’ అని పిలుస్తారు, మరికొందరు ‘కోరియన్ సినిమా చేరుకున్న విషాదం యొక్క శిఖరం’ అని అంటారు. క్వెంటిన్ టారంటినో ప్రశంసించాడు, కాన్స్ ఫిల్మ్ ఫెస్టివల్ జ్యూరీ గ్రాండ్ ప్రైజ్ అందుకుంది, స్పైక్ లీ రీమేక్ చేయడానికి ప్రయత్నించాడు కానీ మూలం యొక్క బరువుతో నలిగిపోయాడు. ఏ వైపునైనా ఒకసారి చూసిన తర్వాత సులభంగా మరచిపోలేని సినిమా అనే అభిప్రాయం మాత్రం ఏకగ్రీవంగా ఉంది.
ప్రపంచంలో ఎక్కడా లేని ‘ప్రపంచంలో అత్యుత్తమ ప్రతీకార కథ’
ఓల్డ్‌బాయ్‌ను సిఫార్సు చేయదగిన ప్రేక్షకులు ఆశ్చర్యకరంగా విస్తృతంగా ఉన్నారు. మొదట, జానర్ సినిమాలను ఇష్టపడే కానీ ‘ఐరన్‌మ్యాన్’ తరహా సాధారణ హీరో కథలతో విసిగిపోయిన ప్రేక్షకులు ఈ చిత్రంలో చాలా కొత్త కాథార్సిస్‌ను అనుభవిస్తారు. ఓ డే-సూ గెలుస్తాడా లేదా ఓడుతాడా అనేది ముఖ్యం కాదు. చివరివరకు నిలబడే మానవ ముఖం ఎంత దారుణంగా మరియు అందంగా ఉండగలదో చూడటం అనుభవం బాక్సింగ్ పోటీని రింగ్సైడ్ నుండి చూడటానికి సమానంగా ఉంటుంది.
దృశ్య మరియు దర్శకత్వ పరంగా పూర్తి స్థాయిని ప్రాధాన్యతనిచ్చే ప్రేక్షకులకు కూడా ఓల్డ్‌బాయ్ తప్పనిసరిగా చూడవలసిన చిత్రం. ఒక దృశ్యం, ఒక షాట్, నటుడి కళ్ళు అన్నీ ఉద్దేశపూర్వకంగా రూపొందించబడిన ప్రణాళికపై ఉంచబడి ఉంటాయి, పునరావృతంగా చూస్తే కొత్త అర్థం కనిపిస్తుంది. హిచ్‌కాక్ యొక్క ‘వెర్టిగో’ లేదా కురోసావా యొక్క ‘రషోమోన్’ లాగా, ఈ చిత్రం అనేక సార్లు చూసినా ప్రతి సారి వేరే స్థాయిని చూపిస్తుంది.
కేవలం సరదా వినోదాన్ని ఆశించే వారికి మాత్రం సిఫార్సు చేయదలచలేదు. సినిమా వేసే ప్రశ్నలు ఎప్పుడూ తేలికగా ఉండవు, ఎండింగ్ క్రెడిట్స్ పైకి వచ్చిన తర్వాత కూడా కొంతకాలం మనసు అసౌకర్యంగా ఉండవచ్చు. పాప్‌కార్న్ తింటూ ఆనందించడానికి 'అవెంజర్స్' కాదు, ప్రశాంతంగా ఒంటరిగా కూర్చుని తినాల్సిన పూర్తి కోర్సు భోజనానికి సమానంగా ఉంటుంది.
అలాంటి బరువైన మిగిలిన భావాలను స్వాగతించడానికి సిద్ధంగా ఉంటే, ఓల్డ్‌బాయ్ మీ సినిమా జీవితంలో కొన్ని మిగిలిన శక్తివంతమైన అనుభవాలలో ఒకటిగా ఉంటుంది. మీను తిరిగి చూసుకునేలా చేసే క్రూరమైన అద్దం వంటి చిత్రాన్ని వెతుకుతున్న వారు, కొరియన్ సినిమా ఎంతవరకు వెళ్ళగలదో తెలుసుకోవాలనుకునే వారు ఈ చిత్రం ఇప్పటికీ మరియు భవిష్యత్తులో కూడా చెల్లుబాటు అయ్యే ఎంపికగా ఉంటుంది. 2003లో విడుదలైన తర్వాత 20 సంవత్సరాలు గడిచినా, ఓల్డ్‌బాయ్ వేసే ప్రశ్నలు ఇప్పటికీ ప్రస్తుతకాలంలో ఉన్నాయి. మనం నివసిస్తున్న ప్రపంచం మరింత సంక్లిష్టంగా మారుతున్న కొద్దీ, ఈ చిత్రం మరింత కాలం నిలబడవచ్చు.