برج همه چیز را وعده می‌دهد. اگر فقط بالا بروید، می‌توانید ثروت و شهرت، قدرت و حتی خدا را در دستان خود بگیرید. مانند مأموریت "با کیسه پول فرار کن" در "چالش بی‌پایان"، اما این برج بازی‌ای است که نه فقط چند ساعت، بلکه تمام عمر را به خطر می‌اندازد. وب‌تون نِیور "برج خدا" داستانی است که این پیش‌فرض ساده اما قوی را به شدت و تقریباً وسواس‌گونه تا انتها دنبال می‌کند.
آغاز اثر به طرز شگفت‌انگیزی ساده است. پسری که هیچ چیز ندارد و در فضایی شبیه به غار تاریک زندگی کرده، شب بیست و پنجم (شب) و دختری به نام راحِل که برای او خود جهان بود. آرزوی راحِل "دیدن ستاره‌های آسمان" است—به سادگی آرزوی یک بچه روستایی که می‌خواهد به سئول برود و می‌دونگ را ببیند، اما در این جهان، این آرزو به قیمت جان تمام می‌شود. برج به نظر می‌رسد تنها خروجی است که می‌تواند این آرزو را برآورده کند. به محض اینکه راحِل به برج وارد می‌شود، تنها گزینه باقی‌مانده برای شب این است که به دنبال او به برج برود. احساسی که تعریف آن دشوار است، آیا عشق است یا وسواس، یا تأثیر ماندگار بر روی تنها موجود، او را به درون در می‌کشد.
معماری خواسته‌های عمودی
در اولین طبقه برج، شب با قوانین این جهان به طور مستقیم مواجه می‌شود. نگهبان هِدون ظاهر می‌شود و اعلام می‌کند که "بالا رفتن از برج به معنای گذراندن آزمون‌های مداوم است" و پسر با یک هیولای بزرگ در قفس آهنی روبرو می‌شود. در اینجا، آزمون به معنای بقا است. می‌توان گفت که این جهانی است که در آن کنکور زندگی را تعیین می‌کند. اگر جواب درست را پیدا نکنید، می‌میرید و اگر نتوانید دیگران را زیر پا بگذارید، نوبت شما نمی‌رسد. اما شب از ابتدا نتوانسته این قانون را به طور کامل درونی کند. او برای پیروزی نمی‌جنگد، بلکه برای رسیدن به راحِل می‌جنگد. انگیزه‌ای که در خارج از سیستم است، نقطه شروع نادرستی است که الگوی رفتار شب را در تمام طبقات بعدی تعیین می‌کند.
در طبقه دوم، ساختار واقعی "نبرد سلطنتی" آغاز می‌شود. دانش‌آموزان ناشناس در یک فضا جمع می‌شوند و باید در مدت زمان محدود اتحاد تشکیل دهند و خیانت کنند تا زنده بمانند. کسانی که "بازی را به عنوان استعاره‌ای از سیستم اجتماعی" می‌دانستند، در اینجا احساس دِجا وَو خواهند کرد. اما جالب است که "برج خدا" از سال 2010 این ساختار را به صورت وب‌تون ارائه می‌کرد.
در اینجا شب با دو شخصیت ملاقات می‌کند. کُن آگرِ آگنیس که ظاهری از نخبگان اشرافی و ذهنی سرد دارد، یک شخصیت استراتژیست کلاسیک است، اما فقط در برابر شب نمی‌تواند احساساتش را کنترل کند، نوعی "کتاب‌دار سرد" است. و جنگجوی شبیه به کروکودیل که با نیزه بزرگش "شکار" را فریاد می‌زند، به نظر می‌رسد که ساده‌لوح است اما در واقع وفادارترین فرد است. این سه شخصیت که ترکیبی از محاسبه، خشونت و وسواس ساده هستند، بعداً هسته اصلی گروهی می‌شوند که برج را بالا می‌روند. اگر به RPG تشبیه کنیم، این ترکیب طلایی تانک-دیلر-حامی است، اما در اینجا حامی (شب) در واقع مشخصات نهایی برای پایان مخفی را پنهان کرده است.
آزمون‌ها در هر طبقه به روش‌های مختلفی انجام می‌شود. نبرد تیمی، استدلال، جنگ روانی، تصرف منطقه، مسابقات رله و غیره. این ساختار شبیه به "بزرگترین نابغه" است که در هر فصل قوانین را به طور کامل تغییر می‌دهد. در این فرآیند، ده‌ها دانش‌آموز یکی یکی حذف می‌شوند و تنها کسانی که زنده می‌مانند، نام و داستانی از خود به جا می‌گذارند. ویژگی این اثر این است که حتی به شخصیت‌های فرعی نیز داستان پس‌زمینه‌ای داده می‌شود (یا شاید بیش از حد تنظیم شده؟).
ساختار برج به سرعت به سیستم طبقات و خواسته‌ها تبدیل می‌شود. مردم عادی در روستاها و شهرهای داخل برج به دنیا می‌آیند و تمام عمر خود را در چند طبقه می‌گذرانند. می‌توان گفت که این ساختار عمودی، زیرزمین، طبقه اول و خانه‌های مرتفع "انگل" را به هم متصل کرده است. تنها اقلیت منتخب می‌توانند به عنوان دانش‌آموزان رسمی آزمون دهند و به بالا بروند. بالای آنها، پادشاه جاهاد و شاهزاده‌ها، و گروه‌ها و خانواده‌های زیادی که هر طبقه را مدیریت می‌کنند، نظم بزرگی را ایجاد کرده‌اند.
اما شب یک موجود "غیررسمی" است که ناگهان از خارج از آن نظم به درون می‌افتد، به اصطلاح "غیرقانونی". از آنجا که او از ابتدا به قوانین برج تعلق ندارد، وجود او خود به سیستم شکاف می‌زند. می‌توان گفت که او بازیکنی است که به کد منبع خود بازی دسترسی دارد، نه اینکه از کد تقلب استفاده کند. برخی او را به عنوان یک متغیر خطرناک می‌بینند و سعی در حذف او دارند، در حالی که دیگران می‌خواهند از او برای اهداف خود استفاده کنند.
راحِل، یا چگونه بر روی رویاهای دیگران زندگی کنیم
وجود راحِل محور دیگری از این داستان است. از دیدگاه شب، راحِل همیشه نوری است که باید دنبالش برود. اما خواننده با بالا رفتن از طبقات متوجه می‌شود که راحِل نیز در این برج با ترس‌ها و خواسته‌های خود زندگی می‌کند. برج آرزوها را برآورده می‌کند، اما بهای آن را می‌طلبد. آرزوی "دیدن ستاره‌ها" حتی در اینجا به سطحی از معامله با شیطان فاوست تبدیل می‌شود.
رابطه شب و راحِل نه تنها یک عشق یک‌طرفه یا داستان بازگشت است، بلکه به رابطه‌ای عجیب و ناراحت‌کننده بین "کسی که جانش را برای رویاهای دیگران می‌گذارد" و "کسی که بر روی فداکاری دیگران ایستاده" تبدیل می‌شود. این عشق نیست، بلکه نوعی همزیستی، نه، بلکه رابطه‌ای پارازیتی است. اینکه چگونه این دو از هم جدا می‌شوند و دوباره به هم می‌پیوندند، یکی از نکات کلیدی این اثر است، بنابراین فقط به اشاره به آن بسنده می‌کنم. اما می‌توانم بگویم که راحِل یکی از بحث‌برانگیزترین شخصیت‌ها در تاریخ وب‌تون است و خوانندگان مجبورند او را یا نفرت کنند یا درک کنند.
سپس داستان در حین بالا رفتن از طبقات به طور متنوعی گسترش می‌یابد. حاکمان هر طبقه و ناظران آزمون، شاهزاده‌های جاهاد و ده‌ها خانواده و سازمان در یک بازی سیاسی در هم تنیده می‌شوند. در برخی طبقات، بازی بقا وجود دارد، در برخی دیگر، نبردهای تیمی شبیه به "رانینگ من" و در طبقات دیگر، عملاً جنگ در می‌گیرد. شب در این فرآیند نه تنها یک "دنبال‌کننده راحِل" است، بلکه به شخصیتی با اهداف و نام خود تبدیل می‌شود. این یک توسعه داستانی کلاسیک است، اما نکته تمایز این است که این فرآیند در طول صدها قسمت به طور فشرده پیش می‌رود.
دوستان او نیز تغییر می‌کنند. کُن از یک استراتژیست سرد به همکار شب که احساساتش را به او می‌زند، تبدیل می‌شود و راک در حالی که از شکار صحبت می‌کند، از همه بیشتر در کنار شب می‌ایستد. اما به دلیل ساختار برج، تمام روابط در میدان آزمون و معامله قرار دارد. هر لحظه ممکن است خیانت شود و هر لحظه ممکن است منافع در اولویت قرار گیرد، این تنش و تردید انرژی است که "برج خدا" را به جلو می‌برد.
بهشت طرفداران جهان‌سازی
بزرگترین مزیت "برج خدا" ساخت جهان‌سازی است. درون ساختار واحد برج، فرهنگ‌ها، نژادها، قوانین، فناوری‌ها و سیستم‌های سیاسی متعددی به صورت لایه‌ای انباشته شده‌اند. اگر فقط یک طبقه را جدا کنیم، خود آن نیز یک دنیای فانتزی است. قوانین آزمون به گونه‌ای طراحی شده‌اند که گویی توسط یک طراح بازی تخته‌ای طراحی شده‌اند و هر مدیر طبقه و خانواده به اندازه‌ای پیچیده است که نیاز به یک مقاله ویکی‌پدیا جداگانه دارد. این دقت به خواننده این حس را می‌دهد که "در این برج، داستان‌های دیگری وجود دارد که من نمی‌دانم". این مشابه احساسی است که هنگام خواندن "ارباب حلقه‌ها" برای اولین بار یا ورود به دنیای جادویی "هری پاتر" احساس می‌کنید، اما در قالب وب‌تون.
کارگردانی نیز به طرز هوشمندانه‌ای از فرمت وب‌تون استفاده می‌کند. ساختار اسکرول عمودی به بیننده اجازه می‌دهد تا "ارتفاع" برج را به صورت بصری تجربه کند. وقتی در حال اسکرول کردن به سمت پایین در یک راهرو طولانی، صحنه‌های سقوط بی‌پایان و حملات از بالا به پایین هستید، خود ساختار برج با انگشتان، چشم‌ها و بدن احساس می‌شود. این کارگردانی در یک کمیک کاغذی غیرممکن بود.
در ابتدا طراحی نسبتاً خشن است، اما با پیشرفت انتشار، طراحی شخصیت‌ها و پس‌زمینه و رنگ‌ها به تدریج شیک‌تر می‌شود. در نیمه دوم، احساس قدرت در صحنه‌های بزرگ نبرد، چیدمان خطوط و کارگردانی به وضوح دو یا سه مرحله بالاتر می‌رود. کارگردانی که وقتی نیزه‌های بزرگ به هم برخورد می‌کنند، کل صفحه به نظر می‌رسد که خم می‌شود و بیان رنگی هنگام انفجار انرژی (نیروی برج) به شدت در صفحه دیجیتال تأثیرگذارتر از کمیک کاغذی است.
داستان شخصیت‌ها نیز قابل توجه است. شب در ابتدا تقریباً شخصیتی خالی است. او را دوست دارد، برای او به برج می‌رود و غیر از این، هیچ نقطه مشخصی از شخصیت ندارد. بنابراین در ابتدا ممکن است به عنوان یک قهرمان کمی ناامیدکننده به نظر برسد. انتقاد به "شخصیت اصلی که هیچ اراده‌ای ندارد و فقط پر از مغز عاشقانه است" کاملاً ممکن است. اما با بالا رفتن از طبقات، زخم‌ها، تصمیمات و روابط جدید یکی یکی بر روی آن صفحه خالی نقش می‌بندند. به ویژه، رسیدن به نقطه‌ای که "برای خودم می‌جنگم"، هسته داستان رشد این اثر است. از زندگی برای دیگران به زندگی برای خود.
کُن و راک شخصیت‌هایی هستند که در تضاد با شب قرار دارند. کُن باهوش و کنایه‌آمیز است و همیشه محاسبات را در اولویت قرار می‌دهد، اما فقط در برابر شب نمی‌تواند احساساتش را پنهان کند. او یک شخصیت "نابغه‌ای است که در پنهان کردن احساساتش شکست خورده" است، اما این نوعی از شخصیت به او احساس ثبات می‌دهد. راک به نظر می‌رسد که ساده‌لوح است، اما از همه بیشتر به دوستانش وفادار است. اگر به "وان پیس" فکر کنید، شبیه زورو است، اما بسیار احمق‌تر و دوست‌داشتنی‌تر از اوست. گفتگوها و تعاملات آنها به عنوان یک تنفس کمدی در میان داستان بزرگ عمل می‌کند.
جهان خاکستری، یا نقشه‌ای از خواسته‌ها فراتر از خوب و بد
نکته جالب در جهت‌گیری داستان این است که این اثر به وضوح دو قطبی خوب و بد را تقسیم نمی‌کند. البته پادشاه جاهاد و نظام او به وضوح مورد انتقاد قرار می‌گیرد، اما در آن نیز هر کسی دلایل و منطق خود را دارد. شخصیت‌هایی که به نظر "شرور" می‌رسند، فقط انتخاب‌هایی برای حفظ طبقه و خانواده خود انجام می‌دهند و شخصیت‌هایی که در کنار شب قرار می‌گیرند نیز ممکن است هر لحظه به منافع خود برگردند. در نهایت، برج مجموعه‌ای از خواسته‌ها است و در چنین جهانی، خیر مطلق وجود ندارد.
این ابهام به نوعی شبیه به ساختار قدرت در واقعیت است و به خواننده فراتر از یک داستان قهرمانی فکر می‌دهد. اگر "بازی تاج و تخت" گفت "قدرت در نهایت به این بستگی دارد که چه کسی را باور می‌کنید"، "برج خدا" به آرامی می‌گوید "خواسته در نهایت به این بستگی دارد که می‌خواهید تا کجا بالا بروید".
اما مزیت‌ها گاهی به معایب تبدیل می‌شوند. به عنوان یک اثر طولانی‌مدت، تنظیمات و شخصیت‌ها واقعاً بسیار زیاد هستند. با بالا رفتن از طبقات، گروه‌ها و مفاهیم جدیدی به طور مداوم اضافه می‌شوند و تکه‌های داستانی که در اپیزودهای گذشته رها شده‌اند، به تدریج جمع‌آوری می‌شوند. این ساختار برای خوانندگانی که از جستجوی تنظیمات لذت می‌برند، بسیار لذت‌بخش است، اما برای خوانندگانی که می‌خواهند به راحتی بخوانند، ممکن است احساس خستگی کنند که "بدون ویکی نمی‌توانم این را بخوانم؟". در واقع، ویکی "برج خدا" یکی از بزرگترین ویکی‌های وب‌تون است.
همچنین، بخش‌هایی وجود دارد که سرعت پیشرفت به آرامی احساس می‌شود. نبرد، گفتگو، یادآوری و توضیحات سیاسی ادامه دارد و به وضوح به نقطه‌ای می‌رسد که "خب، بالاخره کی به طبقه بعدی می‌رویم؟". به ویژه با تقویت عناصر درام سیاسی در نیمه دوم، خوانندگانی که به سادگی و روشنی "آزمون را بگذرانید→به طبقه بعدی بروید" را در ابتدای داستان می‌خواستند، به وجود می‌آیند. این اثر قطعاً نیاز به صبر و حوصله برای پیگیری دارد. می‌توان گفت که این یک وب‌تون شبیه به ماراتن است.
چه کسی باید این برج را بالا برود؟
حالا بیایید فکر کنیم که چه کسی باید این برج را بالا برود. اولاً، اگر کسی به فانتزی با تنظیمات غنی علاقه‌مند باشد و از جستجوی جهان‌سازی لذت ببرد، "برج خدا" در واقع یک دوره ضروری است. فقط با تحلیل قوانین هر طبقه و مرتب‌سازی روابط خانواده‌ها و سازمان‌ها، می‌تواند به یک سرگرمی تبدیل شود. همچنین برای خوانندگانی که به ساختار آزمون علاقه‌مندند و به داستان‌هایی که قوانین بازی و نبرد را ترکیب می‌کنند، مانند "بزرگترین نابغه" یا "بازی مرکب"، جذابیت دارند، مناسب است. زیرا در هر طبقه قوانین و ترکیب‌های جدیدی ظاهر می‌شود، بنابراین هر چه بیشتر می‌خوانید، بیشتر انتظار دارید "این بار چگونه می‌جنگند".
علاوه بر این، این اثر برای خوانندگانی که داستان‌هایی با مناطق خاکستری بیشتری را ترجیح می‌دهند، مناسب است. این اثر به هیچ‌کس نمی‌گوید که به طور مطلق اعتماد کنید. حتی شب نیز شخصیتی اخلاقی کامل نیست. این داستان به طور مداوم از شما می‌پرسد که وقتی باورها و خواسته‌های دیگران با هم برخورد می‌کنند، چه انتخابی باید انجام دهید و چگونه باید با عواقب آن کنار بیایید. در این فرآیند، خواننده نیز به شکل "عدالت" که به آن اعتقاد دارد، دوباره نگاه می‌کند.
در نهایت، اگرچه ممکن است بخواهید کمی تنفس کند، اما می‌خواهم این وب‌تون را به کسانی که "می‌خواهند در یک جهان مدت طولانی بمانند"، پیشنهاد کنم. وقتی شروع به دیدن "برج خدا" می‌کنید، احساس می‌کنید که "در این برج، هنوز ده‌ها طبقه وجود دارد که من نمی‌دانم"، بیشتر از احساس پایان خوشایند فوری. برخی از خوانندگان به دلیل این امکان بی‌پایان خسته می‌شوند و برخی دیگر به دلیل این احساس ناتمام بودن، انتخاب می‌کنند که بیشتر بمانند.
اگر شما از نوع دوم هستید، به محض اینکه در کنار شب درب برج را باز کنید، به احتمال زیاد برای مدتی از این جهان خارج نخواهید شد. و روزی ناگهان، وقتی کسی در واقعیت می‌گوید "باید بالا بروی"، ممکن است صحنه‌ای از این وب‌تون به یاد شما بیفتد. در آن لحظه، "برج خدا" تنها یک وب‌تون سرگرم‌کننده نیست، بلکه به یک استعاره‌ای تبدیل می‌شود که در جایی در ذهن شما باقی مانده است.