[مجله کاوه]= خبرنگار لی ته ریم
در یک رستوران کوچک در جلوی فروشگاه، کیمچی‌جیکه در حال جوشیدن است. در وسط آشپزخانه شلوغ از صبح، چا سون بونگ (یو دونگ گون) با عرق بر روی صورتش، دستش مانند یک رهبر ارکستر بی‌وقفه در حال حرکت است. او سوپ را می‌کشد و برنج را سرو می‌کند و حتی به مشتری‌ها شوخی می‌کند، اما در واقع میز غذاخوری بچه‌ها در خانه یک میدان جنگ است. دختر بزرگش که در زمان رفتن به کار در حال دویدن است، پسر کوچک که مانند زامبی هنوز خوابش نرفته و پسر دوم که فقط در شلوغ‌ترین زمان‌ها مانند بمب تلفن می‌زند. درام آخر هفته KBS "چرا اینطور است خانواده" با چنین صحنه‌ای که در هر خانه‌ای ممکن است اتفاق بیفتد، آغاز می‌شود. اما این روال صبحگاهی آشنا به زودی به یک طرح غیرمنتظره می‌پردازد که پدر علیه فرزندانش شکایت می‌کند. مانند اینکه ویتو کورلئونه از "پدرخوانده" صورتحسابی برای فرزندانش ارسال کرده است، این یک چرخش شگفت‌انگیز است.
برای چا سون بونگ، زندگی همیشه یک پروژه "خانواده" بوده است. او در جوانی همسرش را از دست داد و سپس سه فرزندش را به تنهایی بزرگ کرد. او صبح زود به بازار می‌رود تا مواد اولیه را تهیه کند و تمام روز در رستوران غذا درست می‌کند و هزینه‌های تحصیل و شهریه بچه‌ها را تأمین می‌کند. اما به زودی بچه‌ها در زندگی خود غرق شده‌اند. دختر بزرگش چا کانگ شیم (کیم هیون جو) که همیشه بدخلق است و کار را فقط به عنوان یک مأموریت می‌بیند، در دفتر مرکزی یک شرکت بزرگ در حال پیشرفت است، اما لحنش نسبت به پدرش مانند سرمای زمستان است. پسر دوم چا کانگ جائه (یون باک) که به عنوان یک پزشک موفق شده، به طور طبیعی به موقعیت و مشخصات خود نگاه می‌کند و از اینکه خانواده‌اش در رستوران کار می‌کنند، در دل شرمنده است. پسر کوچک چا دال بونگ (پارک هیونگ شیک) که فقط رویاهای بزرگ دارد و حس واقعیتش مانند خطای 404 است، بزرگترین مشکل‌ساز برای پدرش است.
سون بونگ در دل ناراحت است اما همیشه بچه‌ها را در آغوش می‌گیرد. بچه‌ها هم به نوعی محبت دارند، اما روش ابراز آن همیشه ناهماهنگ است. کانگ شیم استرس‌های کاری‌اش را به پدرش منتقل می‌کند و کانگ جائه حتی در تعطیلات هم به بهانه شیفت بیمارستان و تحقیق به خانه نمی‌آید. دال بونگ برای پنهان کردن ناامیدی از عدم موفقیت در استخدام، دروغ می‌گوید و وقتی که دچار مشکل می‌شود، به پدرش دست دراز می‌کند. یک روز، چا سون بونگ در انتظار فرزندانش برای جشن تولدش، در نهایت تنها غذا می‌خورد. صحنه‌ای که شمع‌های کیک به تنهایی می‌لرزد، مانند لحظه‌ای در یک نمایش تک‌نفره، او در دلش تصمیم می‌گیرد که "نباید به این شکل پیر شوم و بمیرم".
این تصمیم همان "شکایت نافرمانی" علیه فرزندانش است. در دادگاه، شکایتی که به دستش رسیده، شامل این است که چا سون بونگ از سه فرزندش می‌خواهد هزینه‌های پرورش، شهریه، هزینه‌های زندگی و حتی زحماتش را به صورت یک فایل اکسل محاسبه کند. فرزندان خشمگین و در حال وحشت می‌شوند. آنها نمی‌توانند درک کنند که چرا پدر چنین کاری می‌کند و هر کدام به روش خود مقاومت می‌کنند. اما درام این تنظیم را به عنوان یک ابزار کمدی ساده مصرف نمی‌کند. بحث‌ها و خشم‌های خانواده در مورد شکایت، ناامیدی و پشیمانی به هم گره می‌خورد و احساسات واقعی که تا به حال نمی‌توانستند به یکدیگر بگویند، یکی یکی بیرون می‌آید. مانند اینکه یک بار تمام کشش‌های طولانی مدت را خالی می‌کنند.
خنده‌های گرم از رشد پسر کوچک بی‌فکر
این شکایت به عنوان یک نقطه عطف، تغییراتی را برای هر یک به ارمغان می‌آورد. در برابر کانگ شیم که فقط سخت کار می‌کند، رئیس سخت‌گیر اما مهربان، مون تائه جو (کیم سانگ کیونگ) ظاهر می‌شود. در ابتدا، این دو نفر مانند گلادیاتورها فقط به هم غرش می‌کنند، اما در داخل و خارج از شرکت با هم برخورد می‌کنند و به آرامی درهای قلبشان را باز می‌کنند. کانگ شیم از طریق تائه جو شروع به کشف خود به عنوان "یک ربات کارآمد" نمی‌کند، بلکه به عنوان "دختر کسی" و "زنی" می‌شود. کانگ جائه در میان پیشنهاد ازدواج با یک خانواده ثروتمند، بین آرزوهایش و خانواده‌اش توازن برقرار می‌کند و در بین وجدان و مسئولیت در حال تعادل است. آنچه در مقابل او قرار دارد، نه تنها یک همسر با شرایط خوب، بلکه معشوقه‌ای است که به طور تصادفی به او آسیب زده و پدرش که هنوز هم می‌خواهد به او اعتماد کند.
از سوی دیگر، پسر کوچک بی‌فکر، دال بونگ، با دختر روستایی کانگ سئول (نام جی هیون) ملاقات می‌کند و به آرامی تغییر می‌کند. سئول که از دوران کودکی به یک وعده با خود آمده و به عنوان یک گنج باارزش به شهر آمده است، با قلبی خام و بی‌تجربه در کنار دال بونگ می‌چرخد. دال بونگ در ابتدا وجود او را بار اضافی می‌بیند، اما وقتی متوجه می‌شود که سئول کسی است که بیشتر از هر کس دیگری به او اعتماد دارد، به تدریج وزن "بزرگ شدن" را احساس می‌کند. در دوران جوانی که استخدام، رویا و عشق به طور همزمان به او هجوم می‌آورد، دال بونگ شروع به دیدن راهی که پدرش در تمام عمرش طی کرده، از زاویه‌ای دیگر می‌کند. مانند اینکه برای اولین بار یک هدست VR را می‌زند، اکنون دیدگاه پدرش را می‌بیند.
درام با بافتن اپیزودهای این سه فرزند و شخصیت‌های اطرافشان مانند یک پازل، لایه‌های زیادی از احساسات را که تحت نام خانواده انباشته شده‌اند، به آرامی لایه‌برداری می‌کند. شکایت چا سون بونگ به ظاهر یک مشکل مالی است، اما در واقع نزدیک به یک فریاد است که "من هم یک بار می‌خواستم در زندگی شما نقش اصلی باشم". و فرزندان تازه متوجه می‌شوند. آنچه را که به طور طبیعی در نظر گرفته‌اند، مانند سفره و خانه، نصیحت و نگرانی، در واقع نتیجه‌ای است که با تمام زندگی و جوانی یک نفر به دست آمده است. در ادامه داستان، خانواده چندین بحران و تعارض را تجربه می‌کند و فرزندان هر کدام در یک دوراهی انتخاب قرار می‌گیرند. بهتر است خودتان ببینید که داستان به کجا می‌رود و در پایان با چه احساسی به یکدیگر نگاه می‌کنند.
اگر بزرگان بازیگری کره به دنیای واقعی بپرند
اگر به تجزیه و تحلیل "چرا اینطور است خانواده" بپردازید، اولین چیزی که به چشم می‌آید، بازسازی "روایت پدر" است. چا سون بونگ در "چرا اینطور است خانواده" در یک الگوی پدر قربانی معمولی نمی‌ماند. او برای فرزندانش فداکاری کرده است، اما در عین حال نمی‌تواند به درستی تنهایی و ناراحتی خود را ابراز کند و وضعیت را بدتر می‌کند. انتخاب افراطی شکایت نیز در واقع می‌تواند بسیار بچگانه به نظر برسد. اما در این بچگانه‌گی، احساسات نسل پدران میانسال کره فشرده شده است. او نمی‌خواهد بار فرزندانش باشد، اما در عین حال می‌خواهد تأیید کند که هنوز هم به او نیاز دارند. این تنظیم که این خواسته را به صحنه عمومی دادگاه می‌کشاند، به نظر اغراق‌آمیز می‌آید اما به طرز عجیبی قانع‌کننده است. مانند اینکه کسی که معمولاً این کار را نمی‌کند، ناگهان یک پست طولانی در شبکه‌های اجتماعی می‌گذارد، این یک نیاز شدید است.
کارگردانی تعادل فوق‌العاده‌ای بین کمدی و اشک دارد. موضوع شکایت نافرمانی می‌تواند به راحتی به یک درام بی‌معنا تبدیل شود. اما این درام به جای انفجار حجم تعارض، در جزئیات روزمره همزمان خنده و اشک را به دست می‌آورد. به عنوان مثال، صحنه‌ای که چا سون بونگ در دادگاه "صورت‌حساب هزینه‌های پرورش" را می‌خواند و در وسط آن به یاد خاطرات قدیمی بچه‌ها می‌افتد و احساساتی می‌شود، نشان می‌دهد که موقعیت‌های کمدی و احساسات واقعی می‌توانند همزمان وجود داشته باشند. مانند اینکه "کینگزمن" در میان اکشن‌های جاسوسی با سبک انگلیسی، شوخی‌های انگلیسی را وارد می‌کند، ریتم تنش و آرامش فوق‌العاده است.
با استفاده حداکثری از ویژگی‌های درام‌های آخر هفته که طولانی‌ترین زمان پخش را دارند، به شخصیت‌ها زمان کافی می‌دهد و به آرامی خطوط احساسی را می‌سازد. مانند یک نمایش آشپزی کند، بدون اینکه به سرعت از مایکروویو استفاده کند، به آرامی می‌پزد. ساخت شخصیت نیز یکی از نقاط قوت اصلی این اثر است. سه فرزند تنها فرزندان نافرمان و بی‌فکر نیستند. کانگ شیم یک زن کارآمد و با عزت نفس است، اما در واقع از دوران کودکی جای خالی مادرش را پر کرده است. بنابراین او سردتر و قوی‌تر شده و برای اینکه ضعیف نشود، به حالت تهاجمی تغییر می‌کند. مانند اینکه در یک بازی، آمار دفاعی‌اش پایین است، بنابراین تمام تلاشش را بر روی آمار تهاجمی می‌گذارد.
کانگ جائه به عنوان یک الیت معمولی که به دنبال موفقیت به نظر می‌رسد، اما در زیر آن، یک متغیر پنهان از عقده و نیاز به تأیید نسبت به خانواده‌اش وجود دارد. دال بونگ به نظر بی‌مسئولیت می‌آید، اما در واقع او کوچک‌ترین کسی است که بیشتر از هر کس دیگری می‌خواهد مورد محبت خانواده‌اش قرار گیرد. به لطف این تنظیم شخصیت سه‌بعدی، بیننده نمی‌تواند به راحتی از یک شخصیت متنفر شود یا او را ببخشد. آنها فقط هر قسمت را با هم به آرامی تغییر می‌کنند.
شخصیت‌های اطراف نیز تنها یک شخصیت اضافی نیستند، بلکه به عنوان یک بسته گسترش داستان عمل می‌کنند. شخصیت‌هایی با داستان‌های خانوادگی خود، از جمله مون تائه جو و کانگ سئول، ظاهر می‌شوند و درام داستان یک فروشگاه و یک خانواده را فراتر از آن، اشکال مختلف "خانواده" را به طور چند بعدی نشان می‌دهد. خانواده‌ای که ثروتمند است اما واقعاً از احساسات یکدیگر بی‌خبرند، خانواده‌ای که طلاق و ازدواج مجدد را تجربه می‌کند و به دنبال روابط جدید است، و کسانی که خونشان با هم نیست اما بیشتر از هر کس دیگری به یکدیگر اهمیت می‌دهند. در این میان، سؤال "خانواده واقعی چیست؟" به طور طبیعی مطرح می‌شود. مانند اینکه "چه کسی واقعی‌ترین انتقام‌جویان است؟"، این پیام است که خونی بودن به معنای تضمین خانواده نیست.
داستان‌های نسبتاً غیرضروری نیز وجود دارد
اما این بدان معنا نیست که این درام بدون نقص است. به دلیل ویژگی‌های درام‌های آخر هفته، در نیمه دوم احساس تکرار در اپیزودها وجود دارد و داستان برخی شخصیت‌ها از کلیشه‌های آشنا پیروی می‌کند. ساختار تعارض در خانواده‌های ثروتمند یا بازی‌های سیاسی در بیمارستان به طور خاص تازه نیست. اما دلیل اینکه این داستان‌های رایج به طور کامل خسته‌کننده به نظر نمی‌رسند، این است که داستان "پدر و سه فرزند" که در مرکز قرار دارد، تا پایان احساسات خود را از دست نمی‌دهد. در نهایت، آنچه بینندگان منتظر آن هستند، پایان نهایی خانواده ثروتمند نیست، بلکه صحنه‌ای از خانواده چا سون بونگ است که در گوشه‌ای از رستوران با لبخند غذا می‌خورند. مانند اینکه به طور مکرر به صفحه اصلی نتفلیکس برمی‌گردیم، آنچه واقعاً می‌خواهیم، بازگشت به آن روزمرگی است.
وقتی به این درام فکر می‌کنید، به طور طبیعی چند صحنه به یاد می‌آید. سون بونگ که در جلوی سفره تولدش که هیچ‌کس در آن نیست، تنها غذا می‌خورد، کانگ جائه که نمی‌تواند اشتباه خود را بپذیرد و در نهایت در برابر پدرش اشک می‌ریزد، کانگ شیم که همیشه تظاهر به قوی بودن می‌کند و برای اولین بار در برابر اشک‌های پدرش می‌شکند، دال بونگ که با چشمان درخشان به موفقیت‌های کوچک می‌دود و پدرش که به او به آرامی نگاه می‌کند. این صحنه‌ها بدون هیچ گونه افکت ویژه یا تحریک، به راحتی در ذهن باقی می‌مانند. زیرا احساس خانواده در نهایت از تکه‌های کوچک روزمره تشکیل شده است. مانند عکس‌هایی که در آلبوم عکس ذخیره شده‌اند، لحظات خاصی که خاص نیستند اما ارزشمندند.
اگر به داستان‌های K-خانواده علاقه‌مندید، نه داستان‌های بی‌معنا
اگر اخیراً درام‌های خانوادگی خیلی سنگین یا بی‌معنا به نظر می‌رسیدند، لحن "چرا اینطور است خانواده" به طرز عجیبی راحت‌تر خواهد بود. این درام به واقعیت‌های سخت زندگی به طور بیش از حد زیبا نمی‌نگرد، اما در عین حال، اعتقاد به انسان‌ها را تا آخر حفظ می‌کند. اگر روزی تمام روز بین خانه و کار در حال رفت و آمد بوده‌اید و به خودتان فکر کرده‌اید که "چقدر به خانواده‌ام اهمیت می‌دهم؟"، با دیدن دعوا و آشتی چا سون بونگ و سه فرزندش، همزمان احساس همدردی و ناراحتی عجیبی خواهید کرد. مانند اینکه "آه، من هم همینطور هستم"، یک خودبازتابی.
این اثر همچنین انتخاب خوبی است زمانی که به دنبال درامی هستید که نسل‌های والدین و فرزندان بتوانند با هم تماشا کنند. والدین می‌توانند خود را در کلمات و رفتارهای چا سون بونگ ببینند و فرزندان می‌توانند خود را در لحن‌های کانگ شیم، کانگ جائه و دال بونگ پیدا کنند. هر کس در صحنه‌های مختلف می‌خندد و اشک می‌ریزد، اما ممکن است در پایان آخرین اپیزود، کمی جرات پیدا کنند تا کلماتی را که نتوانسته‌اند به یکدیگر بگویند، بیان کنند. به این معنا، "چرا اینطور است خانواده" به ما می‌پرسد. قبل از اینکه به این موضوع شکایت کنیم که چرا اینطور است خانواده، یک بار فکر کنیم که چه کلمات و اقداماتی می‌توانیم به عنوان خانواده انجام دهیم. این درام روزی که بخواهید به این سؤال به آرامی پاسخ دهید، مناسب است. مانند یک بازی تسکین‌دهنده که به طور مکرر راه‌اندازی می‌شود، این اثر می‌تواند هر زمان که بخواهید، گرما را دوباره شارژ کند.