[مجله کاوه]= خبرنگار لی ته ریم
در یک اتاق کوچک و قدیمی در حاشیه سئول، دو برادر کوچک در اتاق تنگ و باریک به سختی در حال دویدن هستند. در دوران اوج توسعه در دهه 1970، خانواده‌ای که شامل کانگ مو (لی بوم سو) و برادرش سونگ مو (پارک سانگ مین) و خواهر کوچکشان می جی (هوانگ جونگ اوم) است، با وجود فقر، به یکدیگر تکیه می‌کنند و زندگی می‌کنند. مانند یک خانواده فقیر در فیلم‌های نئورئالیسم، اما نه در ایتالیا پس از جنگ، بلکه در کره در دوران دیکتاتوری توسعه. اما روزی، به دلیل توطئه‌ای از سوی قدرت‌مندان و پیمانکاران برای منافع بازسازی، محل کار به صحنه‌ای از ساخت و ساز بی‌کیفیت و حوادث ویرانگر تبدیل می‌شود و پدر کانگ مو به دلیل دانستن حقیقت و سکوت در برابر آن، به مرگ تراژیک دچار می‌شود. جوی پیون (جونگ بو سئوک)، دلال قدرت سرد و بی‌رحم که همه اینها را طراحی کرده، برای پاک کردن آثار جرم، به حذف خانواده‌اش نیز دست می‌زند و برادران کوچک در میان انفجار و آتش، یکدیگر را گم کرده و به زور پراکنده می‌شوند. روایت عظیم 'غول' از همین تخریب خانواده آغاز می‌شود.
زمان می‌گذرد و کانگ مو بدون اینکه حتی نامش را به درستی حفظ کند، در زندگی زیرین سرگردان می‌شود. او با انجام کارهای سخت در محل‌های ساختمانی، انجام کارهای پیک و رانندگی برای دلال‌ها، به سختی زندگی می‌کند و به تدریج با اصول کار در صنعت ساخت و ساز آشنا می‌شود. او یاد می‌گیرد که چه کسی واقعاً قدرت را در دست دارد، یک نقشه چقدر می‌تواند جان‌ها را تحت تأثیر قرار دهد و با یک کلمه بازسازی، چقدر زندگی‌ها ویران می‌شود. مانند ویتو کورلئونه در «پدرخوانده» که قوانین کوچه‌های نیویورک را یاد می‌گیرد. و او روزی به انتقام از کسانی که بر او و خانواده‌اش پا گذاشته‌اند، عزم راسخی می‌کند. روزی فرصتی برای او پیش می‌آید که می‌تواند هم سرمایه و هم قدرت را به دست آورد. از یک پیمانکار نامی شروع کرده و به تدریج کارها را به دست می‌آورد و با کار در شب و پروژه‌های خطرناک زیرزمینی، او به آرامی به 'کسی که بازی را تنظیم می‌کند' تبدیل می‌شود.
جوی پیون... تولد 'ماکیائولی کره‌ای'
در طرف دیگر، جوی پیون در حال ساختن یک محور بزرگ است که سیاست، سازمان‌های اطلاعاتی و کارتل‌های اقتصادی را به هم متصل می‌کند. او با استفاده از منافع توسعه و سیاست‌های نظامی، به طور مداوم به سمت بالا می‌رود. کار او در راهروهای مجلس و سوئیت‌های هتل و اتاق‌های تحقیق مخفی ساده است. او کسانی را که به او کمک می‌کنند زنده نگه می‌دارد و کسانی را که مانع او هستند از سوابق پاک می‌کند. مانند فرانک آندروود در «خانه کارت‌ها» که به صنعت ساخت و ساز کره‌ای تجسم یافته است. نام کانگ مو که در دوران کودکی فقط یک بار از کنار او گذشته بود، تا زمانی که به عنوان یک بزرگسال دوباره در صنعت ساخت و ساز شنیده شود، زندگی جوی پیون مملو از موفقیت است.
داستان در اینجا متوقف نمی‌شود و محور سومی را ایجاد می‌کند. برادر بزرگتر، سونگ مو که به عنوان یک دادستان رشد کرده است. پس از سال‌ها که فکر می‌کردند مرده است یا نمی‌توانند یکدیگر را فراموش کنند، سونگ مو به زبان قانون و نظام به اعمال شنیع جوی پیون حمله می‌کند. او به ظاهر یک دادستان سرد و اصولی است، اما در درونش، مرگ پدر و تروماهای دوران کودکی وجود دارد. در لحظه‌ای که کانگ مو در صنعت ساخت و ساز و سونگ مو در عرصه حقوقی، هر کدام به شیوه خود با دیوار بزرگ جوی پیون مواجه می‌شوند، 'غول' به یک روایت انتقامی بزرگ که شامل درام خانوادگی، درام رشد و تریلر سیاسی است، به شدت شتاب می‌گیرد. مانند کنت مونت کریستو که با سه هویت دشمنانش را محاصره می‌کند.
شخصیتی وجود دارد که به این مسیر وزن بیشتری می‌دهد. هوانگ جونگ یئون (پارک جین هی) دختر تنها یک کارتل اقتصادی و جانشین در حال آماده‌سازی برای بخش‌های فروشگاه و ساخت و ساز است. او که زندگی طبقه ممتاز را به عنوان یک امر طبیعی می‌پذیرد، با ملاقات کانگ مو برای اولین بار با واقعیت کارگران و سایه ثروتی که نسل پدرش ساخته است، روبرو می‌شود. رابطه کانگ مو و جونگ یئون فراتر از یک رمان عاشقانه با تفاوت‌های طبقاتی است. عشق و تنش، همکاری و خیانت آنها به زودی با نقطه‌ای که نور و سایه افسانه رشد اقتصادی کره در هم می‌آمیزد، تلاقی می‌کند. مانند جک و رز در «تایتانیک»، اما نه در کشتی غرق‌شونده، بلکه در کشوری که به سرعت در حال رشد است.
روایتی که از دهه 1970 تا 1990 عبور می‌کند
نیمه اول 'غول' در میان تخریب کپرها در دهه 1970 و ساخت بزرگراه‌ها و گرمای توسعه شهرهای جدید به تصویر کشیده می‌شود. کوچه‌های صبح زود که تخریب‌گران از آنجا رانده می‌شوند، کارگران بدون هیچ تجهیزات ایمنی آویزان، و صحنه‌های حفاری که حتی در روز بارانی متوقف نمی‌شود، تکرار می‌شود و داستان خون و اشک‌های کسی که در پس افسانه رشد پنهان شده است را به چشم بیننده می‌آورد. مانند یک مستند واقعی، اما در عین حال احساسی مانند یک ملودرام. کانگ مو در وسط این ماجرا در تلاش است تا پول و شهرت را به دست آورد، اما نمی‌خواهد فراموش کند که نقطه شروعش کجا بوده است. سونگ مو با تحقیق در مورد پول‌های سیاسی غیرقانونی و پول‌های سیاه با 'فشارهایی که از بالا می‌آید' مبارزه می‌کند و جونگ یئون درگیر جنگ قدرت داخلی کارتل‌ها بر سر صندلی ریاست می‌شود و به تدریج بیشتر و بیشتر منزوی می‌شود.
در هر نقطه‌ای که خطوط سه شخصیت تلاقی می‌کند، جوی پیون همیشه یک قدم جلوتر است. او در از بین بردن شواهد، حذف افراد و گاهی اوقات رها کردن متحدانش تردید ندارد. او می‌داند که در هر بار که خط آسمان یک شهر تغییر می‌کند، نام او در جایی که دیده نمی‌شود، امضا شده است. بنابراین او بیشتر به خود اعتماد می‌کند و در توهم اینکه 'من کسی هستم که تاریخ را می‌سازم' غرق می‌شود. مانند نوآ کراس در 'چاینا تاون' که آب‌های لس آنجلس را کنترل می‌کند، جوی پیون زمین سئول را کنترل می‌کند. داستان نشان می‌دهد که چگونه این تکبر باعث ایجاد شکاف می‌شود و چگونه کانگ مو، سونگ مو و جونگ یئون از طریق این شکاف‌ها نفوذ می‌کنند.
با پیشرفت به نیمه دوم، کانگ مو دیگر در موقعیت ساده یک قربانی نیست. او به نماینده یک شرکت ساختمانی متوسط تبدیل می‌شود که پروژه‌های بزرگ را به دست می‌آورد و گاهی با سیاستمداران همکاری می‌کند و افرادی را که به خود وابسته کرده است، رهبری می‌کند. رویای کودکی‌اش برای موفقیت به زودی در مرز انتقام و مسئولیت، خواسته و اخلاق شروع به لرزیدن می‌کند. بیننده می‌بیند که هر انتخاب کانگ مو چقدر شبیه جوی پیون می‌شود یا او کجا می‌خواهد خطی بکشد. مانند بتمن در 'شوالیه تاریکی' که باید یکی از دو گزینه 'مردن به عنوان یک قهرمان یا تبدیل شدن به یک شرور' را انتخاب کند. 'غول' در همین تنش تا آخر داستان را پیش می‌برد. در پایان، چه کسی چه چیزی را از دست می‌دهد و چه چیزی را حفظ می‌کند، بهتر است خودتان بررسی کنید. این داستان بیشتر بر فرآیند تأکید دارد تا نتیجه، و بر هزینه پیروزی تا آخر تأکید می‌کند.
چگونه شخصیت‌ها را در تاریخ قرار دهیم
بزرگترین قوت 'غول' این است که یک روایت بزرگ که تاریخ معاصر کره را در بر می‌گیرد، به طور ماهرانه‌ای با یک داستان انتقامی شخصی در هم تنیده است. در حالی که بسیاری از درام‌ها فقط به عنوان پس‌زمینه‌ای برای زمانه مصرف می‌شوند، در این اثر، زمانه به عنوان نیرویی که شخصیت‌ها را تعریف می‌کند و انتخاب‌ها را تحمیل می‌کند، عمل می‌کند. از توسعه ساخت و ساز و پرورش صنایع سنگین، تولد شرکت‌های بزرگ ساختمانی، تقویت نظام کارتل‌ها، و تغییر ساختار قدرت از دیکتاتوری نظامی به دولت‌های غیرنظامی، حوادثی که یادآور تاریخ واقعی هستند، به زندگی شخصیت‌ها نزدیک می‌شوند. مانند فارست گامپ که تاریخ معاصر آمریکا را در بر می‌گیرد، اما نه به صورت کمدی، بلکه به صورت تراژدی. شخصیت‌ها به 'کسانی که از این جریان استفاده می‌کنند' و 'کسانی که در آن گرفتار می‌شوند' و در نهایت 'کسانی که سعی در تغییر آن دارند' تقسیم می‌شوند و هر انتخاب به نوعی به نگرش نسبت به زمانه تعبیر می‌شود.
ساختار روایت نیز محکم است. برای اینکه یک درام بزرگ با بیش از 50 قسمت از فاجعه دوران کودکی شروع شده و به رشد و شکست در جوانی و برخورد و بازسازی در میانسالی ادامه یابد، انگیزه‌های شخصیت‌ها باید قوی باشد. 'غول' در این زمینه تقریباً طراحی‌ای شبیه به کتاب‌های درسی را نشان می‌دهد. کانگ مو دارای خشم از دست دادن خانواده و غریزه بقا از کسی است که از قعر به بالا آمده و همچنین آرزوی موفقیت را در خود دارد. سونگ مو دارای حس عدالت و تمایل به انتقام و آرزویی برای اعتماد به سلاح قانون است و جونگ یئون در میان عشق و خانواده، شرکت و مسئولیت اجتماعی در حال کشمکش است. این خواسته‌های پیچیده به هم برخورد کرده و تغییر می‌کنند، بنابراین بیننده احساساتی را که در قسمت اول تجربه کرده است، در قسمت‌های 30 و 50 به شیوه‌ای کاملاً متفاوت دوباره تجربه می‌کند. مانند تم یک سمفونی که در هر بخش تغییر می‌کند.
بازیگری و ساخت شخصیت‌ها یکی دیگر از ارکان این درام است که آن را به سطح کلاسیک می‌رساند. شخصیت کانگ مو ترکیبی از خشم، شوخی و زندگی‌پذیری است. او در بازار با فحش و شوخی می‌خندد و در وسط کارگاه از ترس می‌لرزد و فریاد می‌زند. جوی پیون در طرف مقابل قرار دارد. او یک بی‌رحم است که حتی نفس کشیدن و نگاه کردن را کنترل می‌کند و در مکان‌های عمومی لبخند نمی‌زند اما در مکان‌های خصوصی سرنوشت انسان‌ها را با اعداد و اسناد محاسبه می‌کند. مانند آنتون چگور در 'کشور برای پیرمردها نیست' که بدون احساس، قتل را انجام می‌دهد. زمانی که این دو شخصیت در یک قاب قرار می‌گیرند، چگالی و تنش تصویر به وضوح تغییر می‌کند و بیننده تنها با دیدن تقابل این دو، انگیزه‌ای برای تماشای قسمت‌های بعدی پیدا می‌کند.
اما نقطه‌ای که این درام واقعاً جالب است، این است که سؤالات ناخوشایندی را در جامعه کره‌ای که به افسانه‌های موفقیت عادت کرده است، مطرح می‌کند. به جای پنهان کردن بسیاری از شکست‌ها و قربانی‌ها که پشت موفقیت کسی نهفته است، به طور مستقیم آنها را نشان می‌دهد. در حالی که بیننده از موفقیت کانگ مو حمایت می‌کند، او به تدریج متوجه می‌شود که این موفقیت ممکن است کاملاً با روش‌های جوی پیون متفاوت نباشد. روش‌های جمع‌آوری پول و قدرت مشابه است و تفاوت تنها در این است که چگونه و کجا از آن استفاده می‌شود، یک حقیقت سرد. این درام مانند یک کتاب درسی اخلاقی نصیحت نمی‌کند. پس از نشان دادن انتخاب‌ها و پیامدهای آنها، تفسیر معنی آن به عهده بیننده باقی می‌ماند. مانند 'من می‌خواهم خون' که تولد صنعت نفت را نشان می‌دهد، 'غول' تولد صنعت ساخت و ساز کره را به تصویر می‌کشد.
البته نقاط ضعفی نیز وجود دارد. کشیدگی خاص درام‌های بلند و برخی از زیرپلات‌ها اجتناب‌ناپذیر است. در حالی که تنش‌های ملودرامی تکرار می‌شود، لحظه‌ای وجود دارد که انتقاد ساختاری تضعیف می‌شود. با این حال، روایت کلی و قوس شخصیت‌ها به قدری قوی است که پس از پایان، این نقاط ضعف به طور کلی در بافت داستان بزرگ جذب می‌شود. در واقع، این کمی زبری به نوعی یادآور قوانین درام‌های بزرگ تلویزیونی آن زمان است.
اگر داستان انتقام شدیداً به سبک شماست
حالا بیایید ببینیم این درام را به چه کسی پیشنهاد می‌دهید. برای کسانی که می‌خواهند هوای تاریخ معاصر کره را در داستان احساس کنند، 'غول' تقریباً ضروری است. به جای سال‌ها و نام‌های سیاست در کتاب‌های درسی، گرد و غبار کارگاه و فریادهای تخریب، معاملات در راهروهای مجلس و اتاق‌های کارتل‌ها به عنوان یک روایت به هم متصل می‌شود.
همچنین، اگر شما داستان‌های موفقیت و انتقام را دوست دارید اما از پایان‌های ساده خسته شده‌اید، می‌توانید از کاتارسیس سنگینی که این اثر ارائه می‌دهد لذت ببرید. در اینجا پیروزی همیشه هزینه‌ای را طلب می‌کند و هر چه انتقام کامل‌تر شود، خلأ بزرگ‌تری باقی می‌گذارد. با این حال، سرسختی شخصیت‌هایی که تا آخر می‌جنگند، در ذهن شما باقی می‌ماند.
در نهایت، می‌خواهم این درام را به بینندگانی که به سرعت در حال پیشرفت هستند نیز پیشنهاد کنم. فقط چند قسمت را تماشا کنید و به زودی خواهید دید که به همراه برادران کانگ مو به کارگاه‌های پر از گرد و غبار و جنگل‌های درخشان ساختمان‌ها نگاه می‌کنید. و زمانی که اعتبار پایان بالا می‌رود، احساس شما نسبت به افسانه رشد کره ممکن است کمی تغییر کند.
مانند اینکه از بالای یک ساختمان بلند به پایین نگاه می‌کنید، داستان‌های زیادی که زیر آن افق درخشان پنهان شده‌اند، شروع به نمایان شدن می‌کنند. این احساس به شدت طولانی می‌ماند.