|کِیْو مَگَزین=چوی جائه هوک خبرنگار. یک دبیرستان به ظاهر عادی در سئول. کیم بونگ سئوک (ای جونگ ها) همیشه با شانه های افتاده در انتهای راهرو راه می رود. در کلاس خوابش می برد و در اتوبوس سرش به لبه پنجره می خورد و ناگهان به جلو می افتد. دوستانش فکر می کنند که او فقط ضعیف است، اما حقیقتی که بونگ سئوک می داند یکی است. اگر قلبش کمی تکان بخورد، بدنش شروع به معلق شدن در هوا می کند. مثل اینکه به یک بادکنک هلیومی تبدیل شده است. برای اینکه نیفتد، عمداً کیف سنگینی را به دوش می اندازد و در خانه با جلیقه ای که سرب دارد می خوابد. مادرش، ایمیون (هان هیو جو) همیشه برای او پنجره ها را می بندد و در اتاق خواب طبقه دوم یک تشک ضخیم می گذارد. در این خانه، والدین نگران سقوط فرزندانشان نیستند، بلکه نگران «صعود» فرزندانشان هستند. این دنیای مووینگ است.
از سوی دیگر، جانگ هی سو (گو یون جونگ) که در ترم جدید به مدرسه منتقل شده، از روز اول توجه همه را به خود جلب می کند. حتی اگر در دعواها درگیر شود، تقریباً آسیبی نمی بیند و اگر هم به نظر می رسد که زخمی شده، به زودی زخم بهبود می یابد. مثل نسخه دختر دبیرستانی ولورین. هی سو بچه ای نیست که خیلی باهوش باشد. او فقط فکر می کند که "بدنش کمی قوی تر است". اما یک روز، در مقابل یک فروشگاه، وقتی توسط اوباش احاطه می شود و مورد ضرب و شتم قرار می گیرد، متوجه می شود که بدنش با سرعت غیرقابل باوری در حال ترمیم است. کسی که این صحنه را از دور تماشا می کند، بونگ سئوک است که همیشه ساکت نشسته است. ملاقات قدرت های فوق العاده همیشه به این شکل تصادفی است.
یک دانش آموز دیگر هم هست که به این دو نفر نگاه می کند. ای کانگ هون (کیم دو هون) که دانش آموز نمونه و رئیس کلاس است. نمرات امتحانی، مهارت های ورزشی و رهبری هیچ کدام از او کم ندارد. در کلاس ورزش، او به راحتی دیگر بچه ها را پشت سر می گذارد و وقتی میله را می گیرد، با سرعتی که باور کردنش سخت است، میله را بالا می زند. مثل یک شخصیت بازی که تقلب کرده است. کانگ هون نیز یک «بدن خاص» را از پدرش، ای جائه مان (کیم سونگ کیون) به ارث برده است. پدرش که به نوعی پدر مجرد است، یک فروشگاه محلی را اداره می کند و در حالی که به طور ناگهانی به اوج می رسد، زندگی می کند. انتخاب یک مرد با سرعت فوق العاده برای شغف کندترین شغل—کار در فروشگاه—یک تناقض است.
راز نسل والدین، هیولاهایی که دولت ساخته است
‘مووینگ’ اینگونه داستان زندگی مدرسه بونگ سئوک، هی سو و کانگ هون و رازهایی که والدینشان پنهان کرده اند را به صورت متناوب روایت می کند. میون، در گذشته یک مأمور اطلاعاتی و نابغه بوده است که حس بینایی، شنوایی، بویایی، چشایی و لامسه اش فراتر از سطح انسان است. اگر دیردویل مارول فقط بینایی اش را از دست داده و بقیه را به دست آورده باشد، میون همه حواس را به طور همزمان به دست آورده است. شوهرش، کیم دو شیک (جو این سونگ) یک مأمور مخفی با توانایی پرواز است که در حین انجام مأموریتی برای ترور یک مقام ارشد شمالی، تحت تعقیب سازمان قرار می گیرد. جانگ جو وان (لیو سونگ یونگ) یک مأمور ویژه سابق با توانایی ترمیم فوق العاده است که اکنون به عنوان صاحب یک فروشگاه مرغ ارزان زندگی می کند.
هر سه والدین زمانی در «گروه هیولاهای ساخته شده توسط دولت» کار کرده اند و در نهایت برای فرار از چنگ سازمان، به زندگی عادی به عنوان یک پدر معمولی پناه می برند. اگر جهش یافته های ایکس من در مدرسه ژنرال مورد استقبال قرار بگیرند، قدرت های فوق العاده کره ای در سازمان اطلاعات ملی به عنوان مواد مصرفی استفاده می شوند. این بزرگترین تفاوت بین قهرمانان K و قهرمانان هالیوود است. در آمریکا، قهرمانان فوق العاده مورد ستایش قرار می گیرند، اما در کره، آنها به درستی حقوق نمی گیرند و توسط دولت «ترتیب» داده می شوند.
این صلح به زودی شکسته می شود. قاتل ناشناخته ای به نام فرانک (لیو سونگ بوم) که از آمریکا فرستاده شده، یکی یکی به سراغ مأموران قدیمی کره می رود و آنها را از بین می برد و گذشته والدین به تدریج به حال نفوذ می کند. جانگ جو وان که از کار در فروشگاه مرغ برمی گردد، مورد حمله ناشناخته ای قرار می گیرد. هرچقدر هم که بریده شود، بدنش دوباره به هم می چسبد، مثل یادآوری بی پایان از خشونت. در همین حال، در داخل سازمان اطلاعات ملی، نیروی جدیدی در حال حرکت است که به دنبال میون، دو شیک و وجود بچه ها می گردد. معلم ورزش مدرسه، چوی ایل هوان (کیم هی وون) به آرامی توانایی های جسمی بچه ها را آزمایش می کند و به بررسی محدودیت های قدرت آنها می پردازد. مدرسه جانگ وون به نوعی به یک «آزمایشگاه» تبدیل شده است که بچه های دارای قدرت های فوق العاده را جمع آوری و نظارت می کند. نه هری پاتر، بلکه بیشتر شبیه به صحنه ای از فیلم «ترو من» است.
بونگ سئوک و هی سو و کانگ هون به آرامی به رازهای یکدیگر پی می برند اما هرگز به زبان نمی آورند. مثل اینکه نوجوانان همجنسگرا قبل از بیرون آمدن از کمد یکدیگر را شناسایی می کنند، قدرت های فوق العاده نیز به همین شکل به آرامی یکدیگر را حس می کنند. اما به دلیل «حادثه» ای که در سالن مدرسه رخ می دهد، قدرت های سه نفر به سطحی می رسد که دیگر نمی توانند پنهان کنند. پسری که به هوا می رود، دختری که با چاقو نمی افتد و رئیس کلاسی که با سرعتی مانند برق به سمت دشمن می رود. وقتی این ویدیو به صورت آنلاین پخش می شود، سازمان اطلاعات ملی و نیروهای خارجی و همچنین همکاران و دشمنان گذشته به یک جا جمع می شوند. یک ویدیو ویروسی می تواند جرقه جنگ جهانی در عصر شبکه های اجتماعی باشد.
نیمه دوم داستان به طور طبیعی به مدرسه جانگ وون محدود می شود و نبرد بزرگی بین نسل والدین و نسل بچه ها در یک مدرسه آغاز می شود. اینکه چه کسی برای چه کسی جان می دهد، چه کسی چه انتخابی می کند و تا کجا مقاومت می کند، بهتر است که خودتان تا پایان ببینید. پایان این درام نقطه ای است که احساسات نسبت به خانواده، نسل و کشور به طور همزمان سرازیر می شود و تجربه ای است که نمی توان به راحتی با کلمات بیان کرد. اگر نبرد نهایی «انتقام جویان» در وسط نیویورک بود، نبرد نهایی «مووینگ» در زمین ورزشی یک دبیرستان کره ای است. مقیاس کوچک است اما چگالی احساسات چند برابر بیشتر است.
پیروزی در ترکیب ژانر؟ قهرمان فوق العاده + درام خانوادگی + تریلر جاسوسی
‘مووینگ’ یک ژانر منحصر به فرد به نام «ترکیب» را ایجاد کرده است. از نظر ظاهری، این یک فیلم قهرمان فوق العاده کره ای است که قدرت های فوق العاده، جاسوسی و اکشن را به نمایش می گذارد. اما در واقع، آنچه که صفحه را پر می کند، درام خانوادگی، داستان رشد و ملودرام است. داستان بونگ سئوک و هی سو مانند یک رمانس نوجوانی معمولی پیش می رود، اما ناگهان به گذشته خونین نسل والدین می رود و دوباره به زندگی و مسئولیت مردان میانسال می رسد. ساختار داستان به گونه ای است که تجربیات ژانری نسل های مختلف به صورت لایه لایه جمع می شود. مثل میلفوی، هر لایه طعم متفاوتی دارد اما وقتی با هم خورده می شود، هماهنگی ایجاد می کند.
کارگردانی به طور جسورانه این لایه های پیچیده را به نمایش می گذارد. بخش ابتدایی از دیدگاه بچه های کلاس سوم دبیرستان جانگ وون، بخش میانی از اپیزودهای گذشته هر والد و بخش پایانی دوباره از دیدگاه نبرد گروهی کنونی تشکیل شده است. هر اپیزود به گونه ای است که مانند یک فیلم کوتاه کامل است، بنابراین برخی قسمت ها تقریباً به نوآر جانگ جو وان و برخی دیگر به ملودرام جاسوسی میون و دو شیک و برخی دیگر به داستان خانوادگی تراژیک ای جائه مان متمرکز می شوند. به همین دلیل، با وجود زمان طولانی 20 قسمت، در هر نقطه ای که تماشا کنید، احساس می کنید که «یک قسمت را دیده اید». این ساختار به خوبی قوانین درام در عصر نتفلیکس را درک کرده است.
اکشن و جلوه های بصری به سطحی می رسد که در عصر OTT به سختی می توان آن را دید. به لطف هزاران کات CG که در آن گنجانده شده است، صحنه ای که بونگ سئوک در آسمان پرواز می کند یا نبرد قدرت های فوق العاده که کل مدرسه را تکان می دهد و نبرد خونین با مأموران شمالی به گونه ای به تصویر کشیده می شود که بیشتر شبیه به یک بلاک باستر سینمایی است تا یک درام تلویزیونی. از نظر بصری، هیچ چیزی از سری های مارول دیزنی+ کم ندارد. در عین حال، مهم است که این شکوه همیشه به سمت عمق احساسات حرکت می کند. در صحنه ای که جانگ جو وان ده ها بار با چاقو زده می شود و دوباره برمی خیزد، آنچه که تماشاگر احساس می کند بیشتر «احساس ناراحتی» است تا «احساس لذت». زیرا بدن که نمی تواند بمیرد، با سرنوشت کارگری که به طور مداوم به محل کارش کشیده می شود، همپوشانی دارد. این نقطه ای است که «مووینگ» به طور قطعی با فیلم های قهرمان هالیوود متفاوت است. CGI برای ایجاد شکوه نیست، بلکه برای تجسم درد استفاده می شود.
بازیگری بازیگران چسبنده اصلی است که همه این لایه ها را به هم متصل می کند. ای جونگ ها بونگ سئوک را نه به عنوان یک «قهرمان خوب و دوست داشتنی» بلکه به عنوان پسری که به خاطر بدنش که در هوا معلق است، همیشه از زمین می ترسد، به تصویر می کشد. ترس او مانند کسی نیست که از غرق شدن می ترسد، بلکه مانند کسی است که از سقوط به آسمان می ترسد. هی سو که توسط گو یون جونگ بازی می شود، به خاطر بدنی که زخم ها به سرعت بهبود می یابند، بیشتر بی احساس شده و در مرز بین بزرگسال و کودک قرار دارد. اینکه کسی که درد را احساس نمی کند، می تواند غم را با چهره اش بیان کند، شگفت انگیز است. کانگ هون که توسط کیم دو هون بازی می شود، درون پوسته «رئیس خوب» خود، چهره پسری را که از قدرتش می ترسد، پنهان کرده است. خلأی که در پشت کمال وجود دارد، شگفت انگیز است که یک بازیگر نوجوان به این خوبی آن را به تصویر می کشد.
نسل والدین، لیو سونگ یونگ، هان هیو جو، جو این سونگ و کیم سونگ کیون به هر کدام به شیوه ای متفاوت غم «فوق العاده ای که توسط دولت استفاده شده» را نشان می دهند و همزمان اکشن و احساسات را به جلو می برند. جانگ جو وان لیو سونگ یونگ مانند اینکه راکی بالبوآ یک فروشگاه مرغ را اداره می کند، حماسه ای را به نمایش می گذارد و میون هان هیو جو به عنوان «نجات یافته از تروما با حواس فوق العاده» به تصویر کشیده می شود. کیم دو شیک جو این سونگ در حالی که در آسمان پرواز می کند، به نظر می رسد که سنگین ترین بار را بر دوش دارد. این تناقض است که کسی که بر جاذبه غلبه کرده، زیر بار سنگین دنیا قرار دارد.
معجزه ای که دیزنی+ ساخته است... تسخیر جهانی K-هیرو
از همه مهمتر، ‘مووینگ’ نمونه ای واضح از این است که چگونه یک اثر باید در پلتفرم OTT برای رقابت جهانی انتخاب شود. بلافاصله پس از انتشار در آگوست 2023، این اثر به عنوان پر بازدیدترین سریال اصلی کره ای در دیزنی+ و هولو شناخته شد و به عنوان IP اصلی پلتفرم شناخته شد. این اثر در جوایز محتواهای آسیایی و جوایز بکسنگ، جوایز بهترین اثر، بهترین کارگردانی، بهترین بازیگری، بهترین فیلمنامه و بهترین جلوه های بصری را به دست آورد و هم نقد و هم محبوبیت را ثابت کرد. این اثر به عنوان یک طوفان دیگر K-محتوا پس از «بازی مرکب» نیز در همین راستا قابل درک است. احساسی که با فیلم های قهرمان غربی متفاوت است، یعنی داستان «کسانی که باید قدرت های فوق العاده خود را در خانواده پنهان کنند»، برای تماشاگران در مناطق مختلف جهان نیز قانع کننده است.
در حالی که مارول فانتزی «نجات دنیا با قدرت های فوق العاده» را می فروشد، مووینگ واقعیت «زندگی در سایه به خاطر قدرت های فوق العاده» را به تصویر می کشد. و جالب است که مردم در سراسر جهان بیشتر با دومی همدردی می کنند. شاید به این دلیل است که همه ما به نوعی قدرت و زخم هایی داریم که باید در جایی پنهان کنیم.
البته همه چیز به طور روان پیش نمی رود. با پیشرفت به نیمه دوم، روایت شخصیت ها و روایت های ملی به طور همزمان سرازیر می شود و تلاش برای توضیح داستان مأموران شمالی کمی بیش از حد احساس می شود. برخی از داستان های شخصیت ها به عمق می رود، اما برخی دیگر به عنوان ابزارهای عملکردی مصرف می شوند. مثل اینکه در یک بوفه غذا خیلی زیاد است و نمی توان همه طعم ها را چشید. با این حال، از دیدگاه کلی، این افراط در واقع انرژی «مووینگ» است. کارگردان و نویسنده داستان های زیادی برای گفتن دارند که احساس می شود صفحه پر شده است. زیبایی اعتدال خوب است، اما گاهی اوقات این افراط تجربه ای قوی تر ایجاد می کند.
برای کسانی که کمی از فیلم های قهرمان خسته شده اند، ‘مووینگ’ می تواند یک پادزهر خوب باشد. در اینجا نه تیم قهرمان با لباس های شیک وجود دارد و نه داستان عظیم نجات دنیا. در عوض، بوی روغن فروشگاه مرغ، بخار از آشپزخانه یک رستوران کباب و مردان میانسالی که زیر نور لامپ های فروشگاه ایستاده اند، وجود دارد. قدرت های فوق العاده نه یک تکنیک درخشان، بلکه باری است که باید برای محافظت از خانواده پنهان شود. مثل اینکه سوپرمن به عنوان کارگر روزانه کار می کند و واندر وومن یک فروشگاه محلی را اداره می کند. اگر این دیدگاه برای شما جذاب است، بیشتر قسمت های ‘مووینگ’ به طور قانع کننده ای احساس می شود.
این درام همچنین برای کسانی که به دنبال سریالی هستند که نسل والدین و نسل بچه ها بتوانند با هم تماشا کنند، مناسب است. بچه ها در زندگی مدرسه بونگ سئوک، هی سو و کانگ هون غرق می شوند و والدین با زندگی سخت شخصیت هایی مانند جانگ جو وان و میون همدردی می کنند. اینکه در یک اثر بتوانید از نقاط مختلف بخندید و گریه کنید، یک مزیت نادر به عنوان یک درام خانوادگی است. مثل انیمیشن های پیکسار، بچه ها به رفتار شخصیت ها می خندند و بزرگترها به معانی پنهان می گرید.
برای تماشاگرانی که به وب تون های اصلی علاقه دارند اما به دلیل اینکه «همه چیز در تبدیل به واقعیت خراب می شود» بی اعتمادی دارند، لازم است که یک بار ‘مووینگ’ را بررسی کنند. به لطف این که نویسنده اصلی، کانگ پل، خود فیلمنامه را نوشته و جهان را گسترش داده است، احساس وب تون و داستان جدید به طور نسبتاً پایدار ترکیب شده است. این یک مثال درسی است که وقتی نویسنده به طور مستقیم در اقتباس شرکت می کند، اینگونه تغییر می کند. پس از دیدن این اثر، احتمالاً کنجکاو خواهید شد که مرحله بعدی قهرمان فوق العاده کره ای چیست.
و درست قبل از اینکه بونگ سئوک به آسمان پرواز کند، ممکن است به آرامی متوجه شود که احساسی شبیه به سنگی که به نوک پایش آویزان است، در درونش وجود دارد. ما همه موجودات متناقضی هستیم که به نوعی می خواهیم بر جاذبه غلبه کنیم و در عین حال می خواهیم به زمین بچسبیم. مووینگ درام است که این تناقض را به صراحت نشان می دهد. داستان افرادی که می خواهند پرواز کنند اما نمی توانند. این داستان ماست.
