"کاکائو تاک بدون رضایت" آه BTS V، چهره واقعی امپراتوری K-Pop که توسط شکست ۲۵۵ میلیاردی هایب برملا شد

[مجله کاوه=پارک سونام خبرنگار] در پشت صحنه K-Pop که به عنوان اوج صنعت فرهنگی جهانی ستایش می‌شد، جنگ بی‌سابقه‌ای در ساختار حکومتی بین شرکت‌های بزرگ و خالقان زیرمجموعه در حال انفجار است که صدای شکاف‌های قانونی و فرهنگی را به همراه دارد. به ظاهر، این یک نزاع قدرت بین هایب (HYBE) و مین هی جین، مدیر سابق آدور (ADOR) (و اکنون مدیر اوکی رکوردز) به نظر می‌رسد، اما در عمق آن، تناقضات ساختاری سیستم چند لیبل (Multi-Label) که صنعت K-Pop را پشتیبانی می‌کند، تمایل به کنترل سرمایه بزرگ و خشونتی که همدلی خصوصی را به سلاح قانونی تبدیل می‌کند، وجود دارد.

در ۱۲ فوریه ۲۰۲۶، دادگاه مرکزی سئول، بخش ۳۱ مدنی (قاضی نام این سو) حکم به نفع مین هی جین در دعوی ۲۵۵ میلیارد وونی درخواست خرید سهام (Put Option) علیه هایب صادر کرد و ادعای فسخ قرارداد سهامداران هایب را به طور کامل رد کرد. این حکم فراتر از یک تسویه مالی بزرگ، اعلامیه تیز قضایی بود که نشان می‌داد چگونه یک شرکت بزرگ، قضاوت مستقل مدیریتی و انتقاد داخلی مدیر زیرمجموعه را به عنوان 'تصاحب مدیریت' پردازش کرده است.  

اما این پرونده به طور غیرمنتظره‌ای به وضعیتی تبدیل شد که در آن عضو BTS، V (کیم ته هیونگ)، از اینکه محتوای گفتگوی خصوصی کاکائو تاک او بدون اجازه به عنوان مدرک دادگاه ارائه شده بود، ابراز نارضایتی کرد. این فاجعه که برای به دست آوردن پیروزی در دادگاه، زبان همدلی و تسلی خصوصی را به عنوان 'توافق بر واقعیت' تثبیت و سلاح کرد، به خوانندگان جهانی فرصتی داد تا با فرهنگ ارتباطی با زمینه بالا (High-context) کره و مفاهیم 'چون' و 'چون' آشنا شوند.

1. صورتحساب ۲۵۵ میلیارد وونی: واقعیت چارچوب 'تصاحب مدیریت' که توسط دادگاه تجزیه شد

نزاع بین هایب و مین هی جین در آوریل ۲۰۲۴، زمانی که هایب مین هی جین را به اتهام خیانت در وظیفه متهم کرد و یک حسابرسی گسترده انجام داد، به سطح آمد. روایت اصلی هایب این بود که مین هی جین با بردن IP اصلی نیوجینز (NewJeans) و تبدیل آدور به 'پوسته خالی' و تلاش برای تضعیف قدرت هایب با همکاری با سرمایه‌گذاران خارجی، 'تصاحب مدیریت' را انجام داده است. هایب بر این اساس، در ژوئیه ۲۰۲۴ به طور یک‌جانبه فسخ قرارداد سهامداران را اعلام کرد و در آگوست، مین هی جین را از سمت مدیرعاملی آدور برکنار کرد.  

اما قضاوت دادگاه بدوی (دادگاه مرکزی سئول، بخش ۳۱ مدنی، قاضی نام این سو) در نقطه مقابل روایت هایب قرار داشت. دادگاه دعوی تایید فسخ قرارداد سهامداران هایب را رد کرد و درخواست پرداخت مبلغ خرید سهام به ارزش ۲۵۵ میلیارد وون را پذیرفت. قوه قضائیه چارچوب 'خیانت' که توسط سرمایه بزرگ تنظیم شده بود را با معیارهای قانونی قرارداد و محدودیت‌های واقعی حاکمیت شرکتی به طور دقیق رد کرد.

محدودیت‌های حاکمیت و عدم امکان توطئه

دادگاه پذیرفت که مین هی جین از طریق گفتگوهای کاکائو تاک و غیره به دنبال راه‌های استقلال آدور و تماس با سرمایه‌گذاران خارجی بوده است. اما در مورد اینکه آیا این یک 'نقض وظیفه جدی' است که قرارداد سهامداران را فسخ کند، به وضوح خط کشید. منطق اصلی دادگاه بر اساس ساختار سهام آدور بود. هایب سهامدار مطلق با ۸۰٪ سهام آدور است. دادگاه اعلام کرد که "حتی اگر مین هی جین تلاش کرده باشد تا با جذب سرمایه از خارج استقلال را به دست آورد، فرض اصلی این است که باید موافقت هایب را جلب کند" و "اگر هایب موافقت نکند، برنامه استقلال مین هی جین هیچ اثری نخواهد داشت."  

به عبارت دیگر، اینکه یک مدیر زیرمجموعه با کمتر از ۲۰٪ سهام بتواند به طور مخفیانه شرکت را از شرکت مادر بگیرد، از نظر قانونی و ساختاری تقریباً غیرممکن است و گفتگوهای آنها به عنوان ابراز نارضایتی غیرقابل اجرا یا طرحی برای مذاکره با هایب تلقی می‌شود. حتی اظهاراتی که هایب به عنوان مدرک قاطع ارائه کرده بود، مانند "اگر من بروم، آدور به پوسته خالی تبدیل می‌شود" نیز به عنوان برنامه‌ای بدخواهانه برای تخریب شرکت با بردن نیوجینز تلقی نمی‌شود، بلکه به عنوان درک اغراق‌آمیز و خودآگاهانه‌ای از کاهش ارزش شرکت در صورت ترک مدیر تلقی می‌شود. این با منطق تصمیم 'عدم پیگیری' توسط نهاد تحقیقاتی (پلیس) در مورد اتهام خیانت در وظیفه مین هی جین کاملاً همخوانی دارد.

ارزش‌گذاری مدیریتی و پذیرش مشروعیت افشاگری داخلی

یکی دیگر از دلایل اصلی که هایب برای فسخ قرارداد ارائه کرد، این بود که مین هی جین ادعا کرده بود که گروه جدید 'آیلیت (ILLIT)' تحت لیبل دیگر هایب، نیوجینز را کپی کرده و اتهامات 'فروش اجباری آلبوم' هایب را به بیرون افشا کرده و به شهرت شرکت آسیب رسانده است.  

در این مورد، دادگاه یک سابقه بسیار مهم را به جا گذاشت. در مورد ادعای 'کپی نیوجینز توسط آیلیت'، دادگاه این را به عنوان یک نظر یا قضاوت ارزشی ساده و نه به عنوان افترا یا انتشار اطلاعات نادرست تلقی کرد. در صنعت هنر و فرهنگ، مسئله شباهت آثار خلاقانه به حوزه قضاوت ارزشی کلی و نه به عنوان بیان حقایق خاص و فردی تعلق دارد، بنابراین نمی‌توان آن را به عنوان یک عمل تجاری که قرارداد را فسخ کند، تلقی کرد.  

علاوه بر این، در مورد ادعای 'فروش اجباری آلبوم' نیز دادگاه اعلام کرد که "شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد هایب واقعاً به فروش اجباری تشویق کرده است" و ادعای مین هی جین را در محدوده قضاوت مدیریتی مشروع دانست. این به معنای جلوگیری قضایی از روش‌های کنترل اقتدارگرایانه شرکت‌های بزرگ است که نمایندگان زیرمجموعه را به دلیل اعتراض به شیوه‌های غیرشفاف یا تضاد منافع با لیبل‌های دیگر، به عنوان بدعت‌گذار تلقی و سرکوب می‌کنند.  

2. 255 میلیارد وون پوت آپشن

مبلغ ۲۵۵ میلیارد وونی که دادگاه به پرداخت آن دستور داده است، به وضوح نشان می‌دهد که توانایی خلاقانه برجسته مین هی جین چقدر ارزش مالی عظیمی برای آدور ایجاد کرده است. پوت آپشن به معنای حقی است که به سهامدار اجازه می‌دهد در صورت تحقق شرایط خاص، سهام شرکت را به قیمت تعیین شده خریداری کند.  

بر اساس قرارداد سهامداران که در مارس ۲۰۲۳ بین هایب و مین هی جین منعقد شد، معیار محاسبه پوت آپشن بر اساس '۱۳ برابر میانگین سود عملیاتی دو سال گذشته آدور' بود و هایب موظف بود ۷۵٪ از سهام مین هی جین (۱۸٪، حدود ۵۷۳۱۶۰ سهم) را خریداری کند.  

در سال ۲۰۲۲، زمانی که نیوجینز آغاز به کار کرد، آدور به دلیل هزینه‌های سرمایه‌گذاری اولیه و محدودیت‌های دوره فعالیت، حدود ۴۰ میلیارد وون زیان عملیاتی ثبت کرد. اما در سال بعد، ۲۰۲۳، نیوجینز به یک موفقیت بزرگ جهانی دست یافت و آدور به سرعت ۳۳۵ میلیارد وون سود عملیاتی عظیم به دست آورد. مبلغ ۲۵۵ میلیارد وون بر اساس میانگین سود عملیاتی این دو سال (حدود ۱۴۷.۵ میلیارد وون) و ضرب آن در ۱۳ برابر و اعمال حقوق سهام مین هی جین محاسبه شد. با احتساب سهم نزدیکان مین هی جین، شین مو، معاون سابق (۱۷ میلیارد وون) و کیم مو، مدیر سابق (۱۴ میلیارد وون)، میزان خروج نقدی که هایب باید تحمل کند، در کوتاه مدت به ۲۸۶ میلیارد وون می‌رسد.  

هایب بلافاصله به حکم دادگاه اعتراض کرد و درخواست توقف اجرای اجباری را ارائه داد. این نه تنها به دلیل خروج نقدی ۲۵۵ میلیارد وون، بلکه به دلیل فروپاشی قانونی 'چارچوب خیانت' که هایب تنظیم کرده بود و می‌تواند به عنوان یک سابقه مرگبار در روابط قدرت با خالقان دیگر زیرمجموعه‌ها باقی بماند، بود. در حالی که هایب سرمایه‌گذاری کرده و صحنه را فراهم کرده بود، اما در واقع ارزش واقعی را مین هی جین با توانایی خلاقانه‌اش منفجر کرد و در این معضل، هایب با پرداخت پوت آپشن، ارزش خالقی را که خود کنار گذاشته بود، محاسبه کرده و شکست خود را پذیرفته است.

3. تسلی خصوصی به عنوان سلاح: پیامدهای حادثه کاکائو تاک BTS V

این نبرد قانونی شدید بین سرمایه بزرگ و خالق نابغه، به طور غیرمنتظره‌ای یک سوپراستار جهانی را به وسط یک جنگ گل‌آلود کشاند. در فرآیند افشای حکم دادگاه بدوی از طریق رسانه‌ها، مشخص شد که مین هی جین برای اثبات مشروعیت خود در مورد ادعای 'کپی نیوجینز توسط آیلیت'، محتوای گفتگوی خصوصی کاکائو تاک با عضو BTS، V (کیم ته هیونگ) را به عنوان مدرک به دادگاه ارائه کرده و دادگاه آن را پذیرفته است.  

بر اساس گزارش‌ها، در آن زمان مین هی جین به V از ناامیدی خود در مورد اتهام کپی آیلیت گفت و V در پاسخ پیام داد: "(همیشه صحبت از کپی است و هیچ وقت نبوده که نباشد) ایی.. بله، من هم نگاه کردم و گفتم این شبیه است.." دادگاه این مکالمه را به عنوان یکی از دلایل مشروعیت 'اظهار نظر' که حتی در بین افراد داخلی صنعت (که یکی از معتبرترین آنها V است) به اشتراک گذاشته شده بود، تلقی کرد.

"تعجب" آیکون جهانی و تثبیت زندگی خصوصی بدون رضایت

با افشای این موضوع، طرفداران جهانی به شدت واکنش نشان دادند. V در سال ۲۰۲۳، در اولین آلبوم انفرادی خود 'Layover'، مین هی جین را به عنوان تهیه‌کننده کل انتخاب کرده و رابطه‌ای از اعتماد موسیقایی با او برقرار کرده بود. اما او هرگز تصور نمی‌کرد که جملات تسلی و همدلی خصوصی‌اش به عنوان مدرک تیز برای حمله به شرکت مادر در دادگاه استفاده شود.  

در ۲۰ فوریه، V به طور غیرمعمولی مقاله مربوطه را در استوری اینستاگرام خود منتشر کرد و احساسات خود را به طور مستقیم بیان کرد. او گفت: "(مین هی جین) دوست من بود و این بخشی از گفتگوی روزمره خصوصی بود که با همدلی به اشتراک گذاشتیم" و "من هیچ قصدی برای طرفداری از هیچ طرفی ندارم" و به وضوح خط کشید. او افزود: "اما من از اینکه این گفتگو بدون رضایت من به عنوان مدرک ارائه شده است، بسیار متعجب هستم" و نارضایتی شدید خود را از استفاده بدون رضایت از مدرک ابراز کرد.  

هایب نیز به سرعت به این موضوع واکنش نشان داد. یکی از نمایندگان هایب گفت: "V به دلیل اینکه این یک گفتگوی خصوصی با دوستش (مین هی جین) بود، به منظور همدلی صحبت کرد و به هیچ وجه به اظهارات خاص طرف مقابل موافقت نکرده است" و افزود: "او همچنین می‌خواست نارضایتی خود را از اینکه محتوای گفتگوی خصوصی بدون رضایت به عنوان مدرک دادگاه ارائه شده است، بیان کند." [User Query].

این حادثه جنبه تلخ دعوی قضایی شرکت‌های مدرن را نشان می‌دهد. در برابر هدف نهایی پیروزی، یک کلمه خصوصی که با دوستی و وفاداری گفته شده بود، به عنوان 'مدرک شماره ۱' به طور بی‌رحمانه تثبیت شد. بدون توجه به نیت V، جملات او به عنوان مبنای قضاوت در مورد اختلافات حق تکثیر مصرف شد و در نتیجه، یک هنرمند جهانی مجبور شد در وسط جنگی که بین شرکت‌ها در جریان بود، موضع خود را توضیح دهد.

4. 'همدلی' و 'توافق'

برای درک صحیح این وضعیت از دیدگاه جهانی، باید به خوانندگان غربی فرهنگ ارتباطی با زمینه بالا (High-context) کره و مکانیسم‌های پیچیده زبانی و اجتماعی 'چون' و 'چون' را توضیح داد. در فرهنگ با زمینه پایین (Low-context) غرب، وقتی کسی به ادعای طرف مقابل "دقیقاً (بله)" پاسخ می‌دهد یا می‌گوید "آه، این شبیه است (آه این شبیه است)", این به عنوان 'توافق منطقی' با 'واقعیت' طرف مقابل تلقی می‌شود. به عبارت دیگر، گوینده تضمین می‌کند که آن گزاره به طور عینی درست است.

اما در جامعه کره‌ای که دارای تمایلات سلسله مراتبی و جمع‌گرایانه قوی است و به روابط اهمیت می‌دهد، روش گفتگو کاملاً متفاوت عمل می‌کند. در فرهنگ با زمینه بالا کره، زبان نه تنها به عنوان ابزاری برای انتقال اطلاعات، بلکه به عنوان روان‌کننده احساسی برای کاهش اصطکاک‌های بین فردی و حفظ همبستگی عمل می‌کند.

جامعه‌شناسی 'بله' به عنوان دفاع احساسی و نه توافق واقعی

بیایید پیام کاکائو تاکی که V به مین هی جین فرستاده بود را از نظر زبانی تحلیل کنیم.

1. "ایی..": این یک تعجب یا تسلیم سبک است که به معنای همدلی احساسی با وضعیت ناامیدکننده‌ای است که طرف مقابل تجربه می‌کند.  

2. "بله": این یک تغییر گویشی و دوستانه از "بله" استاندارد است که به طور مستقیم به "این همان چیزی است که من می‌گویم" یا "دقیقاً" ترجمه می‌شود، اما در زمینه کره‌ای به معنای "گواهی بر اینکه حرف تو ۱۰۰٪ منطقی است" نیست، بلکه به معنای 'توافق احساسی' است که می‌گوید "من می‌دانم چرا این احساس را داری و آن احساس ناامیدی را درک می‌کنم."  

3. "من هم نگاه کردم و گفتم این شبیه است..": این یک روش گفتگوی کره‌ای است که به منظور افزایش تراکم تسلی، تجربه خود را به نارضایتی طرف مقابل اضافه می‌کند.

در پس این اعمال زبانی، روان‌شناسی‌ای وجود دارد که به شدت از نفی یا مخالفت مستقیم با احساسات منفی (خشم، نارضایتی) طرف مقابل و تخریب رابطه جلوگیری می‌کند. در وضعیتی که دوست مین هی جین از استرس شدید شکایت می‌کند، V به عنوان یک قاضی منطقی عمل نکرده و حرکات آیلیت و نیوجینز را به واحدهای فریم تقسیم نکرده تا تشخیص دهد که آیا کپی شده است یا نه. او فقط با استفاده از 'چون' و 'چون' که در فرهنگ کره‌ای مورد نیاز است، به عنوان یک 'پناهگاه احساسی' عمل کرده و قلب زخمی طرف مقابل را تسلی داده است.  

مطالعات علمی اخیر در مورد تأثیر اجتماعی گفتگوهای کره‌ای نیز نشان می‌دهد که گویندگان کره‌ای به طور لحظه‌ای فاصله اجتماعی و سلسله مراتب و وضعیت احساسی طرف مقابل را درک می‌کنند و به جای مخالفت بیش از حد منطقی، 'همدلی بیش از حد' را که به حفظ رابطه گرایش دارد، انتخاب می‌کنند. "همدلی نه تنها بیان احساسی است، بلکه یک عمل حفظ رابطه است که به طور اجتماعی تنظیم می‌شود (Empathy is a socially regulated act, not just emotional expression)."

'چون' که به خلاء دادگاه کشیده شد

تراژدی زمانی رخ می‌دهد که این گفتگوی خصوصی با زمینه بالا و به شدت رابطه‌محور، بدون هیچ احساسی و زمینه‌ای به عنوان مدرک سرد و با زمینه پایین برای 'پیروزی' به دادگاه کشیده می‌شود. دادگاه جایی است که چندمعنایی کلمات را نمی‌پذیرد. در آنجا، کلمه تسلی 'شبیه است' به سرعت به عنوان 'نظر احساسی یک کارشناس' که کپی را تأیید کرده است، تبدیل می‌شود.

توضیح اضافی هایب که به نمایندگی از احساسات V می‌گوید "V به دلیل اینکه این یک گفتگوی خصوصی بود، به منظور 'همدلی' صحبت کرد و 'توافق' نکرده است"، تنها یک بازی رسانه‌ای نیست. این تلاش برای بازگرداندن زبان رابطه‌ای کره‌ای که توسط معیارهای قضایی تکه‌تکه و تحریف شده است به جایگاه اصلی خود و اعتراض به خشونتی است که همدلی خصوصی را به سلاح عمومی تبدیل کرده است.

5. آیا نتیجه قتل عام است یا همزیستی: فروپاشی ساختاری چند لیبل K-Pop و چشم‌انداز آینده

پس از حکم دادگاه بدوی، انجمن محتوای موسیقی کره (KMCA) که نماینده سرمایه بزرگ است، بیانیه‌ای با نگرانی شدید صادر کرد. KMCA اعلام کرد که "دادگاه به طور بیش از حد محدود به اعمالی که باعث فروپاشی اعتماد می‌شود نگاه کرده و معیارهای قضاوت را بیش از حد بالا تنظیم کرده است" و هشدار داد که این حکم می‌تواند به عنوان یک سابقه برای توجیه 'دستکاری' که به معنای تلاش ناعادلانه برای استقلال توسط هنرمندان و مدیران کلیدی است که بر اساس سرمایه‌گذاری‌های عظیم شرکت رشد کرده‌اند، عمل کند. از دیدگاه سرمایه، این استدلال است که استعداد (مین هی جین) تحت حمایت و پرورش سرمایه (هایب) بوده و با این حال، پس از موفقیت، اقدام به نفی و ترک سرمایه‌گذاری می‌کند که خطر ساختاری برای اکوسیستم صنعت است.  

اما نگاه به این وضعیت به عنوان یک چارچوب دوتایی 'خیانتکارانی که سرمایه را می‌دزدند' و 'شرکت‌هایی که آن را حفظ می‌کنند'، به راحتی به 'دام سوءتفاهم' می‌افتد. مسئله اساسی در تناقض ذاتی سیستم چند لیبل است که هایب ادعا می‌کرد. هایب اعلام کرده بود که به هر لیبل استقلال و خودمختاری می‌دهد تا IPهای متنوع و خلاقانه تولید کند. اما وقتی زیرمجموعه (آدور) واقعاً 'صدای مستقل' خود را با انتقاد از حاکمیت شرکت مادر و اشاره به مشکل کپی با لیبل دیگر (بیلیف لب آیلیت) بلند کرد، شرکت مادر آن را به عنوان 'خیانت' و 'تصاحب مدیریت' تلقی کرد و با استفاده از قدرت ۸۰٪ سهام و حق حسابرسی، خالق را بی‌رحمانه اخراج کرد.

در حالی که به همزیستی فراخوانده و سیستم چند لیبل را ایجاد کرده بود، نتیجه تلاش برای اخراج بی‌رحمانه یک نابغه بود که به کنترل شرکت مادر تن نمی‌داد. و قوه قضائیه اعلام کرد که 'دلیل قتل عام (فسخ قرارداد سهامداران و برکناری)' که هایب ادعا کرده بود، ناعادلانه است. دادگاه با این حکم که خالق می‌تواند به شرکت مادر اعتراض کند و برنامه‌های تجاری مستقل را تصور کند، به عنوان یک جرم جدی که سیستم قرارداد سرمایه‌داری را تخریب می‌کند، نیست، حداقل حقوق دفاعی و حق بیان خالق را به طور قانونی تأیید کرد.

با این حال، زخم‌هایی که در این فرآیند پیروزی باقی مانده‌اند، بسیار دردناک هستند. مین هی جین با به دست آوردن پیروزی مالی ۲۵۵ میلیارد وونی و شکست قانونی منطق هایب، اما در این فرآیند مجبور شد به اندازه‌ای ناامید و شدید مبارزه کند که حتی 'همدلی' خصوصی یک شخص ثالث مانند V را بدون اجازه به دادگاه ارائه کند. 'تعجب' V به وضوح نشان می‌دهد که در برابر یک دعوی قضایی با سرمایه بزرگ، حتی اعتماد خصوصی و 'چون' روزمره نیز می‌تواند به راحتی به قطعات تبدیل شده و به عنوان سلاح استفاده شود.

هایب بلافاصله به حکم دادگاه اعتراض کرد و دعوی به مرحله دوم منتقل شد. اما صرف نظر از نتیجه حکم، صنعت K-Pop از یک نقطه بازگشت ناپذیر عبور کرده است. تا زمانی که سرمایه تلاش کند خالقان را مانند قطعات کارخانه‌ای به خود وابسته کند و خالقان مجبور شوند برای بقا حتی اعتماد خصوصی را نیز کنار بگذارند، اعتماد بین 'سیستم' و 'خلق' که رشد معجزه‌آسای K-Pop را ممکن کرده بود، به سختی قابل بازیابی خواهد بود. مانند ساختار اقتصادی نابرابر کره که تنها ۷ شرکت از ۱۰۰۰۰۰ شرکت کوچک به شرکت‌های بزرگ تبدیل می‌شوند، لیبل‌های مستقل زیرمجموعه شرکت‌های بزرگ نیز در نهایت یا به جاذبه بزرگ سرمایه گرفتار می‌شوند یا به شدت پاره می‌شوند. حکم ۲۵۵ میلیارد وونی و 'تعجب' تلخ V، چهره تاریک و خشونت‌آمیز ساختاری صنعت K-Pop را به جهان افشا می‌کند.